Οἱ περισσότεροι ὅταν μιλοῦν γιὰ κατεπιεσμένα συναισθήματα ἐννοοῦν τὰ ἀρνητικὰ κι αὐτὸ γιατί δὲν συνειδητοποιοῦν ὅτι δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ καταπιέζῃ τὰ συναισθήματά του ἐπιλεκτικά. Ἐτσι ἐνῶ ἀρχίσαμε νὰ θέλουμε νὰ κρύψουμε τὰ ἀρνητικά μας συναισθήματα στὴν πραγματικότητα καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε κατελύσαμε τὸν μηχανισμὸ ποὺ μᾶς κάνει νὰ νοιώθουμε καὶ νὰ ἐκφράζουμε τὰ συναισθήματα μᾶς γενικά, τὰ θετικὰ καὶ τὰ ἀρνητικά. Ἔτσι ὑπάρχει ἕνας ὁλόκληρος ποταμὸς μέσα σὲ πολλοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ ἀνέκφραστα θετικὰ συναισθήματα. Συνέχεια →

Πολλὲς φορές, ἴσως τὶς περισσότερες, οἱ ὀμορφιὲς περνοῦν ἀπὸ ἐμπρός μας ἀλλὰ ἐμεῖς ἀδυνατοῦμε νὰ τὶς παρατηρήσουμε. 
Εἶναι σὰν νὰ ὁδηγοῦμε ἕνα ταχύτατο ὄχημα καὶ νὰ προσέχουμε μόνον τὸν δρόμο. 
Ὅλα τὰ τοπία μᾶς προσπερνοῦν, ἤ τὰ προσπερνοῦμε, δίχως νὰ μποροῦμε νὰ σταθοῦμε κάποιες στιγμὲς καὶ νὰ τὰ παρατηρήσουμε. 
Κάπως ἔτσι εἶναι καὶ ἡ διαβίωσίς μας… Δὲν τὴν παρατηροῦμε…
Κι ἔτσι τὰ ὄμορφα συμβαίνουν γιὰ ἐμᾶς ἀλλὰ δίχως ἐμᾶς….

Συνέχεια →

 Εἶναι περισσότερο ἀσφαλές…

Εἶναι κάτι γνώριμο…  Κάτι γνωστό… Κι ἄς πονᾷ ἀρκετά…
Εἶναι κάτι ποὺ οὔτως ἤ ἄλλως δὲν εἶναι ζήτημα τοῦ συνειδητοῦ μας ἀλλὰ τοῦ ὑποσυνειδήτου μας. 
Καὶ συμβαίνει… Σὲ ὅλους μας, ἀναλόγως τῆς στιγμῆς, τῆς ἐποχῆς καὶ τῶν δεδομένων…

Συνέχεια →

 Κάπου λοιπὸν εἶχα διαβασῃ πὼς εἴμαστε ὅ,τι τρῶμε…
Καὶ εἴμαστε… Διότι ὅταν τρῶς πλαστικά, πλαστικὸς γίνεσαι….

Ὅμως αὐτὸ ποὺ δὲν γνωρίζουμε εἶναι πὼς καὶ οἱ σκέψεις μας εἶναι αὐτὲς ποὺ δημιουργοῦν τὸ αὔριό μας. 
Ἐὰν σταθοῦμε καὶ ἀναλογισθοῦμε τὸ χθές μας, τότε πολὺ εὔκολα θὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς τὸ σήμερά μας εἶναι ἀποτέλεσμα τῶν σκέψεων ποὺ κάναμε ἐχθές. 
Συνέχεια →

Κοινωνικὸς χαμαιλέων εἶναι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ποὺ προσαρμόζει τὴν ἀτομική του πραγματικότητα στὴν δημοσία εἰκόνα, γιὰ νὰ εἶναι ἀρεστός.
Εἶναι ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος ποὺ μπορεῖ νὰ παραστήσῃ τὸν φιλικό, ἀκόμη καὶ μὲ ἄτομα ποὺ ἀπεχθάνεται.
Ἡ μανία του νὰ ἐλέγξῃ τὶς κοινωνικὲς ἐντυπώσεις τοῦ δημιουργεῖ μίαν δυσαρμονία μὲ τὸν ἀληθινό του ἑαυτό.
Συνέχεια →