Τὶς βέβηλος προέφερε τοιαύτην βλασφημίαν;
τὶς χαυνωθεῖς Ἀσιανὸς παραιτηθεῖς εἰς μοῖραν
τυφλήν, βωβήν, τυφλός, βωβός; Ποῖος οἰκτρὸς παράφρων
Ξένος τῇ ἀνθρωπότητι, τὴν ἀρετὴν ὑβρίζων,
χίμαιραν εἶπε τὴν ψυχήν, καὶ ἄργυρον τὸν λόγον; Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Λόγος
Νοτιᾶς φυσοῦσε μιὰ εὐωδιὰ
Ἰσκιάδα ἤμουν, Ἥλιος ἐσὺ
κ’ ἄκουα τὰ ποδοβολητὰ τ’ ἀνεβασμοῦ σου
κ’ ἄκουα ἀπὸ τὶς καρδιὲς τῆς γῆς τὸ πύρωμα·
καὶ ὅσον ἐσὺ γινόσουν, ἐθαύμασα,
ἀπὸ γέννημα τῆς πέρα ἁρμύρας,
φωτεινὸς τῆς αὐγῆς καλπασμός. Συνέχεια
Εὐλογημένον Ἀκρωτήρι
Τί εἶναι ὁ στεναγμός τῆς γῆς, τί εἶναι;
Χρυσότοξος μήπως ἀναδυομένη τῆς Νάδας ὁρμὴ
ἤ μήπως μυρουδιὰ ξεριζωμένη,
ἀπὸ σὲ βράχια γεννημένους νυκτανθούς;
Ἀδείλινος Αὐγή
Ἦταν τότες, ὁποὺ τὰ μάτια μου ζωὴν ἀντίκρυσαν… κι ἄκουσα πατέρα, τοὺς πρώτους τῆς καρδιᾶς σου λόγους.
Πὼς θὰ ᾿ναι ὁ ἔρωτας ἔλεες ὁδηγός μου
καὶ γύρω μου ἡ γνῶσις, ἡ ἀπέραντη φωτιά μου.
Καὶ πὼς τὰ χάδια σου, ἴαμα θὰ ᾿ναι καὶ τροφὴ
καὶ τὸ φιλί σου ἔλεες, καρδιὰ καὶ ἀγκαλιά μου. Συνέχεια
Ὁ Στρατιώτης
— Δὲν εἶναι ὁ κόσμος πλέον λαμπερός·
ἀπ’ τὴν ἄλλην κυττῶ
καὶ ἰδοῦ ὁ Μέγας Φόβος…
ὦ, παντοῦ κακόν.
Παλαμᾶς.
Τὸ ποίημα διάβασε γιὰ πρώτη φορὰ ὁ ἴδιος ὁ Σικελιανός, στὶς 28 Φεβρουαρίου 1943, μπροστὰ στὸν νεκρὸ Παλαμᾶ, στὸν λαὸ τῆς Ἀθήνας καὶ στὴ φρουρὰ τοῦ Γερμανοῦ κατακτητή…
Ἠχῆστε οἱ σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές, Συνέχεια