Ὅταν ἐδιάβασα τὸ παρακάτω κείμενον συνειδητοποίησα γιὰ ἀκόμη μίαν φορὰ πὼς οἱ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ Ἕλληνες δὲν κρύβονται κάτω ἀπὸ χρώματα, σημαῖες καὶ «ἰδεολογίες».
Δὲν δολοφονοῦν, διότι οἱ ἴδιοι δημιουργοῦν τὴν ζωή.
Δὲν κάνουν διακρίσεις, διότι ἀντιλαμβάνονται πὼς ὁ πλανήτης αὐτὸς ἐδημιουργήθη μὲ ἀπόλυτο Ἔρωτα γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ μόνον τὰ ἀνθρωποειδὴ μποροῦν νὰ τὸν ἐπισκιάσουν ἢ καὶ νὰ τὸν καταστρέψουν.
Δὲν ἀρνῶνται τὴν γνώσι ἤ τὴν ἐμπειρία τους, σὲ κανέναν, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν τοὺς χωρίζῃ ἤ ὄχι κάτι.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀφιερώματα
Μετὰ ἀπὸ 38 χρόνια.
Ο Ελευθερωτής της Ελλάδας Θόδωρος Κολοκοτρώνης (3 Απριλίου 1770 – 4 Φεβρουαρίου 1843) γνώρισε, όπως όλοι οι ραγιάδες, από μικρό παιδί τη φοβερή βιοτική μέριμνα του σκλάβου.
Δεκατριών ετών γεύτηκε και την αλαζονεία του δυνάστη σε ένα σοκάκι της Τριπολιτσάς. Ένας Τούρκος τον χαστούκισε, επειδή τον λέρωσε το φορτωμένο με ξύλα μουλάρι του Κολοκοτρώνη, καθώς πάτησε σε ένα λάκκο με νερά.Συγκλονισμένος από την προσβολή ο Θόδωρος Κολοκοτρώνης ορκίστηκε να μην ξαναπατήσει ποτέ στην Τριπολιτσά όσο τη βαστούν οι Τούρκοι.
Γύρισε ως ελευθερωτής 38 χρόνια μετά.
Συνέχεια
Αὐτὸ εἶναι τέχνη!
Επάνω, οι βόστρυχοι των μαλλιών συστρέφονται με χάρη και οι πλεξίδες σχηματίζουν στεφάνια στο κεφάλι της νεαρής Αμερικανίδας που είναι χτενισμένη όπως οι αρχαίες ελληνίδες Καρυάτιδες. Αριστερά, οι μαρμάρινες Καρυάτιδες όπως εκτίθενται στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης
Ναί, κομμωτική…
Ἀλλά τί κομμωτική; Τέχνη; Ὑπάρχει κι αὐτή;
Μὲ πρότυπο τὰ κτενίσματα ἀπὸ τὶς Καρυάτιδες δημιούργησαν κυριολεκτικῶς ἔργα τέχνης σὲ κεφάλια ἀνθρώπων.
Ἀλήθεια, δέν μᾶς κάνει ἐντύπωσιν τό γεγονός τῆς λεπτομερείας τοῦ κτενίσματος;
Πόσο μεγάλην σημασία τέλος πάντων ἔδιδαν οἱ παπποῦδες μας στό κάλλος;
Καί τί εἴμαστε ἐμεῖς; Μακρινοί συγγενεῖς πού ξέχασαν ἀκόμη καί τήν ῥίζα τους;
Συνέχεια
Καταγωγὴ τῶν Ἑλλήνων.
τοῦ Ἀναστασίου Στάμου , Διευθυντοῦ ΕΠΑΛ Λευκάδος
Τὸ Δελφικὸν «ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ» προτρέπει διαχρονικῶς τοὺς Ἕλληνες νὰ ἐνδοσκοπήσουν, νὰ γνωρίσουν ποιοὶ εἶναι, μὲ εὐεργετικὰ ἀποτελέσματα στὴν ὅλη ὑπαρξιακή τους θεώρηση. «Γεγόνασι εὐσεβέστεροι καὶ δικαιότεροι καὶ κατὰ πᾶν βελτίωνες ἑαυτῶν», καθὼς λέγει ὁ Διόδωρος Σικελιώτης γιὰ τοὺς κοινωνοῦντες τὰ σεπτὰ Μυστήρια, ποὺ μυοῦσαν σὲ αὐτογνωσία καὶ ἐπέφεραν ψυχικὴ κάθαρση. Σὲ ἕνα ἄλλο ἐπίπεδο τώρα θὰ μιλήσουμε περὶ ἐθνικῆς αὐτογνωσίας, ποὺ μοιάζει σήμερα «ἀπαγορευμένος καρπός»… ἀφοῦ μᾶς διδάσκουν ἄλλ’ ἀντ’ ἄλλων περὶ τῆς καταγωγῆς μας. Δίδεται ἔτσι τὸ ἔδαφος σὲ κακόβουλους γείτονες νὰ θεωροῦν, οἱ μὲν Σκοπιανοὶ τοὺς Μακεδόνες ὡς μὴ Ἕλληνες, οἱ δὲ Ἀλβανοὶ τοὺς ὁμοεθνεῖς τους ὡς Πελασγούς γηγενεῖς καὶ αὐτόχθονες, ἐνῷ οἱ Τοῦρκοι νὰ υἱοθετοῦν ὡς ἀρχαίους προγόνους τους στὴν Ἀνατολία τοὺς Χετταίους, μὲ τὴν …Τροία καὶ τὸν Ὁμὲρ (Ὅμηρο), μὲ τὴν Ἔφεσσο, τὴν Μίλητο, τὸν Θαλῆ… γενικῶς ὡς δικές τους ἱστορικὲς κληρονομιές.
Ζεστὸ ψωμί, πουρνὸ πουρνό…
Ἀνεκάλυψα μίαν ὑπέροχη φωτογραφία στὴν συλλογὴ τοῦ Μιχάλη καὶ σκέφθηκα νὰ τὴν μοιρασθῶ μαζύ σας…
Τὸ ψωμάκι, τὸ ζεστό, πρωΐ πρωΐ…
Τὸ χάσαμε κι αὐτό…
Ζήλεψα…
Συνέχεια
Σὰν σήμερα πέθανε ὁ Γέρος μας.
Ὄχι τὰ κλαριὰ νὰ μᾶς κόψῃς, ὄχι τὰ δένδρα, ὄχι τὰ σπίτια ποὺ μᾶς ἔκαψες, μόνον πέτρα ἀπάνω στὴν πέτρα νὰ μὴ μείνῃ, ἡμεῖς δὲν προσκυνοῦμε.
Τί τά δένδρα μας ἐάν τά κόψῃς καί τά κάψῃς, τήν γῆ δὲν θέλει νά σηκώσῃς καί ἡ ἴδια ἡ γῆς ποὺ τὰ ἔθρευσε, αὐτὴ ἡ ἰδία ἡ γῆς μένει δική μας καὶ τὰ ματακάνει.Μόνον ἕνας Ἕλληνας νὰ μείνῃ, πάντα θὰ πολεμοῦμε.
Καὶ μὴν ἐλπίζῃς πὼς τὴν γῆ μας θὰ τὴν κάμης δική σου…