Ὅλοι μας χρειαζόμεθα ἀγάπη καὶ ἀποδοχὴ καὶ ἔχουμε ἀνάγκη τοὺς ἄλλους γιὰ νὰ βιώσουμε τὸν ἑαυτό μας.
Εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ μᾶς ἀρέσῃ ὁ ἐαυτός μας ἐὰν οἱ ἄνθρωποι ποὺ εὑρίσκονται κοντά μας ἀμφισβητοῦν τὴν ἀξία μας.
Κι ἂν οἱ ἄλλοι δὲ μᾶς κυττοῦν μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἐμεῖς θὰ θέλαμε εἶναι εὔκολο νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὴν πορεία μας…
Ὑπάρχουν τόσα πολλά ποὺ μπορεῖ νὰ ἀπαιτοῦν οἱ ἄλλοι ἀπὸ ἐμᾶς καὶ ὅταν ἐνδίδουμε σὲ αὐτὲς τὶς ἀπαιτήσεις, καλύπτουμε τόσο πολὺ τὸν ἀληθινό μας ἑαυτό, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ τὸν ἀναγνωρίσουμε.
Δὲν μποροῦμε νὰ εὕρουμε τὸν ἑαυτό μας γιὰ νὰ τὸν ἀγαπήσουμε. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: αὐτοβελτίωσις
Σπεῖρε καὶ περίμενε…
Ἂν κάποιος σπείρῃ θετικὲς σκέψεις στὸ ὑποσυνείδητό τους, τότε αὐτό ποὺ θὰ φυτρώσῃ στὸν δικό του, μυστικὸ κῆπο, εἶναι ἡ χαρὰ καὶ ἡ αἰσιοδοξία.
Τὸ μυστικὸ εἶναι να μάθῃς νὰ περιμένῃς. Συνέχεια
Νὰ μιλᾶμε…
Πολλὲς φορὲς γινόμαστε ἔξαλλοι μὲ καταστάσεις ποὺ θὰ ἔπρεπε, κατὰ τὰ δικά μας κριτήρια, ὁ ἄλλος νὰ προλάβῃ… Νὰ σκεφθῇ, νὰ προβλέψῃ…
Οἱ ἀντιδράσεις μας ποικίλουν, ἀναλόγως τῆς σχέσεως…
Μπορεῖ νὰ φωνάξουμε ἁπλῶς ἤ νὰ σηκωθοῦμε νὰ φύγουμε μουτρωμένοι…
Κι ἐδῶ εἶναι ἡ παγίδα μας… Συνέχεια
Ἀνώνυμοι τοξικοί.
Δυστυχῶς ὑπάρχουν κάποιοι ἄνθρωποι ποὺ θεωροῦν τὸν κόσμο σὰν ἔνα μεγάλο πρόβλημα καὶ στὰ μάτια τους εἶσαι καὶ ἐσὺ ἕνα κομμάτι αὐτοῦ τοῦ προβλήματος.
Παθιασμένοι δημιουργοὶ τῆς καταστροφολογίας, χρόνια δυστυχεῖς…
Ἡ ἀρνητικότητα εἶναι ἡ μόνη ὑπογραφὴ ποὺ μποροῦν νὰ βάλουν σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο.
Νοιώθουν ἄνετα μόνον μέσα στὴν συμφορά…
Ἡ καλὴ ἐκδοχὴ καὶ ἡ αἰσιοδοξία τοὺς βυθίζει στὴν σύγχυση.
Κάθονται στὸν μεγαλόπρεπο θρόνο τῆς γκρίνιας καὶ τῆς μουρμούρας καὶ ὅταν εἶναι δίπλα σου, κάνουν τὸ χαμόγελό σου νὰ σβήνῃ. Συνέχεια
Ἀγωνίζομαι σημαίνει ζῶ.
Ἡ ζωή μας ἔχει καὶ τὶς καλές της καὶ τὶς κακές της στιγμές.
Τίποτα ὅμως δὲν μᾶς χαρίζεται, δίχως κόπο, πόνο καὶ πολλὲς φορὲς αἷμα.
Ὅμως τὸ ἀποτέλεσμα, ὅταν ἔρχεται, εἶναι τόσο σημαντικὸ ποὺ τὸ χαιρόμεθα ΜΟΝΟΝ ἐφ΄ ὅσον ἔχουμε πληρώσει τὸ κατάλληλον τίμημα. Συνέχεια
Δὲν ὑπάρχουν ἄνθρωποι δίχως ἀγάπη…
Ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη ξεκινᾶ ἀπὸ μέσα καὶ ἡ αὐτοεκτίμησις εἶναι ἐκείνη ποὺ τῆς δίνει τὴν ἄδεια νὰ ῥέῃ ἀπὸ μέσα πρὸς τὰ ἔξω.
Γιὰ νὰ ἀποκαλυφθῇ καὶ νὰ βγῇ ἔξω στὸ φῶς θὰ πρέπῃ νὰ ἁπαλλαγῇ ἀπὸ τὰ στρώματα τοῦ θυμοῦ, τοῦ φόβου καὶ τοῦ ἐγωισμοῦ ποὺ τὴν καλύπτουν, σὰν ἔνα παλαιὸ βερνίκι. Συνέχεια