Ἀρχεῖα ἐτικέττας: καταγγελίες

Ἔ, ὄχι δέν εἴμαστε ὅλοι Ἕλληνες

ἀπὸ τὸν/τὴν

11

Σκιάχτηκαν οἱ Εὐρωπαῖοι καί οἱ κάτοικοι ὁλοκλήρου τοῦ πλανήτου ἀπό τόν τρόπο πού μᾶς ἀντιμετωπίζουν οἱ ἰσχυροί τῆς γῆς.

Σκιάχτηκαν καί ἦρθαν γιά συμπαράστασι ἤ μήπως περιμένουν ὅτι θά πάθουν τά ἴδια κι αὐτοί; 

Δέν θέλουμε τήν συμπαράσασί σας, Ἀφῆστε τά κροκοδείλια δάκρυα. Ἐμεῖς πἀντοτε μόνοι μας διεκπεραιώνουμε τίς ὑποθέσεις μας.Οἱ ἡγέτες σας μόνον κλείνουν τήν αὐλαία καί βάζουν, στό τέλος, τήν ὑπογραφή τους, ὅταν δέν μποροῦν πλέον νά κάνουν ἀλλοιῶς, γιά νά τοποθετοῦν τούς γλείφτες τους, τίς μαριονέττες τους στήν ἐξουσία γιά νά μποροῦν νά μᾶς ἐλέγχουν.

Εὐχαριστοῦμε ἀλλά δέν θά πάρουμε. Δέν μᾶς ἀρέσει ἡ παγκοσμιοποίησις οὔτε ὁ διεθνισμός. Αὐτά μᾶς ἔφεραν Συνέχεια →

Ποῖοι κερδίζουν ἀπό τά μνημόνια;

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

 

Εἶναι κι αὐτό μία ἄποψις:

Το ελληνικό οικονομικό μοντέλο, η γερμανική οικονομική σκέψη και το πείραμα στην Ελλάδα

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, είναι ανάρμοστο. Πολλοί και δικαιολογημένα το χαρακτηρίζουν ένα παγκόσμιο πείραμα. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτού του πειράματος;

Παίρνουμε μία χώρα, του ανεπτυγμένου κόσμου με δομές, νομοθεσία, επάρκεια συνταγματικού πλαισίου, που ανήκει σε νομισματική ένωση, δεν έχει δηλαδή δικό της νόμισμα, αλλά το ισχυρότερο, ως προς την αξία του, νόμισμα.

Τα χαρακτηριστικά

Η χώρα αυτή έχει  Συνέχεια →

Ἡ κλοπή, ἡ παραίτησις καὶ τὰ τρία πουλάκια.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

 

Ένα χρυσό δαχτυλίδι-σφραγίδα του 16ου αιώνα π.Χ., ανεκτίμητης αρχαιολογικής αξίας, ήταν το πολυτιμότερο από τα αντικείμενα που άρπαξαν οι αδίστακτοι ληστές από το παλιό μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας. Φαίνεται μάλιστα πως ήταν ο βασικός τους στόχος, γεγονός που ενισχύει την πεποίθηση ότι η λεία της ληστείας θα καταλήξει στην ανήλιαγη συλλογή κάποιου πάμπλουτου μανιώδους συλλέκτη αρχαιοτήτων! Το δαχτυλίδι ανήκε σε κάποιον ηγεμόνα της Άνθειας και χρονολογείται στη χρονική περίοδο 1580-1400 π.Χ..

Τίποτα δὲν εἶναι ἀνάξιον λόγου. Τὸ τελευταῖο πετραδάκι ἔχει λόγον ὑπάρξεως στὸν τόπο του κι ὄχι ὁπουδήποτε ἀλλοῦ! Τὸ τελευταῖο ὄστρακο ἢ τὸ πιὸ εὐτελὲς εὕρημα ὑπάρχει κάπου διότι ἐκεῖἔπρεπε νὰὑπάρχῃ. Ἂς μὴν λαμβάνουμε ὡς δεδομένα τὰἐγκλήματα κατὰ τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς ἀνθρωπότητος. Ναί, συνέβησαν, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἀθωώνει τοὺς ἐγκληματίες. Θὰ πληρώσουν καὶ μάλιστα θὰ πληρώσουν ὅπως τοὺς πρέπει! Συνέχεια →

Εὖγε τρόικα

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Σαρκαστική γελοιογραφία από τον «ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ». Ο Χαρίλαος Τρικούπης, που εμφανίζεται ως καραγκιόζης επί χοίρου, δεν βρισκόταν στη ζωή όταν η Ελλάδα πλήρωνε το τίμημα της χρεωκοπίας του. Το γουρούνι συμβόλιζε τον χειμαζόμενο λαό.

