Υπήρξαν Έλληνες δάσκαλοι που σε ανύποπτο (μνημονιακά) χρόνο υποστήριξαν με θέρμη την άποψη, ότι η κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στην ελληνική και στη δυτική κοσμοαντίληψη, έγκειται απλά στο γεγονός ότι, τον Έλληνα πρέπει από παιδί να τον εκπαιδεύσεις να μην πετάει σκουπίδια στο δρόμο ή στην παραλία, ενώ τον Γερμανό πρέπει να τον εκπαιδεύσεις να μην σκοτώσει τη μάνα του.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀπόψεις
Περικοπές.
Έμεινα με το στόμα ανοιχτό, σα χάνος. Ευτυχώς ήταν χειμώνας και δεν κινδύνευα να μου περάσει τη γλώσσα για λαχταριστό μεζέ κανένα περαστικό μεταλλαγμένο κουνούπι. Το συνειδητοποίησα μόνο όταν ένιωσα το λαιμό μου να ξεραίνεται από τον μπαγιάτικο ζεστό αέρα του γραφείου του αφεντικού. Δούλευα για ένα ισχνό ανθρωπάκι που δεν άντεχε το κρύο και δεν άνοιγε ποτέ τα παράθυρα. Τον κοίταξα δίνοντας ταυτόχρονα εντολή στα χείλη μου να κλείσουν επιτέλους. Το δέρμα του ήταν φτενό και αρρωστιάρικο γεμάτο κίτρινα ξεραμένα λέπια. Μπορούσα να δω τις φλέβες του να απλώνονται σα μικροί διασταυρούμενοι δρόμοι σε Συνέχεια
Ἡ κατάρρευσις τῶν συστημάτων τους εἶναι θέμα χρόνου!
Τό μῖσος γιά τόν λύκο;
Καλὸ θὰ ἦταν, ἐπὶ τέλους, νὰ κατανοήσουμε πὼς ἄλλο ἡ κοινωνική, οἰκονομικὴ καὶ ἀτομικὴ ἀσφάλειά μας κι ἄλλο ἡ ἐξόντωσις κάθε …«ἐν δυνάμει ἐχθροῦ». Κι ἀκριβῶς ἐπ΄ αὐτοῦ καλούμεθα νὰ τοποθετηθοῦμε ὡς ἄτομα καὶ ὡς κοινωνίες, ὄχι μόνον τώρα, ἀλλὰ γενικότερα. Καὶ τὸ «γενικότερα» αὐτὸ ἀφορᾶ στὸ τί θέλουμε (ἢ καὶ δὲν θέλουμε) γιὰ τὸν πλανήτη καὶ τὴν ἐπ΄ αὐτοῦ ἔκφρασιν τῆς ζωῆς. Συνέχεια
