Παρομοιάζοντας τὴν σημερινή μας πραγματικότητα μὲ ἕνα κτίριο ποὺ καταῤῥέει, ἔχουμε ἐλάχιστες ἐπιλογές, ἀναφορικῶς μὲ τὰ σημεῖα στηρίξεώς μας, διαφυγῆς μας, διασώσεώς μας καὶ τελικῶς σημεία ἐπανεκκινήσεώς μας.
Τόσο λιγοστὲς ποὺ καταντοῦν …ἀνύπαρκτες, γιὰ τοὺς περισσοτέρους.
Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἔτσι. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ἡ ἐπομένη ἡμέρα.
Πρέπει νὰ μᾶς εὕρῃ καθαρούς.
Πρέπει νὰ μᾶς εὕρῃ ἀπολύτως ξεκαθαρισμένους γιὰ αὐτὰ ποὺ θέλουμε καὶ μᾶς πρέπουν.
Πρέπει νὰ μᾶς εὕρῃ ἀποφασισμένους.
Ἡ ἐπομένη ἡμέρα δὲν θὰ εἶναι σὰν ὅλες αὐτὲς ποὺ ζήσαμε. Συνέχεια
Κι ὅταν ὅλα τελειώνουν…
Κάτι συμβαίνει κι ὅλα, ξανά, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ξεκινοῦν.
Δὲν ὑπάρχει στὴν ζωή μας τέλος, ἀλλὰ ἀλλαγὴ πορείας, πλεύσεως καὶ σκοποῦ.
Δὲν ὑπάρχει κύκλος ποὺ κλείνει ἀλλὰ ἐξέλιξις. Συνέχεια
Ἡ φιλία εἶναι προσφορὰ ἀλλὰ καὶ …ἀποδοχή!!!
Ζοῦμε σὲ ἐποχὴ ποὺ πολλοὶ ἄνθρωποι πηγαίνουν στοὺς ψυχοθεραπευτές, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ ἀληθινὰ ἀναζητοῦν εἶναι κάποιον νὰ τοὺς ἀκούσῃ καὶ ἔτσι πληρώνουν τὴν φιλία μὲ τὴν ὥρα.
Συνέχεια
Δὲν κρύβεται μόνον ὁ πόνος σὲ ἕνα Τέλος…
Ἀλλὰ καὶ …ἐλπίς!!!
Συνέχεια
Ὑπὲρ τοῦ Ὅλου
Ἀπὸ τὴν πρώτη μας ἀνάσα παραμένουμε κύτταρα ἑνὸς εὑρυτέρου ὀργανισμοῦ. Ἔργο μας, συνειδητὸ ἤ μή, ἀλλὰ πάντα ἰσόβιον, εἶναι τὸ νὰ ἐργαζόμεθα διαρκῶς γιὰ νὰ ἐπιβιώσῃ αὐτὸς ὁ ὀργανισμός, μὲ ὅσο τὸ δυνατὸν καλλιτέρα ὑγεία.
Ἐὰν ὅμως, γιὰ κάποιον λόγο, αὐτὸς ὀ ὀργανισμὸς ἔχει δηλητηριασθῆ ἢ μεταλλαχθῆ, τότε ἢ ποὺ θὰ πεθάνουμε μαζύ του ἢ ποὺ θὰ «συνασπισθοῦμε» μὲ ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἐναπομείναντα ὑγειῆ κύτταρα γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ κάθε μορφῆς καὶ εἴδους δολιοφθορά, πρὸ κειμένου νὰ διασώσουμε τὸν ὀργανισμό. Συνέχεια