Χρειάζομαι κι ἐγὼ ἄσυλο.
Γιὰ τὶς ἰδέες μου, γιὰ τὰ ὄνειρά μου καὶ γιὰ τοὺς σκοπούς μου.
Ὅμως τελικῶς κατήντησα νὰ τὰ κρύβω ὅλα αὐτά, γιὰ τὸν φόβο ὄχι τόσο τῆς φιμώσεως, ὅσο τῆς ἐκδικήσεως.
Χρειάζομαι νόμους τέτοιους ποὺ θὰ μοῦ διασφαλίζουν τὸ ἐλευθέρως ἐκφράζεσθαι καὶ διακινεῖσθαι, δίχως τὸν …μπαμπούλα τῆς ὀρθοπολιτικῆς βλακείας γύρω μου νὰ μὲ ἀπειλῇ, δίχως νὰ προέχῃ τὸ δικαίωμα τοῦ τοκογλύφου, ποὺ ἀσκεῖται εἰς βάρος ἀκόμη καὶ τῆς ἐπιβιώσεώς μου, δίχως νὰ μοῦ κουνᾷ τὸ δάκτυλο κοροϊδευτικὰ ἡ (φερομένη ὡς) βο(υ)λευτικὴ ἀσυλία.
Ἀλλὰ στὸ Ἑλλαδοκαφριστᾶν τῆς βλακείας, τῆς ἀσυνειδησίας καὶ τῆς ἀσυδοσίας αὐτὰ εἶναι ἐπικίνδυνα πράγματα.
Συνεπῶς ἂς μὴν ἐλπίζω. Συνέχεια
