Στην αρχαιότητα η ελληνική γραφή ήταν κεφαλαιογράμματη ΚΑΙΜΑΛΙΣΤΑΧΩΡΙΣΚΕΝΑ μεταξύ των λέξεων. Πρώτος ο Αριστοφάνης ο Βυζάντιος πρότεινε την πεζή γραφή στην οποία εισήγαγε κάποια σύμβολα, τη δασεία, την ψιλή, την περισπωμένη, την οξεία και τη βαρεία, προκειμένου να μπορούν να αναγνωσθούν
με πιστότητα έμμετρα κείμενα όπως τα έπη τού Ομήρου, αφού ο μουσικός τονισμός των λέξεων είχε αντικατασταθεί από το δυναμικό που χρησιμοποιούμε ακόμη και σήμερα. Για περίπου δύο αιώνες, η νέα γραφή δεν εντοπίζεται σε Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀπαιδεία
Ἀγγλικά πῶς λέγεται τό COMPUTER;
Τό ξέρουμε ἄρα γέ; Ἤ ὄχι;
Ἑλληνικὰ πάντως δὲν τὸ ξέρουμε!
Καὶ δυστυχῶς, ἄν καὶ ἡ γλῶσσα μας εἶναι μητέρα γλωσσῶν, ἐπιμένουμε νὰ χρησιμοποιοῦμε κακῶς διετυπωμένα ἀντιδάνεια.
Αὐτό ξέρετε τί καταδεικνύει;
Συνέχεια
Silver Alert…!!!
Silver Alert…!!!
Ὄνομα: Παιδεία
Ἐπίθετο: Ἑλληνική…
Συνέχεια
Τόνοι καὶ πνεύματα…
Ἠμουν στην δ’ δημοτικού όταν ο «μέγας» Αν.Παπανδρέου, αποφάσισε πραξικοπιματικά εν μία νυκτί κυριολεκτικώς ,να φέρει νομοσχέδιο στην βουλή,καθιερώνοντας το μονοτονικό σύστημα στην Ελληνική γλώσσα , καταργώντας τις «βαρετές», δύσκολες κι ακατανόητες οξείες …δασείες και περισπωμένες..
30 χρὀνια πέρασαν κι ακόμα θυμάμαι τι χαρά είχαμε τότε όλοι οι μαθητές, που μας απάλλαξαν από αυτόν τον βραχνά! Μέρες πανηγυρίζαμε ..
Ναί, παράγουμε ντουβάρια!
Ἀπὸ τὰ φερόμενα ὥς σχολεῖα σήμερα ἐξέρχονται νέοι ἄνθρωποι ποὺ δὲν γνωρίζουν οὔτε τὸ τὶ ἐορτάζουμε τὴν 25η Μαρτίου, οὔτε τὸ ποιὰ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἡ πρωτεύουσα τῆς Ῥουμανίας, οὔτε κἄν στοιχειώδη μαθηματικὰ ἤ ἱστορία.
Τόσο ἀμόρφωτα ὄντα οὐδέποτε ἐξῆλθαν ἀπὸ μίαν ὑποχρεωτικὴ 12ετὴ «ἐκπαίδευσι», ποὺ μόνον της στόχο δὲν ἔχει φυσικὰ τὴν ἐκπαίδευσι ἀλλὰ τὴν λοβοτομή.
Δίδεται γιὰ παράδειγμα πάντα πολὺ μεγάλη βαρύτης στὸ τὶ θὰ μάθουν τὰ παιδιὰ ἀναφορικῶς μὲ τὴν ἐπέτειο τοῦ Πολυτεχνείου, ἀλλὰ κυριολεκτικῶς γίνεται τῆς ἀνισορροπίας σὲ ὅ,τι ἀφορᾷ σὲ γλῶσσα, ἱστορία, ὀρθογραφία.
Συνέχεια
Ἡ διακήρυξις τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν.
Καιρὸς ἦταν νὰ ἀντιδράσῃ ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν στὰ ὅσα συμβαίνουν στὸ θέμα τῆς γλώσσης.
Καὶ μάλιστα, ἐὰν ἀναλογισθοῦμε πὼς βάσει νόμου παραμένει τὸ κυριότερον κι ἀρμοδιότερον ὄργανον ποὺ δύναται νὰ κρίνῃ τὰ ὅσα ἀφοροῦν τὴν γλῶσσα στὸν τόπο μας, ἡ διακήρυξις ἐτούτη ἔρχεται σὲ μίαν μᾶλλον κατάλληλο στιγμή.
Ἄς εὐχηθοῦμε νὰ ἐξακολουθήσουν νὰ ἀντιδροῦν, ὄχι μόνον γιὰ τὴν βαρβαρογραφή, ἀλλὰ καὶ γιὰ κάθε θέμα ποὺ ὑποβιβάζει τὴν παιδεία μας.