Κάθε μεγάλη ἀπόφασις, σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τῆς ζωῆς μας, ἀπαιτεῖ μικρὰ καθημερινὰ βήματα, ποὺ ἐπιβεβαιώνουν καὶ ἰσχυροποιοῦν τὴν ληφθήσα ἀπόφασιν  καὶ τὰ ὁποῖα μᾶς ὁδηγοῦν πλησιέστερα στὸν στόχο μας. Συνέχεια →

Εἶναι δύσκολο νὰ μάθῃς τὸ πῶς νὰ εἶσαι ὁ καλλίτερος φίλος τοῦ ἑαυτοῦ σου…
Τὸ πῶς νὰ εἶσαι πιὸ ἀνοικτός, πιὸ εὐαίσθητος καὶ πιὸ συνειδητός.
Ἀκόμη πιὸ δύσκολο εἶναι νὰ βουτήξῃς σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο μέσα σου, ποὺ κρύβεις ὅλη τὴν ἀγάπη, ὥστε νὰ ἀνασύρῃς ἀρκετὴ γιὰ νὰ θρεύσῃς τὸν ἑαυτό σου, ἀλλὰ καὶ νὰ τὴν μοιρασθῇς μὲ τοὺς ἀνθρώπους γύρω σου. Συνέχεια →

Σὰν παιδιὰ εἴχαμε ὅλοι μας μεγάλο χῶρο γιὰ νὰ φιλοξενήσουμε τὴν ψυχή, τὸ πνεῦμα καὶ τὴν φαντασία μας ποὺ ἦταν ἀπέραντα καὶ μαγικά.
Σὰν παιδιὰ μπορούσαμε νὰ βάζουμε πράγματα τὸ ἕνα δίπλα στὸ ἄλλο ἔτσι ποὺ τὰ μυαλὰ τῶν ἐνηλίκων θὰ πάθαιναν σύγχυσι καὶ θὰ εὑρίσκοντο σὲ ἐμπόλεμο κατάστασι, ἐὰν τὸ τολμοῦσαν. Συνέχεια →

Ἀκούγεται κάπως …ὁμοιοπαθητικὸ αὐτό…

Καὶ εἶναι, κατὰ μίαν ὁπτική…
Ὅμως δὲν εἶναι τόσο ἁπλό…
Δὲν γίνεται, γιὰ παράδειγμα, νὰ φοβᾶμαι τὶς συναναστροφὲς καὶ νὰ ὁρμήξῳ ἀπὸ αὔριο τὸ πρωΐ νὰ δημιουργῶ φιλίες μὲ ὅσους συναντῶ…
Αὐτὰ τὰ ζητήματα θέλουν μέτρο… Θέλουν χαλινάρι…
Κάνω αὐτὸ ποὺ φοβᾶμαι ἀλλὰ τὸ κάνω μὲ …τρόπο!!! Συνέχεια →

Ἔνας Ἰάπων πολεμιστὴς αἰχμαλωτίσθη ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς καὶ ἐφυλακίσθη.

Ἐκείνη τὴν νύκτα, δὲν μποροῦσε νὰ κοιμηθῇ, φοβούμενος ὅτι τὴν ἑπομένη ἡμέρα θὰ τὸν ἀνακρίνουν, θὰ τὸν βασανίσουν καὶ τελικὰ θὰ τὸν ἐκτελέσουν.

Ἐκείνη ὅμως, τὴν στιγμὴ ἐνεθυμήθη τὰ λόγια τοῦ δασκάλου του στὸ Ζέν: Συνέχεια →