Τὸ πρῶτο παιδὶ ἔχει πολλὰ νὰ κάνῃ. Πάρα πολλά.
Ἔχει νὰ πατᾷ εἰκονικὰ πλήκτρα, νὰ ἐπιλέγῃ παιχνίδια, χρώματα, εἰκονικὴ δράσιν…
Ἔχει νὰ ἐπιλέξῃ ἀπὸ τὸ ἐὰν θὰ ταξειδεύσῃ στὸ διαδίκτυον ἤ ἐὰν θὰ μιλᾷ μὲ τοὺς φίλους του…
Ἔχει νὰ ἀποφασίσῃ γιὰ τὸ ἐὰν θὰ κάνῃ εἰκονικὰ ταξείδια σὲ ὅλον τὸν πλανήτη ἤ στὸ διάστημα….
Ἀλλὰ δὲν ἔχει κάτι ἰδιαιτέρως πολύτιμο καὶ δὲν θὰ τὸ διδαχθῇ ποτέ: Ούδέποτε θὰ μάθη τοὺς κανόνες τοῦ σεβασμοῦ πρὸς κάθε ὄν, φυσικὸ νόμο ἤ συμπαντικὴ κατάστασιν. Θὰ τὰ μετατρέπη ΟΛΑ μέσα του σὲ εἰκονικὲς εἰκόνες καὶ θὰ ἐξαρτῶνται, τὰ πάντα, ἀπὸ τὶς διαθέσεις του, νὰ πληκτρολογήσῃ ἤ ὄχι… Συνέχεια →