Στὸν κόσμο μας οὐδέποτε ὑπάρχουν κύκλοι, ἀλλὰ σπεῖρες.
Στὶς σπεῖρες ὅμως δὲν ὑπάρχει τέλος, μὰ ἀέναος κίνησις, ἐνᾦ ταὐτοχρόνως τὸ κάθε τέλος σηματοδοτεῖ ταὐτοχρόνως μίαν ἀρχή. Συνέχεια →

Ἕνα μεγάλο ἐρώτημα ποὺ μὲ ταλανίζει, ἐδῶ καὶ καιρό, εἶναι τὸ ποιὲς ἀπὸ τὶς ἀπόψεις / θέσεις / πεποιθήσεις μας καθρεπτίζουν τὰ βαθύτερα δομικὰ ἐκείνα στοιχεία, στὰ ὁποία δύναται νὰ πατήσῃ ὁ κόσμος μας γιὰ νὰ ἀναγεννηθῇ. Ὅλα τὰ πιστεύω μου, ὅλες οἱ ἀπόψεις μου καὶ ὅλες οἱ πεποιθήσεις μου, μία πρὸς μία, «ξεσκονίζονται», πρὸ κειμένου νὰ κατανοήσω τὸ ποιοὺς μηχανισμοὺς ἐξυπηρετοῦν, μά, περισσότερο, τὸ ἐὰν αὐτοὶ οἱ μηχανισμοὶ ὑπηρετοῦν ἀληθῶς τὸν Ἄνθρωπο (στὸ σύνολόν του) ἢ ἐὰν εἶναι ἐπίκτητα στοιχεία, ποὺ ἀπεκτήθησαν στὴν πορεία τῶν αἰώνων, πρὸ κειμένου νὰ στηρίζεται τὸ ἑκάστοτε κοινωνικὸ μοντέλο. Συνέχεια →

Νὰ λάμπῃ τὸ βλέμμα μας…
Αὐτὴ εἶναι ἡ ἔνδειξις τῆς δικῆς μας φωτιᾶς… Συνέχεια →

Ἀξίζει τὸν κόπο νὰ θυσιάσῃς τὰ πάντα, πρὸ κειμένου νὰ τὸ κάνῃς πραγματικότητα…
Ἀρκεῖ φυσικά, σὲ κάθε μας στιγμή, νὰ μποροῦμε νὰ παρατηροῦμε τὸν ἑαυτόν μας γιὰ νὰ ἐκτιμοῦμε τὸ ἐὰν πράγματι παραμένουμε στὸν δρόμο μας, ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήση στὴν πραγματοποίησιν τοῦ ὀνείρου μας, ἤ ἐὰν κάπου, σὲ κάποιο σημεῖον τῆς διαδρομῆς, «κολλήσαμε» στὸ …μέσον. Συνέχεια →

Τὸ δυσκολότερον καὶ σημαντικότερον στάδιον αὐτῶν ποὺ ἔχουμε νὰ διανύσουμε εἶναι ἡ ἐπιλογὴ τῶν συντρόφων.
Κι αὐτὸ διότι ἡ πορεία πρὸς τὴν Ἄνοδον καὶ τὴν Ἐλευθερία συνιστᾶ Ἀνάγκη ἐξευρέσεως σπουδαίων καὶ σημαντικῶν συντρόφων, ποὺ θὰ συνιστοῦν κι αὐτοί, μὲ τὴν σειρά τους, κρίκους τῆς ἰδίας ἁλυσίδος. Συνέχεια →

Δὲν ἔχουμε κάπου νὰ καταφύγουμε ἐὰν ἀπωλέσουμε πλήρως αὐτὰ ποὺ μᾶς ἑνώνουν.
Διότι, τελικῶς (κατὰ Θεμιστοκλῆ) Πατρὶς εἶναι οἱ Ἄνθρωποι καὶ ὄχι (τόσο) οἱ τόποι. Πρὸς τοῦτον καὶ στὰ Περσικὰ οἱ Ἀθηναῖοι ὡς Πατρίδα τους ἀπεφάσισαν νὰ ὁρίσουν τὰ …πλοῖα τους, ἐφ΄ ὅσον ἡ πόλις τους κατελήφθη ὑπὸ τοῦ Ξέρξου.

Μὰ οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις, πού, θεωρητικῶς, συνιστοῦν κοινωνία καί, κατ’ ἐπέκτασιν, Πατρίδα, πλέον διέπονται ἀπὸ ὁ,τιδήποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἀναγκαία. Διάφορα συμφέροντα, μικρὰ ἢ μεγάλα, καθορίζουν, ἄλλοτε σαφῶς καὶ ἄλλοτε ἀσαφῶς, τὸ ποῦ πρέπει νὰ στραφοῦμε καὶ ποιὲς σχέσεις νὰ ἀναπτύξουμε, νὰ καλλιεργήσουμε ἢ ἀκόμη καὶ νὰ ὑπερασπισθοῦμε. Οἱ δὲ διάφορες …«ἰδεοληψίες» καὶ «ἰδεολογίες κυριαρχοῦν στὴν καθημερινότητά μας, πλημμυρίζοντάς μας μὲ ἀσάφειες καὶ γεμίζοντάς μας μὲ ἀμφιβολίες.

Ὅμως ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ κατάστασις εἶναι ποὺ πλέον, ἐξ ἀνάγκης, ἀναγεννᾶ ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ἀπαιτῶνται γιὰ νὰ ἐπαναδομήσουμε τὰ πάντα ἀπὸ τὴν ἀρχή. Συνέχεια →