Μόνη μου!
Τὸ θέλετε δὲν τὸ θέλετε…
Τὸ πιστεύετε δὲν τὸ πιστεύετε…
Τὸ στηρίζετε δὲν τὸ στηρίζετε….
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Δὲν εἶναι λιτότης! Εἶναι λεηλασία!!!
Κανονικοτάτη σίγουρα!
Καὶ μάλιστα θὰ μπορούσαμε νὰ τὴν χαρακτηρίσουμε ὡς τὴν «μεγάλη λεηλασία» τοῦ αἰῶνος. Δὲν θὰ ἀφήσουν οὔτε φύλλα στὰ δένδρα ἐτοῦτοι ποὺ ἐπλάκωσαν. Εἰσαγώμενοι κι ἐγχώριοι.
Λεηλασία; Μᾶλλον….
Ἀπλῶς ἤθελα νὰ ἐπαναλάβω κάτι, κι ἂς γίνομαι κουραστική.
Οὐδὲ μία περίπτωσις ὑπάρχει νὰ δεκτοῦμε ἢ νὰ ἀναγνωρίσουμε κάποιαν ὑπογραφή των. Οὐδὲ μία περίπτωσις ὑπάρχει νὰ σεβασθοῦμε κάποιαν συμφωνία των. Οὐδὲ μία περίπτωσις ὑπάρχει νὰ ἀναγνωρίσουμε τὸ ὁποιοδήποτε ἐκχωρητήριον, παραχωρητήριον, πωλητήριον ποὺ ὑπεγράφῃ ὑπὸ τὶς παροῦσες (καί, τὶς ὁποίες, παλαιότερες) συνθῆκες, τάχα μου στὸ ὄνομά μας. Κι ὅσα ἔχουν ἤδη ὑπογραφεῖ πρὸ ἐτῶν, κι ἔχουν τεθεῖ σὲ «ἰσχύ» γιὰ ἐμᾶς εἶναι ἤδη ἄκυρα. (ΟΤΕ γιὰ παράδειγμα….)
Τὰ βλέπετε; Αὐτὰ θὰ πάρετε!!!!
Τότε καὶ τώρα….
Πρὸ δύο ἡμερῶν μοῦ συνέβῃ ἕνα καθημερινὸ κατὰ τὰ ἄλλα (σὲ ὅλους μας) περιστατικό.
Ὁδηγοῦσα σὲ ἕναν πάρα πολὺ στενὸ δρόμο, ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ μονόδρομος, καὶ κάποιος (ὀρθότερα δύο κάποιοι) «πονηρός» μοῦ ἔκοψε τὴν ὁδό. Ὡς συνήθως αὐτὸς ὁ κάποιος (ὅπως καὶ κάθε κάποιος) ἄρχισε νὰ μοῦ φωνάζῃ γιὰ νὰ παραμερίσω καὶ νὰ περάσῃ.
Ξέρετε τί κάνω πλέον ὅταν κάποιος ἢ κάποιοι παραβιάζουν τὰ σήματα τῆς κυκλοφορίας ἢ μπαίνουν ἀνάποδα σέ μονόδρομο; Ἐκτὸς ἀπό τὴν ἀπαίτησί μου νὰ ὑποχωρήσουν (ἀπολύτως νόμιμο καὶ δικαιολογημένη) ἐὰν ἔχω νὰ κάνω μὲ γαϊδούρια (ποὺ συνήθως ἔχω) κατεβαίνω ἀπὸ τὸ αὐτοκίνητο, τὸ κλειδώνω καὶ καλῶ τὴν ἀστυνομία.
Βέβαια, παρακωλύω τὴν κυκλοφορία. Σωστά. Ἀλλὰ θὰ περάσῃ τὸ δικό μου κι ὄχι Συνέχεια
Λεηλασία καί στά ζωτικά μας ὄργανα!
Στον ορυμαγδό της κοινωνικής εξέγερσης κατά των νέων φορομπηχτικών μέτρων απαρατήρητη πέρασε η ψήφιση από τη Βουλή του Νόμου 3984/27-62011, με τον οποίο καθιερώνεται το απάνθρωπο μέτρο της «εικαζόμενης συναίνεσης» στη δωρεά ζωτικών οργάνων από τον κάθε πολίτη. Η λεηλασία στη ζωή επεκτείνεται και στο θάνατο μας!
Ο Νόμος* προβλέπει τη δυνατότητα αφαίρεσης ζωτικών οργάνων ( ήπαρ, οφθαλμός, καρδιά, νεφροί κ.λ.π.) από υποψήφιο δότη, χωρίς να απαιτείται η δική του συναίνεση, ή η συναίνεση των συγγενών του! Συνέχεια
Εἶμαι ἀγανακτισμένη μὲ τοὺς «ἀγανακτισμένους»!
Καὶ τὸ ἐννοῶ.
Ἔλαβα πρὸ ἡμερῶν μίαν ἐπιστολή ἀπό ἕναν φίλο, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐκράτησα τὸν τίτλο. Μερικὲς ἀπὸ τὶς σκέψεις του θὰ σᾶς παρουσιάσω παρακάτω. Ἀλλὰ σὲ γενικὲς γραμμές μὲ βρίσκουν ἀπολύτως σύμφωνη.
Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ῥὲ γαμῶτο!!!
Τὴν θυμᾶσθε τὴν φράσι; Βούλα Πατουλίδου, 7 Αὐγούστου 1992, Βαρκελώνη. Ὅλη ἡ Ἑλλὰς ἐδάκρυσε, ἐχειροκρότησε, ἐχόρευσε….
Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ῥὲ γαμῶ το…. Τὸ εἶπε καὶ ἡ Πατουλίδου… Κι ἀπὸ τότε, δὲν τὸ ξαναεῖπε κάποιος…