Εἶναι ἡ φύσις μου τέτοια μᾶλλον. Μιλῶ πολύ, γράφω πολύ, ἐκφράζομαι διαρκῶς. Ἀλλὰ ἀρχίζω νὰ ἀναρωτιέμαι ἐὰν ἀξίζῃ τὸν κόπο. 

Τὶς πρὸ ἄλλες, ἕνα κοριτσάκι περίπου 8 ἐτῶν, εἶχε γεμίσῃ τὸ κουβαδάκι του μὲ ἀχινούς. Τὸ ἐρώτησα γιὰ τὸ τὶ θὰ τοὺς κάνῃ καὶ μοῦ ἀπήντῃσε γελώντας εὐτυχισμένο: «μοῦ ἀρέσει».  Προσπάθησα νὰ συζητήσω μαζύ του, νὰ τοῦ ἐξηγήσω πὼς ὁ ἀχινὸς θὰ ζήσῃ καλλίτερα μέσα στὸ νερό, πὼς θὰ πρέπῃ νὰ σκεπτόμεθα κάθε ὂν αὐτοῦ τοῦ πλανήτου μὲ ἰδιαίτερο σεβασμό…  Μὲ ἄκουγε χαμογελῶντας εὐτυχισμένο καὶ ὅταν τελείωσα μοῦ ἐπανέλαβε: «μοῦ ἀρέσει»….  Ἐπέμεινα γιὰ λίγο ἀκόμη, γνωρίζοντας πὼς τοὺς ἤθελε γιὰ δόλωμα πρὸ Συνέχεια →

Ἀργήσατε. 

Δὲν μπορεῖτε νὰ μᾶς σταματήσετε πλέον!

Δὲν ἔχουμε ἁπλῶς ξεκινήσει, ἔχουμε ἢδη νικήσει!

Ὅσο κι ἐὰν δυσκολεύετε τὸ ἔργο μας. Ὅσα ἐμπόδια κι ἐὰν δημιουργήσετε. Ὅσους φραγμοὺς κι ἐὰν βάλετε, δὲν μπορεῖτε νὰ τὸ σταματήσετε! 

Μᾶς κάνετε πλέον νὰ χαμογελοῦμε! Ἢ νὰ κλαῖμε ἔως δακρύων. Δὲν εἶσθε μόνον ἀστεῖοι μὲ ὄσα πράττετε ἀλλὰ καὶ γελοῖοι! Ἀκραῖα γελοῖοι!!

Συνέχεια →

Σήμερα δὲν ἤθελα νὰ γράψω. Δὲν εἶχα διάθεσι. Οὔτε κέφι. Αἰσθανόμουν μία κόπωσι, μίαν ζαλάδα, μίαν βαθειὰ κούρασι… Χρειαζόμουν ὕπνο. Πολὺ ὕπνο. Ἀλλὰ ὁ ὕπνος δὲν ἐρχόταν. 

Δὲν ἤξερα τί μοῦ συμβαίνει. Τὸ μόνο ποὺ ἄκουγα, σὰν μία φωνούλα ἀπὸ μακρυά, ἦταν νὰ ξεπεράσω τὴν ἀρνησι καὶ νὰ γράψω γιὰ τὴν ἄρνησι. 

Πρὸ ὁλίγου διάβασα τὸ μήνυμα μίας φίλης: «νὰ γράψῃς», ἔλεγε… Ἀλλὰ καὶ πάλι δὲν εἶχα τὴν ὄρεξι….

Σιγὰ σιγὰ, ἔπιασα τὸν ἑαυτό μου καὶ ἄρχισα νὰ τὸν τραβῶ νὰ σηκωθῇ. Νὰ τὸν ἐρωτῶ τί τοῦ συμβαίνει. Γιατί σήμερα εἰδικῶς εἶναι ἔτσι; 

Συνέχεια →