Διαθέτουμε, σχεδὸν ὅλοι μας, δύο «ἐγώ».
Αὐτὸ ποὺ θέλουμε νὰ εἴμαστε κι αὐτὸ ποὺ οἱ ἄλλοι θέλουν νὰ εἴμαστε.
Τὸ ἐπίκτητο καὶ τὸ πραγματικό μας.
Αὐτὸ ποὺ ὁ ἄνθρωπος ὀφείλει ὅμως νὰ ἀναζητᾷ, νὰ στοχεύῃ καὶ νὰ κερδίζῃ εἶναι τὸ πραγματικό.
Γιὰ αὐτὸ καὶ μόνον ἀξίζουν ὅλες οἱ θυσίες. Ἀκόμη καὶ τοῦ ἴδιου τοῦ παλαιοῦ …ἑαυτοῦ μας, ποὺ κάποιες φορὲς λειτουργεῖ σὰν βαρίδι, πρὸ κειμένου νὰ μᾶς κρατήσῃ σὲ συνήθειες τοῦ παρελθόντος.
Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν μιὰ θετικὴ στάσι ἀπέναντι στὴν ζωὴ ἔχουν τὴν ἱκανότητα νὰ εἶναι ἐπινοητικοὶ σὲ σχέσι μὲ τὴν εὕρεση λύσεων ὅταν εὑρεθοῦν σὲ μιὰ δύσκολο κατάστασι γιατί ἔχουν τὴν ἱκανότητα νὰ δίδουν κίνητρα στὸν ἑαυτὸ τους καὶ νὰ τὸν ὑποκινοῦν. Συνέχεια
Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ εὑρίσκονται γύρω μου εἶναι ἡ πυξίδα μου.
Στὸ νότο οἱ καλοί, αὐτοὶ ποὺ μὲ ἀγαποῦν, μὲ ἀποδέχονται καὶ εἶναι δίπλα μου.
Στὸ βοῤῥᾶ ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν συμφωνοῦν μαζύ μου καὶ δὲν μοῦ δίνουν ἐκτίμησι καὶ ἀγάπη.
Μὴ μοῦ πειράξετε οὔτε τὸ νότο μου μὰ οὔτε τὸ βοῤῥᾶ μου γιατί χωρὶς αὐτοὺς θὰ μείνω ἀκυβέρνητη, χαμένη σὲ μιὰ ζωὴ ὅπου τὰ πράγματα ποὺ κάνω καὶ δὲν κάνω δὲν θὰ ἔχουν ἀληθινὸ νόημα καὶ ἀξία…
Ἡ εὐτυχία, ἤ ἄλλως, εὔ, καλὴ τύχη, εἶναι κάτι ποὺ ἐμεῖς διαμορφώνουμε.
Εἶναι ἤ δὲν εἶναι μέσα μας…
Τὸ ἔχουμε ἤ δὲν τὸ ἔχουμε… Ἀναλόγως τῆς ὀπτικῆς μας καὶ τῆς στάσεως ζωῆς μας…
Ἀνάμεσα σὲ δύο δρόμους, διαλέγει πάντα τὸν χειρότερο καὶ ἔχει ἕνα ἐκπληκτικὸ ταλέντο νὰ μὴ χάνῃ ἀναποδιά.
Φεύγει γιὰ διακοπὲς καὶ δὲν ὑπάρχει περίπτωσις νὰ μὴ πέσῃ θῦμα κλοπῆς ἢ κάποιας τοπικῆς ἰώσεως.
Κάθε ἑορτὴ καὶ σχόλη τὸν εὑρίσκει πικρόχολο, λὲς καὶ τὸ καλὸ τὸν προσβάλλει προσωπικῶς.
Βάζει ὅλην του τὴν ἐνέργεια καὶ τὴν τέχνη γιὰ νὰ ἀποτύχῃ σὲ ὅ,τι κάνῃ καὶ φτιάχνει τὴν δυστυχία του μὲ τέτοιαν ἐμμονὴ καὶ μὲ τέτοιαν ἐπιτυχία, ποὺ προκαλεῖ θαυμασμό.
Συνέχεια
