Ὁ Ὀδυσσεὺς καὶ ἡ σπηλιὰ τοῦ Κύκλωπος!

Πρὸ ἑνὸς ἔτους, σὲ μίαν συζήτησι μὲ φίλους, πασχίζαμε νὰ ἀνακαλύψουμε τὸ πῶς θὰ βροῦμε τὸ παλούκι καὶ τὸ πρόβατο, πρὸ κειμένου, ὡς ἄλλοι Ὀδυσσεῖς, νὰ ἐξέλθουμε τοὺ σπηλαίου ποὺ μᾶς φυλάκισε ὁ Κύκλωψ! Ἦταν πάρα πολὺ ἐνδιαφέρουσες οἱ συζητήσεις, ἀλλὰ παραμείναμε μὲ τὴν ἀπορία… 

Σήμερα, ὅλο χαρὰ ἔλαβα ἀπὸ τὸν Λακεδαίμονα τὸ παρακάτω κείμενο. Χαρὰ διότι πραγματεύεται μέρος τῶν ὅσων συζητούσαμε κάποτε. Σὰν νὰ ἦταν παρών ὁ συγγραφέας στὶς συζητήσεις μας… Συνέχεια

Τὸ μέλλον τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Ο καθένας βλέπει πάνω από την πατρίδα μας τον ήλιο της δικαιοσύνης. Πόσοι όμως πιστεύουν ότι υπάρχει η δικαιοσύνη για μας; Ζούμε με τις ημερομηνίες του παρελθόντος: 1918, 1922, 1923, 1940, 1944, 1955, 1964, 1974 και περιμένουμε αθώα τις επόμενες. Μερικοί, βέβαια, πιστεύουν στην ελπίδα, αλλά όχι για εμάς.
Γι’ αυτόν τον λόγο, φοβούνται το μέλλον και θέλουν να ζήσουν μόνο μέσα στο παρόν, ακόμα και αν είναι ανούσιο από μόνο του. Ο ελληνισμός μπορεί να γεννήθηκε μέσα σ’ έναν τάφο. Αυτό δεν σημαίνει ότι πέθανε. Η ύπαρξή του έχει επηρεάσει Συνέχεια

Καργᾶκος: «Ὁ ἕνας Ἕλλην μισεῖ τόν ἄλλον»

Ψάχνοντας στό διαδίκτυο βρῆκα τό βίντεο τῆς συνεντεύξεως πού ἔδωσε ὁ Σαράντος Καργᾶκος στόν Γιῶργο Σαχίνη στό KΡΗΤΗTV.

Ἄκρως ἐνδιαφέρουσα, ἡ συνέντευξις. Ἐπιμορφωτική καί ἔξω ἀπό τά δόντια. Συνέχεια

Τί πρέπει νά γίνη…

    Ἡ Ἑλλάδα θά ἔχη τόσο ὑψηλό χρέος γιά ὅσο καιρό θέλουν οἱ σωτῆρες της. Θά εἶναι χρεωμένη στό ΔΝΤ, τήν ΕΕ, τήν ΕΚΤ γιά ὅσο καιρό θέλουν αὐτοί. Ἀπό τό μνημόνιο θά φύγουμε ὅταν καί ἄν θέλουν ὁ ΓΑΠ καί ἐκεῖνοι πού τόν ἐλέγχουν.

      Ὑπάρχουν ὅμως Συνέχεια

Casus belli καὶ ΑΟΖ.

Του Νίκου Λυγερού

Πολλοί από τους δικούς μας που αναρωτιούνται ακόμα κατά πόσο η έννοια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης μας επιτρέπει να βγούμε από το αδιέξοδο παλαιότερων διακρατικών διαπραγματεύσεων, έχουν την εντύπωση ότι η Τουρκία μπορεί να προκηρύξει ένα νέο Casus belli που να αφορά στην ΑΟΖ. Δεν έχουν Συνέχεια

Διακινητὲς νοθευμένων ἐνοχῶν!

Ἡ ἀθώωσις τοῦ λαοῦ ὡς νέο πολιτικό πρόγραμμα.

Γράφει : ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης*

Πιθανώς το πιο γνωστό παράδειγμα κινδυνολογίας και ελέγχου μέσω των ενοχών στην αμερικανική πολιτική να είναι μια διάσημη τηλεοπτική καμπάνια που αρχίζει με ένα μικρό κορίτσι που στέκεται σε ένα λιβάδι με πουλιά να κελαηδούν, ενώ εκείνο μαδάει τα πέταλα μιας μαργαρίτας. Το κορίτσι μετράει κάθε πέταλο αργά. Όταν φτάσει στο “9″, μια δυσοίωνη μεγαλόστομη ανδρική φωνή ακούγεται να μετρά την εκτόξευση ενός πυραύλου, και καθώς τα μάτια του κοριτσιού στρέφονται προς κάτι που Συνέχεια