Τὰ κάγκελα αὐτῆς τῆς φυλακῆς, στὴν ὁποίαν ἀναφέρομαι, εἶναι συνήθως …ἀόρατα.
Μὰ ὅσο ἀόρατα κι ἐὰν εἶναι, τόσο περισσότερο πνίγουν αὐτοὺς ποὺ στέκονται ἀπὸ πίσω τους…
Εἶναι σὰν τὸ δίκτυ, ποὺ ὅσο πασκίζει κάποιος νὰ τοῦ ξεφύγῃ, τόσο περισσότερο ἐγκλωβίζεται στὶς θηλιές του.
Τὰ κάγκελα αὐτῆς τῆς φυλακῆς ἀφοροῦν στὸ πῶς βλέπουμε τὴν ζωή μας… Μᾶς ἀνήκει ἤ ὄχι;
Κι ἐάν ναί, σέ τί βαθμό;
Διότι ἐὰν θεωρῶ ἄλλους ἱκανοὺς νὰ διαχειριστοῦν τὴν ΔΙΚΗ ΜΟΥ ζωή, τότε σαφῶς καὶ εἶμαι μέσα ἀπὸ τὰ κάγκελα… Συνέχεια →

Κάποιοι ἄνθρωποι ἔχουν κατακλύσει τὴν καρδιά τους μὲ τόσα ἀρνητικὰ συναισθήματα, φόβους, δυσαρέσκειες ἀπὸ τὸ παρελθόν, τραυματικὲς ἐμπειρίες, ποὺ ὅταν ἀνοίξουν τὴν πόρτα στὴν ἀγάπη, δὲν ὑπάρχει χῶρος γιὰ νὰ φιλοξενηθῇ.
Ὁ θυμός, ἡ μνησικακία, καὶ οἱ φόβοι, ἐνῶ εἶναι ἀρνητικὰ καὶ ἀνεπιθύμητα συναισθήματα, κατέχουν μιὰ περίοπτο θέσι μέσα σὲ πολλὲς καρδιὲς καὶ αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ οἱ ἄνθρωποι πιστεύουν ὅτι θὰ προστατεύσουν τὸ παρόν τους καὶ τὸ μέλλον τους ἂν κουβαλοῦν πάντα μαζύ τους τοὺς παλαιοὺς θυμοὺς καὶ τὴν κάθε λογῆς ἀπογοήτευσι. Συνέχεια →

Ἄν καὶ καθημερινῶς πασκίζω νὰ εὕρω τρόπους, δρόμους, ὀπτικὲς πρὸ κειμένου νὰ ἀποδείξω πρῶτα στὸν ἑαυτόν μου καὶ μετὰ στοὺς ἄλλους, πὼς ἀνάγκη μας πλέον, ὡς Ἄνθρωποι κι ὡς κοινωνίες, εἶναι νὰ ἀναζητοῦμε, νὰ ἐντοπίζουμε, νὰ συναναστρεφόμεθα μὲ «φωτεινοὺς ἀνθρώπους», πρὸ κειμένου κι ἐμεῖς μὲ τὴν σειρά μας νὰ «ἀνεβαίνουμε» ψυχολογικὰ ἀλλὰ καὶ ἠθικά, τὴν ἐπάτησα!!!
Καὶ τὴν πάτησα ΠΟΛΥ ΑΣΚΗΜΑ!!!
Κι ὄχι μόνον τὴν ἐπάτησα, ἀλλὰ δυστυχῶς, ἄν καὶ ἐγνώριζα κάποια πράγματα, ἐπέλεγα νὰ δίδῳ παρατάσεις καὶ πιστώσεις χρόνου στὶς ἀποφάσεις ποὺ ὄφειλα νὰ λάβω.
Τὸ γιατὶ εἶναι εὔκολο νὰ ἀπαντηθῇ κι ἔχει νὰ κάνῃ μὲ τὶς δικές μου καταβολές, ποὺ μοῦ ὑπαγορεύουν πὼς τὶς σχέσεις μας τὶς προστατεύουμε, μὲ κάθε κόστος καὶ τίμημα…
Ψευδές… Ψευδὲς ἐὰν αὐτὲς οἱ σχέσεις μᾶς κάνουν κακό.

Μία οἰκογενειακὴ συναναστροφή, ποὺ ἐξακολουθοῦσε γιὰ χρόνια, ἀλλὰ ποὺ ἐμπεριεῖχε ΜΟΝΟΝ πολὺ σκοτάδι, ἄρνησιν, κακία, φθόνο, ἀνασφάλεια, κουτσομπολιὸ καὶ πολὺ …παρασκήνον, προσφάτως ἔγινε ἀφορμὴ νὰ ξανὰ πιάσῳ κάποια κομμάτια τῆς ζωῆς μου καὶ νὰ τὰ ἐπανεξετάσῳ.
Τὰ ἔπιασα ἕνα ἕνα, τὰ ἐρεύνησα ἀπὸ τὴν ἀρχὴ καὶ τὰ ἐτοποθέτησα ἀκριβῶς ἐκεῖ ποὺ τοὺς ἀξίζουν: Στὴν θέσιν τους.
Τὰ πρόσωπα δὲ ποὺ σχετίζοντο μὲ αὐτὲς τὶς καταστάσεις ἁπλῶς τοὺς ἄνοιξα τὴν πόρτα καὶ τὰ …ἐπέταξα ἔξω ἀπὸ τὴν ζωή μου!!! Συνέχεια →

Τὸ σχόλιον στὴν φωτογραφία μὲ προβλημάτισε…
Εἶναι ἔτσι; Ἤ ὄχι;
Μποροῦν νά δοῦν ἤ ὄχι οἱ ἄλλοι τό ποιά εἶμαι;
Ἔχει σημασία τό τί θά δοῦν οἱ ἄλλοι σέ ἐμέναν ἤ ὄχι;

Δὲν εἶναι ἔτσι… Συνέχεια →

Κάθε φορὰ ποὺ καταδικάζεις ἤ κανεὶς κριτική, στέλνεις κάτι πρὸς τὰ ἔξω, ποὺ θὰ ἐπιστρέψῃ σὲ ἐσέναν.

Φαντάζεσαι πόσο θαυμάσιο θά ἤταν ἄν μποροῦσες νά ζήσῃς τήν ζωή σου χωρίς νά σέ κριτικάρῃ κάποιος;
Δέν θά ἦταν ὑπέροχο νά αἰσθάνεσαι ἀπόλυτα ἄνετος;
Δέν θά ἤταν ὅλα πιὸ εὔκολα;  Συνέχεια →

Εἶχα μία συζήτησιν ἐχθὲς μὲ ἕνα παιδί.
Ὅταν ἐφθάσαμε στὸ νὰ θίξουμε τὰ ὅσα συμβαίνουν καὶ τὸ τί μέλλεται, τὸ παιδὶ ἀνησύχησε καὶ ἐφοβήθη…
Ὁ θάνατος τὸ ἐτρόμαξε… Ὄχι ἀπαραιτήτως ὁ δικός του ἀλλὰ γενικῶς… Συνέχεια →