Μαθηματικά καί Ἔμφυτη γνώση. Ἀπό τούς Ἀρχαίους Ἕλληνες στίς Νευροεπιστῆμες!


Ο πολυτάλαντος και πολυπράγμων ακαδημαϊκός μας Θανάσης Φωκάς μίλησε στις 7/11/2010 για εκπληκτικές ανακαλύψεις στη νευροφυσιολογία, στη μοριακή βιολογία και στις απεικονιστικές τεχνικές. Μέσω αυτών έχει επιτέλους δημιουργηθεί το κατάλληλο πλαίσιο για τη διαλεύκανση θεμελιωδών ερωτημάτων που πρώτοι έθεσαν οι αρχαίοι Ελληνες, όπως η φύση των μαθηματικών και η ύπαρξη έμφυτης γνώσης. Στην ομιλία του τονίσθηκαν ιδιαίτερα η σημασία των σύγχρονων απεικονιστικών τεχνικών και ο ρόλος των Μαθηματικών στην ανάπτυξη αυτών των τεχνικών.

Ο Αθανάσιος Φωκάς γεννήθηκε στην Κεφαλονιά. Έχει δίπλωμα Αεροναυπηγικής από το Imperial College της Μ. Βρετανίας (1975), διδακτορικό στα Εφαρμοσμένα Μαθηματικά από το California Institute of Technology των Η.Π.Α (1979), και δίπλωμα Ιατρικής από το Πανεπιστήμιο του Miami των Η.Π.Α (1986).

Το 1986, σε ηλικία μόλις 33 ετών, εξελέγη Καθηγητής και Πρόεδρος του τμήματος Μαθηματικών  και Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Clarkson των Η.Π.Α. Το 1996 ανέλαβε την έδρα των Εφαρμοσμένων Μαθηματικών στο Imperial College της Μ. Βρετανίας και το 2002 ανέλαβε την νεοσύστατη έδρα της Μη Γραμμικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου του Cambridge.

Έχει τιμηθεί με το Governor’s Prize in Aeronautics του 1975 (Μ.Βρετανία) και το J.W. Graham Research Prize (1983, H.Π.Α.). Το 2000 του απονεμήθηκε το βραβείο Naylor το οποίο θεωρείται το πιο σημαντικό βραβείο της Μ. Συνέχεια →

Θετικὴ ἐνέργεια ἤ ….παίξαμε γιὰ νὰ χάσουμε!

 

Τὸ παρακάτω δὲν τὸ γράφει οὔτε φυσικός, οὔτε ψυχολόγος οὔτε κάποιος πολὺ ἐμψυχωτής γενικῶς.
Δὲν εἶναι λοιπὸν κάποιος ποὺ …κατέχει τὸ θέμα, ἀπὸ καθαρὰ …«ἐπιστημονικὴ» σκοπιά… 
Εἶναι ὅμως ἕνα κείμενον ποὺ χρήζει μεγάλης προσοχῆς, ἰδίως ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν σηκώσει τὰ χέρια ψηλὰ καὶ ἀναμένουν τὸ …μάννα ἐξ οὐρανοῦ!
Θὰ ἤθελα ἐπίσης νὰ καταθέσω κάποιες σκέψεις-ἐρωτήματα, πρὸς ὅλους αὐτοὺς ποὺ διαδίδουν ὅλα τὰ περὶ θετικῆς ἐνεργείας κι ἄλλων τινῶν. 
Συνέχεια →

«Μαγικὲς» ἀδελφότητες καὶ χειραγώγησις μέσῳ τοῦ sex.

Νικόλας σήμερα.

Καὶ μάλιστα σαφής, ξεκάθαρος, σκεπτόμενος.
Πῶς μποροῦμε νά χειραγωγήσουμε ὁμάδες καί πρόσωπα;
Πῶς μποροῦμε νά τούς κάνουμε ὑπάκουους καί συμφωνοῦντες;
Στὴν Γῆ μας ἕνας τρόπος ὑπάρχει: ἡ ἐρωτικὴ ἐξάρτησις!  Συνέχεια →

Ἡ ἀνθρωπιά.


Διάβαζα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν γιὰ κάποιους Πακιστανοὺς, ποὺ στὴν προσπάθειά τους νὰ σώσουν ἔνα ἡλικιωμένο ζευγάρι, σκοτώθηκαν. 

Θέλω λοιπὸν νὰ καταθέσω κάποιες σκέψεις μου μὲ ἀφορμὴ αὐτὸ τὸ περιστατικόν. 
Προσωπικῶς τοὺς εὐχαριστῶ, ὅλους τοὺς ἐμπλεκομένους (τέσσερις στὸν ἀριθμό), ποὺ ἐθυσίασαν τὴν ζωή τους, πρὸ κειμένου νὰ μὴν ἀφήσουν κάποιους συνανθρώπους τους νὰ χαθοῦν. Εἶναι Συνέχεια →

Μία ἱστορία ποὺ ἀκόμη συνεχίζεται!

Eπειδή πολλοί αναγνώστες μας αγνοούν –κυρίως λόγω ηλικίας- τι ακριβώς έχει γίνει με τον Α. Λιάκο και την Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών,αναδημοσιεύεται το παρόν κείμενο, η πρώτη δημοσίευση του οποίου έχει γίνει στην εφημερίδα Ελεύθερος Κόσμος, το Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012. 

 

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΑΚΟΜΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Το 1988 προκηρύχθηκε θέση αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με γνωστικό αντικείμενο την «Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος». Υποψήφιοι για τη  θέση αυτή ήταν οι Δημήτρης Μιχαλόπουλος, επίκουρος καθηγητής τότε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ο Αντώνης Λιάκος, επίσης επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Τη θέση  κατέλαβε ο Αντώνης Λιάκος, αντί για τον Δημήτρη Μιχαλόπουλο. Η εκλογή  έγινε παράνομα, δηλαδή βάσει εισηγητικής εκθέσεως που είχε συνταχθεί από διμελή επιτροπή  και όχι τριμελή, όπως ρητά ορίζει ο Νόμος. Συνέχεια →

Ἡ τιμὴ τῆς κάθε (ὄχι πουτάνας!) Ἄννας!

Εἰλικρινῶς, ξέρω πλέον ἀρκετὲς τέτοιες Ἄννες γιὰ νὰ μπορῶ νὰ σᾶς διαβεβαιώσω πὼς τὸ παρακάτω ἀληθεύει. 

Καὶ κάθε φορὰ ποὺ αὐτὲς οἱ Ἄννες πηγαίνουν μὲ κάποιον πελάτη,  ἕνα μαχαίρι μοῦ χώνουν στὴν καρδιά. 

Δὲν μπορῶ νὰ κάνω τίποτα γιὰ νὰ σώσω τὶς Ἄννες. Οὔτε γιὰ νὰ πάψω τὴν ἐμφάνισιν τέτοιων καταστάσεων. 

Μπορῶ ὅμως νὰ οὐρλιάξω γιὰ ἀκόμη μίαν φορά, ἀπευθυνόμενη σὲ κάθε θεὸ καὶ διάολο ποὺ ἐπιτρέπει νὰ συμβαίνουν αὐτὰ τὰ τερατουργήματα!

Συνέχεια →