…νὰ βρῶ τὰ σκαλοπάτια ποὺ πᾶν στὴν Λευτεριά… Οἱ στίχοι τοῦ Εὐαγόρα Παλληκαρίδου, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλην φορὰ ἐπίκαιροι, ἠχοῦν διαρκῶς στὰ αὐτιά μου, ἰδιαιτέρως μετὰ τὴν ὑπενθύμισίν τους ἀπὸ τὸν φίλο Δημήτρη. Μὰ λὲς καὶ ἡ θυσία εἶναι στὸ γονίδιό μας… Λὲς καὶ αὐτὰ τὰ λόγια γράφονται μὲ τὸ αἷμα μας…
Φθινοπωρινὴ πανδαισία τὰ ……..στρουμφόσπιτα!!!
Καὶ πολὺ καλὰ κάνουμε… Τοὺς θαυμάζουμε διότι αὐτοί, κατὰ κάποιον τρόπο, ὑπερέβησαν τὰ δεσμὰ τῆς ἀνθρωπίνου φύσεώς τους καὶ ἀνῆλθαν ὑπὲρ ἄνω αὐτῶν, ὑπηρετῶντας -μᾶλλον συνειδητῶς- πανανθρώπινες Ἀξίες, Ἀρχὲς καὶ Ὁράματα… Καὶ εἶναι πανανθρώπινα αὐτὰ διότι ξεφεύγουν ἀπὸ τὴν τοπικότητα, ἐφ ὄσον, πρῶτα καὶ ἐπάνω ἀπὸ ὄλα, ὑπηρετοῦν τὴν Ἐλευθερία.
«Ἡ σοφία δὲν γίνεται γνωστὴ μέσῳ κάποιου συγκεκριμένου πράγματος ποὺ ὑπάρχει, ἀλλὰ μέσῳ ὅλων τῶν ὑπαρκτῶν πραγμάτων.
Ναί, χρειάζεται… Ὄχι γιὰ νὰ ἐπιτυγχάνῃ τοὺς σκοπούς του ὅμως, ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς κρατᾷ διαρκῶς ἐν ἐπιφυλακῇ, πρὸ κειμένου νὰ μὴν ἐπιτευχθοῦν οἱ σκοποί του.
Μία Κυριακὴ πρωὶ στὴν Πάτρα τοῦ 1920. Βόλτα στὸν Μῶλο… Ὁ εὐρωπαϊκὸς τρόπος ζωῆς ἔχει εἰσχωρήσει στὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα, ἀλλὰ ποτὲ δὲν μπόρεσε νὰ κατακτήσῃ τὸν ἑλληνικὸ τρόπο ζωῆς.
