Καὶ τὸ ἐννοῶ.
Ἔλαβα πρὸ ἡμερῶν μίαν ἐπιστολή ἀπό ἕναν φίλο, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐκράτησα τὸν τίτλο. Μερικὲς ἀπὸ τὶς σκέψεις του θὰ σᾶς παρουσιάσω παρακάτω. Ἀλλὰ σὲ γενικὲς γραμμές μὲ βρίσκουν ἀπολύτως σύμφωνη.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ῥὲ γαμῶτο!!!
Τὴν θυμᾶσθε τὴν φράσι; Βούλα Πατουλίδου, 7 Αὐγούστου 1992, Βαρκελώνη. Ὅλη ἡ Ἑλλὰς ἐδάκρυσε, ἐχειροκρότησε, ἐχόρευσε….
Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ῥὲ γαμῶ το…. Τὸ εἶπε καὶ ἡ Πατουλίδου… Κι ἀπὸ τότε, δὲν τὸ ξαναεῖπε κάποιος…
Ἡ ψαροῦ.
Παραλία Ἀττικῆς, ἕνα πρωϊνό Σαββάτου. Εἶμαι μὲ τὴν φίλη μου τὴν Βίκυ καὶ μίαν φίλη της. Ἐμπρός μας παίζουν μέσα στὸ νερό τρία παιδάκια ἡλικίας 6-11 ἐτῶν. Ξαφνικά, δίπλα μας σχεδόν, ἔρχεται μία παρέα ἀπὸ τρεῖς γυναῖκες, οἱ ὁποῖες στήνουν παντοῦ γύρω τους σύνεργα ψαρικῆς, καλάμια, δολώματα….
Τὰ παιδάκια δὲν εἶχαν ἀντιληφθεῖ κάτι κι ἐξακολουθοῦσαν τὸ παιχνίδι τους. Σὲ μίαν στιγμὴ ἡ Βίκυ πετάγεται ὡς ἐλατήριο καὶ σώζει κυριολεκτικῶς ἀπὸ τὸ ἀγκίστρι ἕνα παιδάκι. Πλησιάζω τίς «γειτόνισσες» καὶ τοὺς ἐξηγῶ πὼς ἀπαγορεύεται νὰ ψαρεύουν ἀνάμεσα στοὺς λουομένους. Οἱ δύο μαζεύονται ἀλλὰ ἠ τρίτη, ἡ ὁποία κατεῖχε δύο καλάμια μὲ βάσεις, ἀδιαφόρησε ἐν τελῶς.
Σὲ λίγο τὰ πιτσιρίκια, παρὰ τὶς προειδοποιήσεις τῆς φίλης μου, ξαναυρίσκονται ἀνάμεσα στὰ ἀγκίστρια, τὶς πετονιὲς καὶ τὴν ψαροῦ. Σηκώνω τὸ τηλέφωνο καὶ καλῶ τὸ λιμενικό.
Μετὰ ἀντιλαμβάνεστε τί ἔγινε.
Καί τώρα τί;
Ἀκούσαμε λόγια, κενὰ περιεχομένου, ὑποσχέσεις καὶ εὐφάνταστες ἀνακοινώσεις. Ὅλα ἄνευ ἀντικρύσματος. Ψέμματα… ψέμματα… ψέμματα. Ἐκεῖ μέσα, στὴν βο(υ)λή των, ὅπου γιὰ νὰ εἰσέλθῃ κάποιος πρέπει νὰ εἶναι ἀρκούντως ἐκβιάσιμος, πρὸ κειμένου νὰ λέῃ μονίμως «ναὶ σὲ ὅλα». Ἐκεῖ μέσα συμφῶνται καὶ ὑπογράφονται καθημερινῶς μικρὰ ἢ μεγάλα ἐγκλήματα κατὰ τῆς Ἀνθρωπότητος. Μία γενοκτονία ἀκόμη πρὸ τῶν πυλῶν, ἀλλὰ ἅπαντες σφυρίζουν ἀδιάφορα. παραπλανῶντας μας μὲ ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς ἀρλοῦμπες, γιὰ νὰ κερδίζουν χρόνο καὶ νὰ συντηροῦν τὶς καρέκλες των.
Τώρα λοιπὸν ποὺ ἐψηφίσθη τό, μὲ ἐμπνευσμένης φαντασιακῆς ἔξω-πραγματικότητος, «μεσοπρόθεσμον πλαίσιον δημοσιονομικῆς στρατηγικῆς», ἀλλὰ οὐσιαστικῶς μνημόνιον ὑποδουλώσεώς μας, ὅλα φαίνονται νὰ ἔχουν τελειώση γιὰ τὴν χώρα. Μιλᾶμε δῆλα δὴ γιὰ ὑπογραφὲς ποὺ θὰ μᾶς κρατοῦν σιδηροδεσμίους στὶς τοκογλυφικὲς ὀρέξεις γιὰ πολλὲς δεκαετίες.
Συνέχεια
Τὸ ὄργανον!
Γράφει : ο Θεόφιλος Αιγινήτης*
Το όργανο. Ακούμε τη λέξη όργανο και το μυαλό μας μια και δεν έχει πάρει καμία διευκρίνιση για τη λέξη, τρέχει σε ότι του είναι πιο οικείο.
Θα πάει πρώτα πρώτα στα κύρια βιολογικά μας όργανα, την καρδούλα μας, το στομαχάκι μας, τα νεφρά μας και γιατί όχι στο γεννητικό μας όργανο. Μη μου πείτε πως αυτό δεν είναι όργανο, ιδιαίτερα για τους άντρες, που το θεωρούν ως μεγίστη απόδειξη της ανδροπρέπειάς τους με την ικανοποιητική απόδοσή του;
Ἡ ἐπ-Ἀνάστασις μόλις ξεκίνησε.
Κι αὐτὴν τὴν φορά θὰ ἐπιτύχῃ.
Διότι δὲν ἔχουμε ἄλλον δρόμο. Διότι δὲν μᾶς ἄφησαν ἄλλον δρόμο.