Μήπως ἀκούω τὸν πρωϊνὸ τὸν κτύπο ἀπ’ τὰ φτερά τους
ὅταν τὰ διδυμάρικα πουλιὰ ἀποχαιρετᾶνε
τὸν τόπο καὶ τὴ μοῖρά τους καὶ γιὰ τ’ ἀλλοῦ κινᾶνε;
Τάχα ὁ νοῦς κ’ ἡ σκέψη μου στριφογυρνᾶ κοντά τους; Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Λόγος
Στὸν νεογέννητο Κωνσταντῖνο
Ἀπ’ τὸ γλυκό σου πρόσωπο πρώτη φορὰ δοσμένο
– πίδακα ἀστείρευτε ζωῆς, χαρᾶς βλαστάρι, κρίνε –
τῆς καθαρῆς ἀγνότητας τὸ φῶς μεταλαβαίνω
τὴν ἅγια τούτηνα στιγμή, μικρέ μου Κωνσταντῖνε. Συνέχεια
ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΙΣ (Η μεγάλη πνευματική διαμάχη)
Γράφει ὁ Γιώργος-Μίλων Παπαφιλίππου
Επιστρέφοντας στις πραγματικές ρίζες μας, πρέπει να αναθεωρήσουμε κάποια στοιχεία που έχουμε ως πνευματική παρακαταθήκη και να ξεκαθαρίσουμε κάποιες σκέψεις μας, οι οποίες αφορούν στον πραγματικό σκοπό κατά την διάρκεια του βίου Μας και στις αλήθειες που κρύβονται μέσα στο νόημά του.
Τὸ θέατρο
Δὲν ξέρω πῶς νὰ σοῦ τὸ εἰπῶ. Μὰ ὁ δρόμος, χθὲς τὸ βράδυ,
μὲς στὴ σταχτιὰ τὴ συννεφιὰ σὰ θέατρο εἶχε γίνει.
Μόλις φαινόταν ἡ σκηνὴ στ᾿ ἀνάριο τὸ σκοτάδι
καὶ σὰ σκιὲς φαινόντανε μακριά μου οἱ θεατρίνοι. Συνέχεια
Φιλέλλην.
Τὴν χάραξι φρόντισε τεχνικὰ νὰ γίνη.
Ἔκφρασις σοβαρὴ καὶ μεγαλοπρεπής.
Τὸ διάδημα καλλίτερα μᾶλλον στενό·
Ἐκεῖνα τὰ φαρδιὰ τῶν Πάρθων δὲν μὲ ἀρέσουν.
Ἡ ἐπιγραφὴ, ὡς σύνηθες, ἑλληνικά·
Ὄχ’ ὑπερβολικὴ, ὄχι πομπώδης –
Μὴν τὰ παρεξηγήσει ὁ ἀνθύπατος
Συνέχεια
Ἡ Ἐπέμβασις τῶν Θεῶν
Θὰ γίνη τώρα τοῦτο, κ’ ἔπειτα ἐκεῖνο•
καὶ πιὸ ἀργά, σὲ μιὰ ἢ δυὸ χρονιὲς (ὡς κρίνω),
τέτοιες θὰ εἶν’ ἡ πράξεις, τέτοιοι θάν’ οἱ τρόποι.
Δὲν θὰ φροντίσουμε γιὰ μακρυνὸ κατόπι.
Γιὰ τὸ καλλίτερον ἠμεῖς θὰ προσπαθοῦμε.
Καὶ ὅσο προσπαθοῦμε, τόσο θὰ χαλνοῦμε,