Μάλλιασε η γλώσσα μας εδώ και οκτώ χρόνια να αναδεικνύουμε την ισχύ των Rothschild.
Και μάλιστα όταν, έως σήμερα, δεν υπάρχει κάποιο συστημικό ΜΜΕ που νά τολμά να συλλαβίσει αυτό το επίθετο.
Στο παρακάτω άρθρο εξιστορείται το περίφημο επεισόδιο που προκλήθηκε κατά την επίσκεψη ενός τοκογλύφου εκ των Rothschild στην Ελλάδα επί Όθωνος. Συνέχεια
Στὶς 27 Ἀπριλίου 1941, ἔγινε ἡ εἴσοδος τῶν γερμανικῶν στρατευμάτων στὴν Ἀθήνα.
Tὴν ἴδια μέρα ὑψώνεται ἡ χιτλερικὴ σημαία στὸν Ἱερὸ Bράχο.
«Θυμᾶμαι τὶς χιτλερικὲς σημαῖες, κατακόκκινες, ποὺ δὲν ταίριαζαν μὲ τὴν ἁπαλότητα τοῦ ἀττικοῦ τοπίου.
Ὁ ἥλιος τὶς ἐπέπληξε καὶ τὶς ἐτιμώρησε, ξεθωριάζοντάς τις…».
Ξάνθη ὑπὸ βουλγαρικὴ κατοχή. 1943
Ἡ κατοχή τῆς Ἑλλάδος κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ξεκίνησε τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1941. Μέχρι τὰ τέλη Μαΐου τοῦ 1941, οἱ Γερμανοὶ εἶχαν ὑποτάξει τὸ σύνολο τῆς χώρας. Οἱ ἴδιοι διατήρησαν ὑπὸ τὸν ἔλεγχό τους, τὶς σημαντικότερες στρατηγικὰ περιοχὲς τῆς Ἑλλάδος, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἦταν ἡ Ἀθήνα καὶ ἡ Θεσσαλονίκη, ἐνῶ ἡ ὑπόλοιπη χώρα μοιράστηκε σὲ ζῶνες ἐλέγχου τῶν συμμαχικῶν πρὸς τὴν Γερμανία χωρῶν, τῆς Ἰταλίας δῆλα δὴ καὶ τῆς Βουλγαρίας. Συνέχεια
(ἀπόσπασμα)
Ὅσοι εἶστε ἀκόμα ζωντανοί, ἐλᾶτε ὁλόγυρά μου…
φωνάζει ὁ Διάκος, κ’ ἔρχονται… δὲ μένουν παρὰ δέκα…
ὁ ἥλιος στέκει γιὰ νὰ ἱδῇ. Κάθε στιγμὴ ποὺ φεύγει
τοὺς ἔσφιγγε στενὰ στενὰ στὴν ἀγκαλιά του ὁ Χάρος. Συνέχεια
Ὁ καπνός εἶναι ἕνα ἰδιόμορφο προϊόν. Τό μονοετές θαμνῶδες φυτό τοῦ καπνοῦ (nicotiana) προέρχεται ἀπό τήν ἀμερικανική ἤπειρο, ἀπ’ ὅπου στίς ἀρχές τοῦ 16ου αἰώνα μεταφέρθηκε στήν Εὐρώπη. Καλλιεργεῖται γιά τό φύλλο του, ἀπό τό ὁποῖο παρασκευάζεται ὁ γνωστός καπνός καί τό τσιγάρο. Ἡ μικρόφυλλη ποικιλία τοῦ καπνοῦ, πού ὀνομάζεται ἀνατολική, φαίνεται ὅτι ἄρχισε νά καλλιεργεῖται στήν Θράκη κατά τόν 16ο αἰώνα, ὅταν τό κάπνισμα γοήτευσε τήν ἀριστοκρατία τοῦ Σαραγιοῦ καί ὁ καπνός πρόσθεσε μία ἀκόμη ἀπόλαυση γιά τήν ἄρχουσα τάξη τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Συνέχεια
Τὸ αὐγὸν εἶναι τέλος καὶ ἀρχή: πρῶτα τέλος καὶ μετὰ ἀρχή· ὡς ὁριακὸν σημεῖον ἀπὸ ὅπου θὰ ξεκινήση ἡ καινούργια ἀρχή. Αὐτὸ ἀκριβῶς δείχνει ἡ ἀρχαία λέξις ᾠόν, αὐγόν, ἀφοῦ τὸ ἴδιον τὸ αὐγὸν ἀποτελεῖ τὸ τελικὸν στοιχεῖον «ω» ἀπὸ ὅπου θὰ γεννηθῇ τὸ νέον ὄν, μετὰ ἀπὸ κατάδυσιν εἰς τὴν ἀφάνειαν ποὺ τὴν δηλῴνει τὸ ὑπογεγραμμένον ἰῷτα. Συνέχεια
