Χρειάζεται θάρρος γιὰ νὰ ζήσῃ κάποιος τὴν ἐλευθερία ποὺ τοῦ δίνουν οἱ ἐπιλογές του.
Χρειάζεται θάρρος γιὰ νὰ ζήσῃ τὴν οἰκειότητα καὶ τὴν σύνδεση μὲ τοὺς ἄλλους.
Θάρρος γιὰ νὰ διευθύνῃ μόνος του τὴν ζωή του, νὰ καθορίσῃ τὴν Μοίρα του, νὰ πάρῃει τὴν εὐθύνη γιὰ τὶς πράξεις του καὶ τὰ συναισθήματά του.
Θάρρος γιὰ νὰ διαλέξει τὴν αὐθεντικότητα καὶ ὄχι τὴν ἐπιδοκιμασία. Συνέχεια →

Πόσο μεγάλο μέρος τῆς ζωῆς μας ἀναλώνεται καί πάει χαμένο, ἀπό τήν  νευρωτική ἐπιμονή μας στήν τελειομανία;

Ἴσως οἱ γονεῖς μας νὰ περίμεναν ἀπὸ ἐμᾶς νὰ πετύχουμε τὸ ἐπίπεδο τῆς ζωῆς ποὺ γνώριζαν ὅτι ἐκεῖνοι δὲν μποροὺν νὰ πετύχουν.
Ὁπότε ἤθελαν κάτι περισσότερο ἀπὸ ἐμᾶς.
Ἀλλά τί περισσότερο; Συνέχεια →

Ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς δεκαετίας τοῦ ἑξήντα καὶ μετὰ ξεκίνησαν τὰ συνθήματα:
τὰ πάντα ἀμέσως, θάνατος στὴν πλήξι, ζωὴ χωρὶς νεκρὸ χρόνο καὶ ἀπόλαυσις χωρὶς ὅρια.

Αὐτὸ ἦταν τὸ ξεκίνημα τοῦ καταναλωτισμού.

Ἡ πρόθεσις ἦταν ἀναρχικὴ ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα ἤταν διαφημιστικὸ καὶ ἔτσι ἀπηλευθερώθη ἡ λίμπιντός μας γιὰ ἀγορὲς δίχως ὅρια, ἁρπάζοντας ἀσυγκρτάτητοι ὅλα τὰ ἀγαθά. Συνέχεια →

Ἡ ἐνεργητικότητα καὶ ὁ ἐνθουσιασμὸς γιὰ τὸ ὅ,τι δήποτε, ἔρχονται ἀφοῦ ξεκινήσουμε νὰ κάνουμε κάτι.

Ἀποκτοῦμε ἐνεργητικότητα σὰν ἀποτέλεσμα τῆς ἀναμείξεώς μας σὲ κάτι. Συνέχεια →

Ἔχουμε ἀναμνήσεις ποὺ μοιάζουν στὴν μνήμη μας σὰν πίνακες ζωγραφικῆς, μὲ θέματα καὶ πρόσωπα συχνὰ ἀσήμαντα, ζωγραφισμένα σὲ κάποια ἁπλῆ στιγμὴ τῆς ζωῆς τους, χωρὶς σπουδαία γεγονότα ἢ πολλὲς φορὲς χωρὶς καθόλου γεγονότα, σὲ ἔναν πίνακα χωρὶς τίποτα τὸ ἐξαιρετικὸ καὶ χωρὶς μεγαλοπρέπεια…
Ἐν τοῦτοις ὅμως μᾶς προκαλοῦν εὐχάριστα συναισθήματα.

Ἀναρωτιέμαι γιὰ τὸ τὶ ἔκανε τὴν μνήμη μου νὰ κρατήσει αὐτὲς τὶς στιγμές, τὶς ἀθῶες σκηνές, ποὺ δὲν ἔχουν ἰδιαίτερη χαρά. οὔτε ἰδιαίτερη λύπη, ἀλλὰ καθὼς διανύω τὴν ἀποστάση μὲ τὸν νοῦ μου, ἀνάμεσα σὲ αὐτές, μοῦ προκαλοῦν μιὰ γλυκιὰ τρυφερότητα. Συνέχεια →