…τοῦ Ἰκάρου ἡ Γῆς …
Βαρὺς ἀκούστηκε …
θρῆνος καὶ χαρά ,
στοιβαγμένος εἰς τὸν ἴδιον κτῦπον
τῆς φτέρνας τοῦ Ἰκάρου …
κι’ εὐθύς
δάκρυσε ἡ μάνα γῆς
καὶ τὸ ὑγρὸν της ὕστατον φιλί ,
ἄνεμος ἔστειλε νά ‘ναι καλός ,
πλάϊ εἰς τὸ πέταγμα τοῦ Ἰκάρου !…
Μίκραινε ἡ γῆς …μιὰ στάλα ἴδια …
κι’αὐτὸς ,
Συνέχεια
Τὸ παρακάτω κείμενον εἶναι τοῦ καλοῦ μου φίλου Δημήτρη Δεσποτάκη. 
Δὲν εἶναι ἕνα ἁπλὸ κείμενον. Εἶναι ἕνα κείμενον ποὺ ἔλαβε τὸ τρίτο βραβεῖο στὸν διεθνὴ διαγωνισμὸ τοῦ ΝΟΣΤΟΣ, μὲ ἕδρα τὴν Ἀργεντινή καὶ θέμα τὰ κλαπέντα ὑπό τοῦ Ἔλγιν μάρμαρα. (Λεπτομέρειες μπορεῖτε νὰ βρεῖτε ἐδῶ.)
Τὸ κείμενον εἶναι συγκλονιστικόν! Προσωπικῶς , ἄν καὶ δὲν ἔχω διαβάσει τὰ ὑπόλοιπα, εἶμαι βεβαία πὼς ἐὰν δὲν ἔγραφε μὲ τὸν τρόπο ποὺ γράφει ὀ Δημήτρης, τότε θὰ εἶχε λάβει τὸ πρῶτο βραβεῖο. Δῆλα δή, ἐὰν ὁ Δημήτρης δὲν ἦταν ὁ ἀπόλυτος ἐκφραστὴς τοῦ Ἔρωτος στὸν γραπτὸ λόγο σήμερα, θὰ ἦταν σαφῶς «πιό συμπαθής» στὸ σύστημα.
Ὁ Δημήτρης μας, γιὰ ὅσους τὸν γνωρίζουν, εἶναι ἕνα περίεργο πλᾶσμα, ποὺ Συνέχεια
Ἕνα ποίημα τοῦ Ὀρέστου Λάσκου ποὺ μοῦ ἔστειλε ὁ φίλος Παναγιώτης. Πόσο σύγχρονο καὶ ἐπίκαιρο… Πόσο ἀληθινό….. 
Κι ὅμως….
Τὸ πρόβλημα ποτὲ δὲν ἦταν στό χρῶμα. Τὸ πρόβλημα πάντα ἦταν στὴν ἀντίληψι. Στὴν σκέψι (ἢ στὴν ἀπουσία αὐτῆς.) Στὴν νόησι.
Πόσοι «ἀπέκτησαν» τὸ δικαίωμα στὴν γνώσι;
Αὐτοὶ εἶναι καὶ οἱ μόνοι ποὺ κατανοοῦν τὴν διαφορὰ τοῦ «χρώματος».
Ὅταν ὅλοι εἶναι «λευκοὶ» γύρω μας, ὅταν ὅλοι «ἴδιοι», ὅμοιοι… Τότε πῶς Συνέχεια
