Ο άντρας εκ φύσεως είναι εγωιστής, θέλει να φαίνεται, να είναι μπροστά. Η γυναίκα από την άλλη μπορεί άνετα να ακολουθεί.. Μπορεί άνετα ν’ ακολουθεί γιατί γνωρίζει ότι εκείνη κάνει κουμάντο, απλά τον αφήνει να κάνει τον καμπόσο γιατί δεν της χρειάζονται τα εύσημα. Μέχρι εδώ καλά και άξια, η γυναικεία φύσης όμως έχει κι ευτελή χαρίσματα, τα οποία είναι: Η γυναίκα κάνει κουμάντο δρώντας ΥΠΟΓΕΙΩΣ, γι’ αυτό δεν την παίρνει εἰδηση ο άνδρας. Επίσης, δεν την νοιάζει ο τρόπος που θα καταφέρει να κερδίσει ό,τι βάλει στο μυαλό της. Μπορεί να καταπατήσει κάθε ηθικό όριο προκειμένου να φτάσει τον επιθυμητό στόχο, και χρησιμοποιεί όσα μέσα διαθέτει, με πρώτο και καλύτερο την πονηριά. Ο άνδρας αντιθέτως είναι εντελώς ξεκάθαρος, δρα στα ίσα, είναι ντόμπρος, κρατά τον λόγο του και δεν θυσιάζει την αξιοπρέπεια, την τιμή του για κανέναν σκοπό.* Συνέχεια
Έφαγα ένα φλας.. Είδα αυτό που ζούμε σήμερα σαν παρελθόν, εκατό χρόνια μετά, τι θα διάβαζα στην ιστορία: Ο άνθρωπος έφτασε στα τάρταρα κι από εκεί άρχισε να αναγεννάται. Κατά την περίοδο της αναγέννησης είχαμε εξέλιξη πνευματική, ανύψωση συνειδησιακή, επιστημονική πρόοδο. Άνθισε η συγγραφή, το φιλοσοφείν, επαναπροσδιορίστηκαν οι αξίες, κυριάρχησε η αλληλεγγύη, ο άνθρωπος έγινε πάλι ανθρώπινος, είχαμε στροφή σε νέες μεθόδους για την κάλυψη των βασικών αναγκών, που προκάλεσε αυτάρκεια κλπ, κλπ. Παράλληλα, ό,τι άδικο, ανήθικο, ιδιοτελές ξεμπροστιαζόταν και από μέτωπα βαλλόταν κλπ, κλπ.
Ο πατέρας μου ήταν για τους πολλούς επιτυχημένος. Έζησε στην κατοχή, μας έλεγε ότι όταν ήταν παιδάκι είδε ένα άλλο συνομήλικο αγόρι να τρώει αυγό και λιποθύμησε. Τον λιποθύμησε η λαχτάρα του για το αυγό!! Από τότε πείσμωσε και υποσχέθηκε στον εαυτό του ότι δεν θα ξαναπεινάσει -και δεν ξαναπείνασε. 
