Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀντιπαρέλθουμε τὴν καθημερινὴ βιαιότητα, νὰ σιτισθοῦμε καὶ νὰ καλύψουμε τὶς λοιπές μας ἀνάγκες, διαρκῶς καλούμεθα νὰ παραμένουμε δυνατοὶ κι ἀποφασισμένοι καί, σὲ ἕναν βαθμό, ἑτοιμοπόλεμοι. Ὅσο λιγότερο ἀποφασισμένοι, τόσο δυσκολοτέρα ἡ διαδρομή μας. Ὅσο περισσότερο ἀποφασισμένοι, τόσο πιὸ καλὰ τὰ ἀποτελέσματά μας.
…παρὰ μόνον ὅλα αὐτὰ ποὺ προσεπάθησαν νὰ τὴν καταστρέψουν γιὰ νὰ τὴν ὑποτάξουν. Εἶναι ἀρκετὲς ἐκεῖνες οἱ φορὲς ποὺ ἔχω ἰσχυρισθῆ πὼς ἡ ἀποδόμησις καί, τελικῶς ὁ θάνατος ἑνὸς ἀσθενοῦς ὀργανισμοῦ γιὰ νὰ ὁλοκληρωθῇ, ἀπαιτῶνται πολλὲς ἐπὶ μέρους διαδικασίες. Διαδικασίες περίπλοκες καὶ ἐπίπονες, ποὺ καταλήγουν μὴ ἀναστρέψιμες, ἐὰν κι ἐφ΄ ὅσον δὲν ὑπάρξουν τὰ ἀναγκαία … Συνέχεια
Στὸν πίνακα μὲ τίτλο Ἥρως (Φιλοποίμην) μὲ τὴν λιτὴ ἔνδυση καὶ τὸ λιτὸ «γεῦμα» ἀλλὰ τὸ μακρὺ σπαθί, ἴσως λείπῃ μία σουρεαλιστικὴ TV… Εἰκόνα καὶ τοῦ συγχρόνου «ἐπαναστάτου» Ἕλληνος.
Ἤ μήπως χάνεται αὐτό πού πρέπει νά χαθῇ;
Καί ποιός δέν θά ἤθελε νά ζῇ μιά ζωή γεμάτη πάθος καὶ κεραυνοβόλες στιγμές;; Ἀλλά πῶς νά κάνῃ χῶρο κάποιος στήν καθημερινότητα γιά κάτι τέτοιο; Καὶ ὕστερα τὸ πάθος μοιάζει σὰν κάτι χαοτικό… Ἀρκετὰ μὲ τὴν ἀβεβαιότητα τῆς ζωῆς… Φθάνει…
Ὁλοσχερῶς… Κάτι σὰν τὸν Φοίνικα, ποὺ ἀναγεννᾶται ἀπὸ τὶς στάκτες του, πρέπει νὰ πάθουμε… Κάτι ποὺ πονᾶ πολύ, πάρα πολύ… …ἀλλοιῶς ἂς τὸ ξεχάσουμε τὸ ζήτημα τῆς σωτηρίας μας!!!
