Διακινητὲς νοθευμένων ἐνοχῶν!

Ἡ ἀθώωσις τοῦ λαοῦ ὡς νέο πολιτικό πρόγραμμα.

Γράφει : ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης*

Πιθανώς το πιο γνωστό παράδειγμα κινδυνολογίας και ελέγχου μέσω των ενοχών στην αμερικανική πολιτική να είναι μια διάσημη τηλεοπτική καμπάνια που αρχίζει με ένα μικρό κορίτσι που στέκεται σε ένα λιβάδι με πουλιά να κελαηδούν, ενώ εκείνο μαδάει τα πέταλα μιας μαργαρίτας. Το κορίτσι μετράει κάθε πέταλο αργά. Όταν φτάσει στο “9″, μια δυσοίωνη μεγαλόστομη ανδρική φωνή ακούγεται να μετρά την εκτόξευση ενός πυραύλου, και καθώς τα μάτια του κοριτσιού στρέφονται προς κάτι που Συνέχεια →

Πῶς κρίνουν οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι τὸ σημερινό μας Σύνταγμα;

 Τοῦ Ἀντωνίου Α. Ἀντωνάκου
Καθηγητοῦ- Φιλολόγου
Ἱστορικού – Συγγραφέως
Ἀντιπροέδρου τῆς Ἐπιτροπής Ἐνημερώσεως
Ἐπί τῶν Ἐθνικών Θεμάτων
Ἀντιπροέδρου τοῦ Συνδέσμου
τῶν Ἀπανταχοῦ Λακώνων «Ο ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ»
Οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι ἦσαν ὑπερήφανοι γιὰ τὸ μοναδικὸ πολιτευμά τους, τὴν δημοκρατία. Δὲν ζήλευαν κανενὸς ἄλλου λαοῦ τὸ πολίτευμα καὶ αὐτὸ τὸ δήλωναν παντοῦ, ὅπως εἶναι ἀποτυπωμένο στὸν Συνέχεια →

ΔΙ ΕΝΤ ΟΦ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕ​ΦΣΙΣ

Γράφει : ο Αντώνης Ανδρουλιδάκης*

Πιθανολογώ και ελπίζω ότι οι πιτσιρικάδες του μέλλοντος, μετά από καμιά σαρανταριά χρόνια, θα σαρκάζουν με ανάλογους τίτλους στο facebook, την Ιστορία που σήμερα εμείς καλούμαστε να γράψουμε. Να επισημάνω πριν απ’ όλα -με όλη την επαρμένη αυταρέσκεια της γενιάς μου- ότι ήδη από τις 15 Ιουλίου 2010, έγραφα σε άρθρο με τίτλο «Το Παραμύθι», ότι:  Σύμφωνα με έγκυρες Συνέχεια →

Ἄλλη μιά ἄποψις. Χρῆστος Γιανναρᾶς.

Πολλοί μιλοῦν καί πράττουν, τελευταίως. Οἱ πλείστοι ἐξ αὐτῶν ἀπό ἰδιοτελεῖς σκοπούς. Ὑποθέτω ὅτι, οἱ περισσότεροι ἐξ ὑμῶν γνωρίζετε τόν καθηγητή Χρῆστο Γιανναρᾶ. Συνέχεια →

Τέχνη ἢ πορνό;

Κυνόδοντας: Τὸ λουλούδι τῆς παρακμῆς.

Γράφει ὁ Στέφανος Ληναῖος. Καὶ ξέρει τὶ γράφει. Ἁπλῶς εἶναι τόσο βαθὺ τὸ χάσμα ποὺ χωρίζει τὴν τέχνη ἀπὸ τὴν «τέχνη» ποὺ κανονικά δὲν χρειάζεται νὰ ἀποροῦμε!

Ἀναζητοῦμε μὲ ἀγωνία τὸν πᾶτο τοῦ βαρελιοῦ… Δὲν γίνεται νὰ εἶναι ἄπατο… Κάποιαν στιγμὴ θὰ πάψῃ ἡ κατρακύλα… Κάποιαν στιγμὴ θὰ τὸν πιάσουμε τὸν πᾶτο. Ἔτσι, γιὰ Συνέχεια →

Τὸ ἀνέφικτον τῆς ἐξεγέρσεως.

 

Ὁ Ἀντώνης Ἀνδρουλιδάκης, ἔγραψε πρὸ μηνῶν, τὸ παρακάτω κείμενον, τὸ ὁποῖον μαρτυρᾶ τὴν κατάντια τῆς κοινωνίας μας. Τὴν ἀνυπαρξία ἱστορικῆς συνειδήσεως, κοινωνικῆς συνοχῆς καὶ αὐτογνωσίας. Τὴν ἀνυπαρξία στόχων, δεσμεύσεων καὶ ὀνείρων. Τὴν ἀνοησία τοῦ ἐφημέρου. Τὴν ἀπερισκεψία τοῦ φαίνεσθαι. Τὴν μικρότητα τῆς καθημερινότητος.

Συνέχεια →