Τοῦ Γιάννη Βαρουφάκη

Μία φορά κι έναν καιρό ήταν ένα μικρό, υπερχρεωμένο κράτος. Επειδή όμως το χρήμα έρρεε παντού ως ασταμάτητη οικουμενική παλίρροια (παραγόμενη από ανόητες τράπεζες στην Wall Street, στο City, στην Βόρεια Ευρώπη), το κόστος δανεισμού ήταν παντού μηδαμινό κι έτσι κανείς δεν έδινε σημασία. Ξάφνου, το φθινόπωρο του 2008, η παλίρροια έδωσε την θέση της στην άμπωτη. Με την άμπωτη να «στεγνώνει» τον τραπεζικό τομέα από ρευστό χρήμα, σιγά-σιγά ήρθε και η στασιμότητα στην πραγματική οικονομία. Αναπόφευκτα, το εθνικό εισόδημα του μικρού, υπερχρεωμένου κράτους άρχισε να μειώνεται την ώρα που ο ρυθμός αύξησης του χρέους (δηλαδή το επιτόκιο) μεγάλωνε (ελέω διεθνούς έλλειψης ρευστότητας που ωθούσε τα επιτόκια προς τα πάνω). Κάποια στιγμή, Συνέχεια →

«Ἕλληνας εἶμαι, ὠρέ…!»

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Τοῦ Σαράντου Καργάκου

Θαρρῶ πώς τό ἔχω ξαναγράψει στά «Πολιτικά Θέματα» πρό 25ετίας. Κάποια συγκυρία μέ ἔκανε νά τό ξαναθυμηθῶ. Ἤμαστε στό σωτήριο ἔτος 1958. Τότε ἡ μεγάλη «ἀττραξιόν» τῶν Ἀθηνῶν ἦταν ἡ ἀναμορφωμένη ἀπό τόν Κωνσταντῖνο Καραμανλῆ πλατεία Ὁμονοίας, μέ τό συντριβάνι καί τόν λοξό πίδακα καί τίς κυλιόμενες σκάλες. Ἦταν ἀκόμη ἐποχή πού ἡ Ἀθήνα γινόταν τραγούδι καί ἡ ἀξέχαστη Βλαχοπούλου (ἄν δέν κάνω λάθος) «κρεάρισε» τό ἄσμα: «Νά ἡ Ὁμόνοια πλάτς». Τώρα ἡ Ἀθήνα δέν εἶναι γιά τραγούδι· εἶναι γιά κλάματα…

Στεκόμουν τότε πρό τοῦ διασήμου φαρμακείου «Π. Μπακάκος» καί Συνέχεια →

Μᾶς ἐξαπατοῦν γιά τό χρῆμα

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

 

Ξέρουν καλά τήν δουλειά τους, ἐπαγγελματίες, οἱ πολιτικάντηδες στήν Ἑλλάδα καί εἶναι οἱ μόνοι πού θησαυρίζουν, πάντοτε, ἀκόμη καί σήμερα πού ὁ Ἑλληνικός λαός λοιμοκτονεῖ. 

Ἔτσι καί ἀσχοληθεῖς μέ τήν πολιτική καί εἶσαι ἄσσος στίς ὑπαναχωρήσεις καί στό θέατρο, μέχρι πρωθυπουργός τῆς Ἑλλάδος μπορεῖ νά γίνῃς κάποια μέρα. 

Ἀρκεῖ, μόνον, νά πρεσβεύεις αὐτά πού θέλει τό σύστημα. Θυμηθεῖ Συνέχεια →