Τοῦ Ἀντωνίου Α. Ἀντωνάκου
Γράφει : ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης*
Πιθανολογώ και ελπίζω ότι οι πιτσιρικάδες του μέλλοντος, μετά από καμιά σαρανταριά χρόνια, θα σαρκάζουν με ανάλογους τίτλους στο facebook, την Ιστορία που σήμερα εμείς καλούμαστε να γράψουμε. Να επισημάνω πριν απ’ όλα -με όλη την επαρμένη αυταρέσκεια της γενιάς μου- ότι ήδη από τις 15 Ιουλίου 2010, έγραφα σε άρθρο με τίτλο «Το Παραμύθι», ότι: Σύμφωνα με έγκυρες Συνέχεια
Πολλοί μιλοῦν καί πράττουν, τελευταίως. Οἱ πλείστοι ἐξ αὐτῶν ἀπό ἰδιοτελεῖς σκοπούς. Ὑποθέτω ὅτι, οἱ περισσότεροι ἐξ ὑμῶν γνωρίζετε τόν καθηγητή Χρῆστο Γιανναρᾶ. Συνέχεια
Κυνόδοντας: Τὸ λουλούδι τῆς παρακμῆς.
Γράφει ὁ Στέφανος Ληναῖος. Καὶ ξέρει τὶ γράφει. Ἁπλῶς εἶναι τόσο βαθὺ τὸ χάσμα ποὺ χωρίζει τὴν τέχνη ἀπὸ τὴν «τέχνη» ποὺ κανονικά δὲν χρειάζεται νὰ ἀποροῦμε!
Ἀναζητοῦμε μὲ ἀγωνία τὸν πᾶτο τοῦ βαρελιοῦ… Δὲν γίνεται νὰ εἶναι ἄπατο… Κάποιαν στιγμὴ θὰ πάψῃ ἡ κατρακύλα… Κάποιαν στιγμὴ θὰ τὸν πιάσουμε τὸν πᾶτο. Ἔτσι, γιὰ Συνέχεια
Ὁ Ἀντώνης Ἀνδρουλιδάκης, ἔγραψε πρὸ μηνῶν, τὸ παρακάτω κείμενον, τὸ ὁποῖον μαρτυρᾶ τὴν κατάντια τῆς κοινωνίας μας. Τὴν ἀνυπαρξία ἱστορικῆς συνειδήσεως, κοινωνικῆς συνοχῆς καὶ αὐτογνωσίας. Τὴν ἀνυπαρξία στόχων, δεσμεύσεων καὶ ὀνείρων. Τὴν ἀνοησία τοῦ ἐφημέρου. Τὴν ἀπερισκεψία τοῦ φαίνεσθαι. Τὴν μικρότητα τῆς καθημερινότητος.
Υπήρξαν Έλληνες δάσκαλοι που σε ανύποπτο (μνημονιακά) χρόνο υποστήριξαν με θέρμη την άποψη, ότι η κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στην ελληνική και στη δυτική κοσμοαντίληψη, έγκειται απλά στο γεγονός ότι, τον Έλληνα πρέπει από παιδί να τον εκπαιδεύσεις να μην πετάει σκουπίδια στο δρόμο ή στην παραλία, ενώ τον Γερμανό πρέπει να τον εκπαιδεύσεις να μην σκοτώσει τη μάνα του.
