Διδάσκουν στὰ παιδιά μας (ἀπὸ τώρα!!!) τὴν ἀφρό-Εὐρώπη!!!

Θὰ διδαχθῆ στὴν Γ΄ Λυκείου. Ὅταν ἡ Εὐρώπη θὰ γίνη Ἀφρὸ-Εὐρώπη.

Σήμερα ὅμως, στὴν Εὐρώπη, δὲν εὐρισκόμεθα ἐμπρὸς σ’ ἕνα φαινόμενο μεταναστεύσεως.  Συνέχεια





Δὲν θὰ ἐπιλυθῆ τὸ λαθρομεναστευτικό…

Ἀντιθέτως… Θὰ ἐπιδεινωθῆ τόσο, ὅσο νὰ ἀσφυκτιοῦμε ἅπαντες, ὁπουδήποτε στὰ εὐρωπαϊκὰ ἐδάφη. Τὰ «γιατί» καὶ τὰ «διότι» τὰ ἔχουμε ἀναλύση πολλὲς φορὲς ἤδη. Ἄλλως τὲ τὸ γνωστὸ σύμφωνον τοῦ ΟΗΕ γιὰ τὴν μετανάστευσιν, ποὺ ὅμως ὁδηγεῖ, ἐκ πρώτης ὄψεως, στὴν ἀντικατάστασιν πληθυσμῶν καί, ἐν συνεχείᾳ στὸ νέον ἀνθρώπινο εἶδος, τώρα πιὰ …προλαμβάνει ἀκόμη καὶ  τὴν …«κλιματολογικὴ μεταναστευτικότητα»!!!
Συνέχεια





Ζήτημα Ἐπιβιώσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους

Μὴ μπερδεύεσαι πατριώτη…

Ἡ Ἀθήνα εἶναι στὴν φωτογραφία. Δὲν ἔχει γίνη κάποιο λάθος.
Ἡ Μενάνδρου εἶναι. Κῦττα την καλά. Κῦττα πῶς τὴν ἀλλοίωσαν πληθυσμιακὰ καὶ πολιτισμικά!
Συνέχεια





Θά μάθουμε ἐάν μᾶς …ἀντικαθιστοῦν;

Νὰ βγῇ κάποιος σήμερα καὶ νὰ πῇ στὸν Ἑλληνικὸ λαὸ ἐὰν ἀληθεύουν τὰ δημοσιεύματα μὲ τὸν ἀριθμὸ τῶν ἀλλοδαπῶν ποὺ εἶναι στὴν Ἑλλάδα.

Γιατί ἐὰν ἀληθεύουν, δὲν μιλᾶμε πιὰ γιὰ μεταναστευτικὲς ῥοές. Μιλᾶμε γιὰ ἀλλαγὴ πληθυσμοῦ καὶ ἐξαφάνιση τῆς πατρίδος τῶν Ἑλλήνων. Συνέχεια





Θά μᾶς …«σώση» ἤ θά μᾶς ἀποτελειώση τό κούλλλιιι;;;

Ἀκόμη καὶ τώρα, σχεδὸν δύο μῆνες μετὰ τὶς ἐκλογές, ὑπάρχουν ἀκόμη ἀρκετοὶ ποὺ ἐλπίζουν στὸ κούλλλιιι, ἀδυνατῶντας νὰ ἐννοήσουν πὼς ἕνας βενιζελικὸς ἀπόγονος οὐδὲ ἕναν ἄλλον ῥόλο δύνανται νὰ παίξῃ, πλὴν τοῦ νὰ μᾶς μεγαλώνῃ τὸ μέγεθος τῶν δεσμῶν καὶ τῶν δεινῶν μας.

Γιὰ νὰ παίξῃ αὐτὸν τὸν ῥόλο ἐγεννήθη, γιὰ νὰ παίξῃ αὐτὸν τὸν ῥόλο ἐκπαιδεύθη καὶ γιὰ νὰ παίξῃ αὐτὸν τὸν ῥόλο προεβλήθη ὡς …«σωτήρ» μας καὶ ὡς «μοναδική μας διέξοδος». Δὲν θὰ χαλάση αὐτὸ τὸ ἄτομον παραδόσεις δεκαετιῶν. Οὔτε θὰ παύση νὰ ἐξυπηρετῇ καὶ νὰ ἐξυπηρετεῖται γιὰ ἴδιόν του ὄφελος. Συνέχεια





Βιβλιοπαρουσιάζοντας τὰ Καραμανλή(δικα)

Τὶς τελευταῖες ἡμέρες ἔφθασε στὰ χέρια μου τὸ νέο βιβλίο τοῦ ἐγκρίτου Ἱστορικοῦ μας Δημητρίου Μιχαλοπούλου, μὲ τίτλο: «Ἑλλάδα καὶ διεθνεῖς ἐξελίξεις, 1944-1974» (ἐκδόσεις Παπαζήση), τὸ ὁποῖον καὶ μελέτησα ἀμέσως.
(Στοιχεία γιὰ τὸ βιβλίο μπορεῖτε νὰ δεῖτε ἐδῶ.)

Ὅπως φυσικὰ θὰ γνωρίζετε ἐγὼ μὲ τὰ τῶν καραμανλήδων, γενικῶς καὶ εἰδικῶς, συμπάθειες δὲν …(ἐκ)τρέφω. Παρ’ ὅλα αὐτὰ ἔκανα, γιὰ λόγους καθαρὰ ἱστορικούς, «τὴν καρδιά μου πέτρα» καὶ τὸ ξεκίνησα, γιὰ νὰ ἀνακαλύψω πὼς καὶ πάλι ὁ κος Μιχαλόπουλος μπορεῖ νὰ μᾶς ξαφνιάσῃ εὐχάριστα μὲ τὴν συγγραφή του καὶ τὴν διεισδυτικὴ ἱστορική του ἔρευνα. Μία ἔρευνα πού, ἂν καὶ δημοσιεύεται μία εἰκοσαετία καὶ κάτι μετὰ τὸν θάνατο τοῦ «ἐθνάρχου», ἐν τούτοις παραμένει ἀκόμη ἐπίκαιρος, ἐφ΄ ὅσον ὁ Ἱστορικός μας ἐπιχειρεῖ νὰ φωτίσῃ, ὅσο τὸ δυνατόν, τὴν προσωπικότητα τοῦ «ἐθνάρχου». Συνέχεια