Τα ελληνικά ήταν και παραμένουν μία δύσκολη γλώσσα. Υπήρχε, όμως, στα παλαιότερα χρόνια μία ηθική υποχρέωση των πολιτικών, των δημοσιογράφων και των διαμορφωτών της κοινής γνώμης να μιλούν και να γράφουν σωστά ελληνικά.
Για να δείχνουν τον σεβασμό τους προς την πανάρχαια γλώσσα μας και για να γίνονται παράδειγμα προς μίμησιν από τον λαό. Σήμερα δυστυχώς ακούμε και διαβάζουμε σοβαρά γλωσσικά ολισθήματα από –υποτίθεται- μορφωμένους ανθρώπους. Καταγράφω χαρακτηριστικά τα ακόλουθα: Συνέχεια
Ἀποκλειστικὴ συνέντευξις μὲ τὸν καθηγητὴν πανεπιστημίου κ. Νικόλαον Παπαδόπουλον*
Κύριε καθηγητά, διὰ ποίους λόγους ἕνας φυσικὸς μελετᾶ τόσον ἐντόνως τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσα;
Δὲν μελετῶ καθόλου τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσα, ποῦ νὰ βρῶ αὐτὸν τὸν χρόνο; Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα βρίσκεται συνεχῶς μπροστά μου. Πρὶν ἀπὸ τρεῖς δεκαετίες ἄρχισα νὰ διαπιστώνω πόσον σημαντικὰ ἦταν τὰ κλασσικὰ ἑλληνικὰ διὰ τὴν πρόοδόν μου στὸν χῶρο τῆς ἐπιστήμης. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς πλέον ἐπιτυχημένους Γερμανοὺς συναδέλφους μου εἰς τὸν χῶρον τῆς φυσικῆς καὶ τῶν μαθηματικῶν εἶχαν καὶ ἔχουν γνῶσιν τῶν κλασσικῶν ἑλληνικῶν,
καὶ αὐτὸ μοῦ προξενεῖ συνεχῶς μεγάλην ἐντύπωσιν! Συνέχεια
Πολιτικός καθωσπρεπισμός, χάος και αναρχία.. μια μέγγενη που στραγγαλίζει τη κοινωνία μας και μας εξωθεί στα άκρα.. άλλους γρήγορα, όπως τον άτυχο συμπατριώτη μας που έπεσε νεκρός από μια επίθεση μίσους.. και άλλους αργά και βασανιστικά, όπου με μικρές αλλά σταθερές οικονομικές αφαιμάξεις, τους οδηγεί στην απελπισία και στην αυτοκτονία.
Διαπίστωσις Αὐγῆς τὸ παραπάνω.
Ἐὰν διαβάσετε ὅμως τὸ ἄρθρο, μία ἀκόμη γκρίνια εἶναι, προσθετική, ὅπως κάθε ἄλλη γκρίνια τῶν τελευταίων ἐτῶν. Παραπλανητικὸς λοιπὸν ὁ τίτλος, γιὰ ἕνα πολὺ σοβαρὸ ζήτημα, ποὺ ὅμως οὔτε ποὺ ὑποψιάζεται ὁ συντάκτης τοῦ ἄρθρου.
Θὰ ἔλεγα λοιπὸν νὰ διαβάσετε τὸ δημοσίευμα τῆς αὐγῆς καὶ μετὰ νὰ κάτσουμε καὶ νὰ τὸ ἐρευνήσουμε. Συνέχεια
ΑΠΟΦΑΣΗ ΣΥΓΚΛΗΤΟΥ
Η Σύγκλητος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Ε.Κ.Π.Α.) στη σημερινή έκτακτη συνεδρία της 23ης Σεπτεμβρίου 2013 διαπιστώνει:
Ξέρετε ποιός εἶναι ὁ Πετράκος;
Βασίλειος Πετράκος. Γενικὸς Γραμματεὺς τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν.
Ποιᾶς Ἀκαδημίας;
Ἔ κι ἐσεῖς τώρα… Αὐτῆς, τῆς γνωστῆς…
Διότι κάποτε ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν ἐλογίζετο γιὰ τὸν θεματοφύλακα τῶν γραμμάτων μας… Κάποτε… Κι ὅλοι τὴν ἐσέβοντο…
Ὅταν ἀκόμη ἐκεὶ μέσα ἦσαν ἄνθρωποι ποὺ πράγματι ἀγαποῦσαν τὰ γράμματα τὰ Ἑλληνικὰ καὶ τὴν ἀλήθεια…
Ἀπὸ τότε ὅμως ἔχουν περάσῃ πολλὰ χρόνια, καθὼς ἐπίσης καὶ πολλοὶ Ἀκαδημαϊκοί…
Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς βέβαια ἦταν κι ὁ Ξενοφὼν Ζολώτας, ποὺ ἔκανε κάτι ἐκπληκτικὲς διαλέξεις, γιὰ τὶς ὁποῖες ἡ σημερινὴ Ἀκαδημία ντρέπεται… Οὔτε νὰ τὶς γνωρίζῃ, οὔτε νὰ τὶς θυμᾶται… Ἐὰν γίνεται νὰ τὶς ἐξαφανίσῃ διὰ παντός… Ἀλλὰ ἡ σημερινὴ Ἀκαδημία δὲν εἶναι ἡ τότε Ἀκαδημία… Καὶ ἡ τότε Ἀκαδημία δὲν πολεμοῦσε κατὰ τῆς Γλώσσης μας… Συνέχεια
