Αὐτὸ ποὺ συχνὰ πυκνὰ ἀκούω εἶναι γιὰ τὰ ὅσα σκέπτεται ὁ κάθε ἑνας ἀπὸ ἐμᾶς γιὰ τὴν ὑποτιθεμένην κρίσιν.
Τὴν κρίσιν, στὴν ὁποίαν μπήκαμε, μπαίνουμε ἀκόμη βαθύτερα, συνεχίζουμε, ἐξακολουθοῦμε ἀλλὰ φῶς δὲν φαίνεται στὸ πέρας τῆς πορείας.
Βυθιζόμεθα, βουλιάζουμε, καταστρεφόμεθα… Ἐλπίδες πολλές, ἀλλὰ κουτσουρεμένες… Κάθε ἡμέρα καὶ περισσότερο κουτσουρεμένες…. Ἀλλὰ ὄχι ἀνύπαρκτες… Ἐδῶ παραμένουν καὶ μᾶς κρατοῦν ζωντανούς, ἤ… ἡμιθανεῖς!!!
Τί δέν καταλάβαμε; Συνέχεια




