Στὴν ὁποίαν ὅλοι θέλουν νὰ ἁπλωθοῦν εἰς βάρος τῶν ἄλλων…
Οἱ εἰκόνες γνωστές, ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ἱστορίας.
Κάποιοι σκληροπυρηνικοὶ Βόῤῥειοι… Κάποιοι ἀχόρταγοι Κεντρικοί… Κάποιοι ταλαίπωροι Νότιοι…
Καὶ ἡ Εὑρώπη τῶν καννιβαλισμῶν, τοῦ αἵματος, τοῦ θανάτου ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχῃ, ἀλλάζοντας ἐνδύματα ἀλλὰ οὐδέποτε χαρακτήρα… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γκρέμισέ το τὸ ῥημάδι
Κομμουνιστής ἤ Φασίστας;
Τὸ ἔχει ἡ Μοῖρά μου φαίνεται…
Κάποτε (στὰ 18 μου) ἔνας πανεπιστημιακὸς καθηγητὴς καὶ ἔνας μεγαλογιατρὸς τῶν Ἀθηνῶν, σὲ ἕνα σαλονάκι ἀναμονῆς κάποιου ὀδοντιάτρου, μὲ ἔκαναν νὰ νοιώσω διχασμένη προσωπικότητα…
Γιατὶ μόλις εἶπα κάτι εἴπαν καὶ οἱ δύο σχεδὸν ταυτόχρονα: Συνέχεια
Εὐρωπαϊκὴ Παρακμή.
Ὁ τρέχων «πολιτισμός» τῆς Δύσεως ὀφείλει νὰ ὑποστῇ μιὰ θεμελιώδη ἀναμόρφωσι, χωρὶς τὴν ὁποία εἶναι καταδικασμένος, ἀργὰ ἢ γρήγορα, νὰ καταῤῥεύσῃ.
Αὐτὸς ὁ «πολιτισμός» ἔχει ὁλοκληρώσει τὴν πληρέστερη διαστροφὴ κάθε λογικῆς τάξεως πραγμάτων.
Μέσα στὸ βασίλειο τῆς ὕλης, τοῦ χρυσοῦ, τῆς μηχανῆς, τοῦ ἀριθμοῦ, δὲν ὑπάρχει πλέον οὔτε πνεῦμα, οὔτε ἐλευθερία, οὔτε φῶς.
Ἡ Δύσις ἔχει χάσει τὴν αἰσθήσι τῆς διοικήσεως καὶ τῆς ὑπακοῆς.
Ἔχει χάσει τὴν αἰσθήσι τῆς Δράσεως καὶ τῆς Ἐνατενίσεως. Ἔχει χάσει τὴν αἰσθήσι τῆς ἱεραρχίας, τῆς πνευματικῆς δυνάμεως, τῶν θεανθρώπων. Δὲν γνωρίζει πλέον τὴν φύσι. Συνέχεια
Τὴν σώσαμε τὴν Πατρίδα παλληκάρια…
Ἐχθὲς τὸ βράδυ πῆγα νωρὶς γιὰ ὕπνο…
Δὲν εἶχα καὶ πολὺ μεγάλο ἐνδιαφέρον γιὰ τὸ ποδόσφαιρο καὶ ἰδίως γιὰ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὸ ποδόσφαιρον, ποὺ οὐσιαστικῶς δουλοποιεῖ ἕναν ἄλλον λαό. Τὸν λαὸ τῆς Βραζιλίας…
Σήμερα λοιπὸν τὸ πρωΐ διεπίστωσα πὼς ἡ Ἐθνικὴ Ὁμάς μας (;;;) ἐκέρδισε τὸν ἀγώνα ποὺ ἔδιδε ἐχθὲς τὸ βράδυ…
Ἐπίσης διεπίστωσα πὼς κατεκλείσθη ἡ Ὁμόνοια καὶ οἱ κεντρικοὶ δρόμοι τῶν πολιτειῶν μας ἀπὸ ἐνθουσιασμένους ὁπαδούς, ποὺ ὅρμηξαν νὰ πανηγυρίσουν, πανευτυχεῖς τὴν μεγάλη νίκη…
Συνέχεια
Τὸ δόγμα τοῦ …«Ἐγώ»…!!!
ΚΑΘΟΜΑΙ ΚΑΙ ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ…
…πὼς ὁ ἄνθρωπος, ἐνῶ ἐξελίχθη στὰ βάθη τῶν αἰώνων τὸ πνεῦμα, ὁ νοῦς, ἡ σκέψις, ἡ λογικὴ καὶ ὄλες οἱ συναφεῖς καὶ συμπαθεῖς παρελκόμενες ἔννοιες, αὐτὸ ποὺ κατάφερε τελικὰ εἶναι νὰ δοξάσῃ καὶ νὰ ὑμνήσῃ τὸν πόλεμο, τὴν πεῖνα, τὴν δυστυχία, τὴν φτώχεια, τὸ ἔγκλημα, τὴν ἀναισθησία, τὴν καταῤῥάκωσι τῆς ἀνθρωπίνου ὑποστάσεως, τὴν ἀσέβεια στὸ φυσικό του περιβάλλον, τὴν ἀνηθικότητα σὲ ὄλες τὶς ἐκφάνσεις της, καθὼς καὶ ἔνα σωρὸ ἄλλα …κακούδια… Συνέχεια
Ἀλήθειες καὶ ψέμματα… β
Ἄν κι ὁ κόσμος μας στηρίζεται στὰ ψέμματα, γιὰ κάποιον λόγο, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ ἐξηγήσουμε, ἐπιζητοῦμε μετὰ μανίας τὶς ἀλήθειες.
Τί ἀστεῖο ὅμως;
Ποιά εἶναι αὐτή ἡ δύναμις πού μᾶς σπρώχνει στό νά θέλουμε τήν ἀλήθεια ἀλλά νά τήν προσφέρουμε σπανίως;
Εἶναι πράγματι κάποιες φορὲς κωμικοτραγικὲς οἱ συμπεριφορές μας, ἰδίως ἐὰν ἔχουμε διπλὲς συμπεριφορές.
Ὅπου μποροῦμε κι ὅπου θέλουμε, ὁμολογοῦμε ἀλήθειες. Συνέχεια