Έμεινα με το στόμα ανοιχτό, σα χάνος. Ευτυχώς ήταν χειμώνας και δεν κινδύνευα να μου περάσει τη γλώσσα για λαχταριστό μεζέ κανένα περαστικό μεταλλαγμένο κουνούπι. Το συνειδητοποίησα μόνο όταν ένιωσα το λαιμό μου να ξεραίνεται από τον μπαγιάτικο ζεστό αέρα του γραφείου του αφεντικού. Δούλευα για ένα ισχνό ανθρωπάκι που δεν άντεχε το κρύο και δεν άνοιγε ποτέ τα παράθυρα. Τον κοίταξα δίνοντας ταυτόχρονα εντολή στα χείλη μου να κλείσουν επιτέλους. Το δέρμα του ήταν φτενό και αρρωστιάρικο γεμάτο κίτρινα ξεραμένα λέπια. Μπορούσα να δω τις φλέβες του να απλώνονται σα μικροί διασταυρούμενοι δρόμοι σε Συνέχεια →