Ἔχει ἐπέλθῃ ἤδη.
Ὁ πολιτικὸς εἶναι ἕνα πρόσωπο ἀπαραίτητον μόνον γιὰ κοινωνίες ποὺ καθίστανται ἀνίκανες νὰ σκεφθοῦν καὶ νὰ συμπράξουν στὴν πολιτικὴ ζωὴ ἑνὸς τόπου. Ἕνα πολιτικὸ ὄν, δῆλα δὴ ἕνας ἐλεύθερος ἄνθρωπος μὲ πολιτικὴ σκέψι, δὲν χρειάζεται ἐκπροσώπους γιὰ νὰ ἀρθώσῃ πολιτικὸ λόγο. Ἡ ζωή του, ἡ σκέψις του, ἡ κοινωνία του εἶναι πολιτικοποιημένα ἐκ τῶν πραγμάτων. Συμμετέχει καὶ συναποφασίζει. Σὲ κάποιες περιπτώσεις, κάποιους τοὺς ἀπομονώνει, διότι οἱ Συνέχεια
Ἀπὸ ὕπνον βαθύ. Ὕπνο αἰώνων.
Ξυπνήσαμε μίαν ἡμέρα, ξαφνιασμένοι, τρομαγμένοι, ἀγανακτισμένοι. Γεμάτοι θυμὸ καὶ πίκρα. Κυττάξαμε γύρω μας καὶ ἀντιληφθήκαμε πὼς αὐτὸ ποὺ βλέπουμε εἶναι ὁ θάνατος. Τότε γιατί μεγαλώσαμε μέσα στὸ ψέμμα; Ἢ αὐτό ποὺ βλέπουμε εἶναι ψέμμα; Μήπως ἐμεῖς εἴμαστε τὸ ψέμμα;
Μόνη μου!
Τὸ θέλετε δὲν τὸ θέλετε…
Τὸ πιστεύετε δὲν τὸ πιστεύετε…
Τὸ στηρίζετε δὲν τὸ στηρίζετε….
Κανονικοτάτη σίγουρα!
Καὶ μάλιστα θὰ μπορούσαμε νὰ τὴν χαρακτηρίσουμε ὡς τὴν «μεγάλη λεηλασία» τοῦ αἰῶνος. Δὲν θὰ ἀφήσουν οὔτε φύλλα στὰ δένδρα ἐτοῦτοι ποὺ ἐπλάκωσαν. Εἰσαγώμενοι κι ἐγχώριοι.
Λεηλασία; Μᾶλλον….
Ἀπλῶς ἤθελα νὰ ἐπαναλάβω κάτι, κι ἂς γίνομαι κουραστική.
Οὐδὲ μία περίπτωσις ὑπάρχει νὰ δεκτοῦμε ἢ νὰ ἀναγνωρίσουμε κάποιαν ὑπογραφή των. Οὐδὲ μία περίπτωσις ὑπάρχει νὰ σεβασθοῦμε κάποιαν συμφωνία των. Οὐδὲ μία περίπτωσις ὑπάρχει νὰ ἀναγνωρίσουμε τὸ ὁποιοδήποτε ἐκχωρητήριον, παραχωρητήριον, πωλητήριον ποὺ ὑπεγράφῃ ὑπὸ τὶς παροῦσες (καί, τὶς ὁποίες, παλαιότερες) συνθῆκες, τάχα μου στὸ ὄνομά μας. Κι ὅσα ἔχουν ἤδη ὑπογραφεῖ πρὸ ἐτῶν, κι ἔχουν τεθεῖ σὲ «ἰσχύ» γιὰ ἐμᾶς εἶναι ἤδη ἄκυρα. (ΟΤΕ γιὰ παράδειγμα….)
Τὰ βλέπετε; Αὐτὰ θὰ πάρετε!!!!
Πρὸ δύο ἡμερῶν μοῦ συνέβῃ ἕνα καθημερινὸ κατὰ τὰ ἄλλα (σὲ ὅλους μας) περιστατικό.
Ὁδηγοῦσα σὲ ἕναν πάρα πολὺ στενὸ δρόμο, ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ μονόδρομος, καὶ κάποιος (ὀρθότερα δύο κάποιοι) «πονηρός» μοῦ ἔκοψε τὴν ὁδό. Ὡς συνήθως αὐτὸς ὁ κάποιος (ὅπως καὶ κάθε κάποιος) ἄρχισε νὰ μοῦ φωνάζῃ γιὰ νὰ παραμερίσω καὶ νὰ περάσῃ.
Ξέρετε τί κάνω πλέον ὅταν κάποιος ἢ κάποιοι παραβιάζουν τὰ σήματα τῆς κυκλοφορίας ἢ μπαίνουν ἀνάποδα σέ μονόδρομο; Ἐκτὸς ἀπό τὴν ἀπαίτησί μου νὰ ὑποχωρήσουν (ἀπολύτως νόμιμο καὶ δικαιολογημένη) ἐὰν ἔχω νὰ κάνω μὲ γαϊδούρια (ποὺ συνήθως ἔχω) κατεβαίνω ἀπὸ τὸ αὐτοκίνητο, τὸ κλειδώνω καὶ καλῶ τὴν ἀστυνομία.
Βέβαια, παρακωλύω τὴν κυκλοφορία. Σωστά. Ἀλλὰ θὰ περάσῃ τὸ δικό μου κι ὄχι Συνέχεια
Στον ορυμαγδό της κοινωνικής εξέγερσης κατά των νέων φορομπηχτικών μέτρων απαρατήρητη πέρασε η ψήφιση από τη Βουλή του Νόμου 3984/27-62011, με τον οποίο καθιερώνεται το απάνθρωπο μέτρο της «εικαζόμενης συναίνεσης» στη δωρεά ζωτικών οργάνων από τον κάθε πολίτη. Η λεηλασία στη ζωή επεκτείνεται και στο θάνατο μας!
Ο Νόμος* προβλέπει τη δυνατότητα αφαίρεσης ζωτικών οργάνων ( ήπαρ, οφθαλμός, καρδιά, νεφροί κ.λ.π.) από υποψήφιο δότη, χωρίς να απαιτείται η δική του συναίνεση, ή η συναίνεση των συγγενών του! Συνέχεια
