Δὲν εἶναι ὅπως ἀκριβῶς φαίνονται οἱ γαλλογερμανικὲς σχέσεις

Μὲ βάση τὶς τελευταῖες ἐξελίξεις, ἡ Μέρκελ ἔπαυσε νὰ εἶναι ἡ ἐλπὶς τῶν «λογικῶν» αὐτῆς τῆς χώρας, αὐτὴ ποὺ θὰ μᾶς ἔσωζε μέσῳ τῶν μνημονίων καὶ τῆς καθάρσεως. Τώρα δὲν θέλουμε οὔτε νὰ τὴν βλέπουμε.

Ἀντιθέτως, ὁ ἥρως τῆς ἡμέρας εἶναι ὁ Μακρόν, ὁ ἡγέτης ποὺ ἀντιτίθεται συνολικὰ στὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῆς Γερμανίας, ὁ ἄνθρωπος ποὺ εἶναι πάντα μὲ τὸ μέρος μας. Τέλεια μέχρι ἐδῶ. Συνέχεια





Φρόνιμο νὰ ξεκινήσουμε νὰ προετοιμαζόμεθα…

Τὸ σῶφρον, γιὰ ἐμᾶς τοὺς πολῖτες, γιὰ τὸ ἑπόμενο χρονικὸ διάστημα, εἶναι νὰ μιλᾶμε λιγότερο, νὰ ἀκοῦμε περισσότερο καὶ νὰ προετοιμαζόμεθα γιὰ πιθανὸ πισωγύρισμα, λόγῳ τῆς ῥευστότητος στὰ ἐξωτερικὰ θέματα τῆς χώρας. Ὅλα δείχνουν πὼς ἄσχετα μὲ τὶς ὅποιες ἐνέργειες στὴν ἐξωτερική μας πολιτικὴ (σὲ πολὺ θετικὴ κατεύθυνση κατὰ τὴν ἄποψή μου) θὰ κληθοῦμε πολὺ σύντομα νὰ διαχειρισθοῦμε θερμὸ ἐπεισόδιο μὲ τὴν γείτονα. Αὐτὸ ἄσχετα ἂν εἶναι ὄντως περιφερειακὴ δύναμις ἢ ἁπλὰ ἕνας γίγας με πήλινα πόδια.
Ὅλα τὰ πεδία συναγερμοῦ ἔχουν κτυπήση κόκκινο.
Συνέχεια





Διδακτικὰ συμπεράσματα ἐκ τῆς γαλλικῆς ἐπαναστάσεως

1 Εἰσαγωγὴ

• «Ἄγνοια μήτηρ εὐδαιμονίας»,
• «Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι»,
• «Γηράσκω ἀεὶ διδασκόμενος».

Οἱονδήποτε ἐκ τῶν τριῶν τούτων διδακτικῶν φράσεων δύναται νὰ χρησιμοποιηθῇ ὡς ὁ τίτλος τῆς παρούσης ἐπιστολῆς καὶ τοῦτο διότι ὁσάκις ἐπεχειρήθη ἡ ἐμβάνθυσις εἰς τὰ γεγονότα μίας συγκεκριμένης ἱστορικῆς περιόδου πάντοτε, ἄνευ οὐδεμίας ἐξεραίσεως, ὑπήρξε ἀνάγκη διερευνήσεως καὶ τῶν γεγονότων, ἑτέρας περιόδου ἤ περιοχῆς, ὡς ἀμέσως ἤ ἔμμέσως συνδεδεμένων μετὰ τῶν γεγονότων τῆς ὑπὸ ἐξέτασιν περιόδου-περιοχῆς.
Συνέχεια





Ὥρα νά …σφραγισθῇ ἡ «λέσχη τῆς ἀπάτης»;

Τὴν κλείνουν τὴν «Λέσχη τῆς Ἀπάτης»!!!
(καὶ μαμῶ τὶς ἐργάρες…)
Συνέχεια





Ὑποχρεωμένοι μόνον ἐμεῖς…

Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1820 στὸ Κλῆμα τῆς Μήλου, ὁ ἀγρότης Γεώργιος ἢ Θεόδωρος Κεντρωτᾶς, καθὼς ἔσκαβε τὸ χωράφι του, ἀνεκάλυψε ἕνα γυναικεῖο ἄγαλμα, τὸ ὁποῖο σήμερα εἶναι γνωστὸ ὡς ἡ «Ἀφροδίτη τῆς Μήλου». Τὸ ἄγαλμα ἦταν σπασμένο στὰ δύο καὶ ἔλειπαν τὰ χέρια του.
Συνέχεια





Θρησκευτικοί πόλεμοι ἐν τῇ γενέσει τους;

Τὴν ὥρα ποὺ μία νέα θρησκεία δομεῖται σὲ ἐπίπεδον καθαρὰ πεποιθησιακό, μὰ ἀκόμη (συνειδητῶς) ἐν ἀγνοίᾳ μας, ἡ Εὐρώπη βάλλεται ἀνοικτὰ ἀπὸ τὸν ἰσλαμισμό, ποὺ τὸν ἐπιβάλλουν οἱ (φερόμενοι ὡς) ἡγέτες της. Καὶ βάλλεται ὄχι τόσο γιὰ νὰ προσβληθῇ τὸ θρησκευτικό μας αἴσθημα, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀλλοιωθῇ πλήρως τὸ γηγενὲς στοιχεῖο.
Ὅλα αὐτὰ θὰ μποροῦσαν νὰ μὴ μᾶς ἐγγίξουν, ἐμᾶς, τοὺς ἀδόξους ἀπογόνους ἐνδόξων προγόνων, ἐφ΄ ὅσον στὴν χώρα τῆς φαιδρᾶς πορτοκαλέως ἐξακολουθοῦμε νὰ συμπεριφερόμεθα ὡς ἀπόγονοι τῆς Ψωρο-Κώσταινας, ἀναπολῶντας περασμένα μεγαλεία καὶ ἐλπίζοντες σὲ ἐξόδους ἐκ τῆς «κρίσεως», μὲ κάθε λογῆς «ἐθνοσωτῆρες».
Συνέχεια