Δὲν εἶμαι στὸ Σύνταγμα. Εἶναι ὅμως κάποιοι φίλοι μου. Μόλις μοῦ τηλεφώνησαν πὼς αὐτὴν τὴν στιγμή, δίχως ΚΑΜΜΙΑ ΑΦΟΡΜΗ κι ΑΙΤΙΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ τόν κόσμο.
Ἐτούτην τὴν στιγμή ποὺ σᾶς γράφω, ἐν τελῶς ἀδικαιολόγητα, δίχως προβοκάτορες καὶ ῥουφιάνους, ἔχουν ἐγκαταλείψει κάθε πρόσχημα καὶ κτυποῦν τὸν κόσμο!
Ἕνα κείμενον ἀπό ἕναν αὐτόπτη μάρτυρα τῶν ἐχθεσινῶν γεγονότων στὴν πλατεία (τοῦ πρώην) Συντάγματος. Συμπέρασμα; Μᾶς ἔπνιξε ἡ «δημοκρατία» τους καὶ πρέπει νὰ τελειώνῃ πλέον ἡ παράστασις… Τὸ παρατράβηξαν…
Ἀπὸ τὸν Γιάνη Φαίλτορα.
Η πλατεία δάκρυσε
Το μετρό σταμάτησε στο σταθμό του Συντάγματος γύρω στις 9 το βράδυ. Κατέβηκε κόσμος πολύς, νέοι, μεγαλύτεροι, ηλικιωμένοι. Παρέες, παρέες Συνέχεια
Τὰ ἔγραφα κι ἐχθές. Τά γράφω καὶ σήμερα.
Ἡ ἀποχή ἀπὸ τὴν ψηφοφορία τῆς κάθε νομοθετικῆς ῥυθμίσεως εἶναι ἐθνικὴ μειοδοσία.
Ζοῦμε ἐν μέσῳ μίας ὑστερίας… Ἀπὸ παντοῦ φθάνουν μηνύματα πλήρους ἀποσυνθέσεως τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ, τῶν ἀξιῶν, τῶν κοινωνικῶν δομῶν…
Ἐὰν σταθοῦμε ὡς ψύχραιμοι παρατηρητὲς νὰ χαζέψουμε ὅσα συμβαίνουν, τὸ πιθανότερον εἶναι νὰ καταλήξουμε σὲ κάποιον βυθό… Δὲν ἀντέχεται τόση θλίψις καὶ τόση κατρακύλα…
Ὅμως εἶναι ἔτσι;
Δύο λογικὰ ἐρωτήματα ἀνακύπτουν μετὰ ἀπὸ ὅλες τὶς προσεκτικὲς παρατηρήσεις: πᾶμε γιὰ πλήρη ἀφανισμό ἤ γιὰ ἀναδόμησι;
Θὰ σᾶς παρουσιάσω ἕνα κείμενον τοῦ ἀγαπητοῦ μου Ἀντωνίου Ἀνρουλιδάκη, ποὺ μέ συνεκίνησε. Τοῦ ἄλλαξα τὸν τίτλο (ὄχι τὰ φῶτα) διότι ἡ συγκεκριμένη φράσις (μέσα ἀπό τὸ κείμενον) νομίζω πὼς εἶναι τὸ ζητούμενον ὅλου τοῦ πονήματος. Ἔφθασε ἡ στιγμὴ τῆς ἐνηλικιώσεώς μας. Δημοκρατία (μία κι αὐτὸ εἶναι τὸ ζητούμενον) εἶναι ἡ ἀπόῤῥριψις κάθε διαμεσολαβητοῦ καὶ ἡ ἀνδρίωσίς μας. Ἡ ἐνηλικίωσίς μας! Ἑὰν πορευθοῦμε ἔτσι, Συνέχεια
Ἔφυγε ὁ Καραμπελιᾶς ἀπὸ τὴν σπίθα. Καὶ τί ἔγινε θὰ μοῦ πεῖτε; Ἀπὸ πίττα ποὺ δὲν τρῶς….
Δὲν εἶναι τόσο ἁπλᾶ τὰ πράγματα… Τί εἶναι ἡ σπίθα; Τί ῥόλο παίζει μέσα στὴν κοινωνία μας; Ποῦ στοχεύει; Τί προσπαθεῖ νὰ κάνῃ; Νὰ ἐνώσῃ ἢ νὰ κατευθύνῃ; Ἔχει καθαρὲς θέσεις ἢ «καθαρές» θέσεις;
Ἔχω γράψει πάρα πολλὲς φορὲς καὶ δὲν θὰ κάτσω σήμερα νὰ ἀσχοληθῶ μὲ ὅσα κρύβονται ἀπό πίσω. Ἔχουν γράψει κι ἄλλοι πολλοί. Θὰ σταθῶ μόνον σὲ ἕνα σημεῖον, ποὺ θὰ τὸ γράψω σὲ μορφὴ ἐρωτημάτων:
Γιατί τώρα «ἐσηκώθη» ὁ Μίκης; Γιατί ἐπιμερίζει τὰ προβλήματά μας ὡς κοινωνίας; Γιατί δὲν «ἐσηκώθη» πρὸ δύο ἐτῶν ἢ πέντε ἢ ἔςτῳ ἀμέσως μετὰ ἀπὸ τὶς ἐκλογὲς τοῦ 2009; Τί περίμενε;
