Ἰούνιος – Αὔγουστος 1944
Ἦταν ἡ πλέον αἱματηρὴ περίοδος τῆς Κόκκινης Τρομοκρατίας ἐναντίον ἀθῴων ἀμάχων, τῆς «ἀντιδράσεως», ὅπως εἶχαν βαπτισθῆ ἀπὸ τὸ ΕΑΜ/ΚΚΕ, στὴν Πελοπόννησο.
Περισσότερα ἀπὸ 1200 ἄτομα σφαγιάσυηκαν μόνον στὴν Ἀργολιδοκορινθία. Ὁ τόπος μαρτυρίου μὲ τὰ περισσότερα θύματα ἦταν ὁ Φενεὸς (τὸ μοναστῆρι τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καὶ ἡ Τρύπα στὸ Κακοβοῦνι) καὶ ὁ δεύτερος ἡ Στιμάγκα καὶ τὸ γειτονικὸ Ἑλληνοχώρι. Συνέχεια
Σχετικὰ μὲ τὴν χώρα τοῦ ἀνατέλλοντος Ἡλίου…
(καὶ ὀλίγη ἀπὸ δίκες Τόκυο καὶ UNIT 731)
Ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ ’30 ἡ Ἰαπωνία λεηλατεῖ συστηματικὰ τὸν πλοῦτο τῆς Ἀσίας, σὲ χρυσό, πολυτίμους λίθους, ἔργα τέχνης καὶ πολιτιστικοὺς θησαυρούς. Οἱ κρατικοὶ θησαυροί, τράπεζες, ἐργοστάσια, κατοικίες καὶ γκαλερὶ τέχνης, ἀπογυμνώνονται ἀπὸ κάθε τι πολύτιμο, ἀκόμη καὶ ὁ χρυσὸς ἀπὸ τὰ δόντια τῶν πτωμάτων.
Ἡ λεηλασία εἶναι ὑπὸ τὴν διεύθυνση τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ αὐτοκράτορος Hirohito, Prince Chichibu καὶ ἡ ἐπιχείρησιςσῃ ἔχει τὸ ὄνομα Golden Lily. Ὁ διάσημος γκάνκγστερ τῆς Ἰαπωνίας, Kodama Yoshio, προάγεται σὲ ναύαρχο καὶ εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ Chichibu, στὴν θάσσα. Ἐπὶ σειρὰ ἐτῶν ἡ λεία μεταφέρεται στὴν Ἰαπωνία καὶ χρησιμοποιεῖται γιὰ τὴν πληρωμὴ τῶν ἰαπωνικῶν αὐτοκρατορικὼν πολέμων, ἀλλὰ ἡ περισσότερη καταλήγει στὰ χέρια τῆς ἰαπωνικὴς κυβερνώσης ἐλίτ, ποὺ συμπεριλαμβάνει μέλη τῆς αὐτοκρατορικῆς οἰκογενείας καὶ διαφόρους ἄλλους γκάγκστερ. Συνέχεια
Πολλὲς φορές, ἐδῶ καὶ ἀρκετὰ χρόνια, «σκοντάφτω» σὲ διάφορα στοιχεῖα ἤ τοποθετήσεις, ποὺ φέρουν τὸν Ἐλευθέριο Βενιζέλο ὡς …«περιούσιο» σιωνιστή, ἀπολύτως ἀνθέλληνα καὶ ὁπωσδήποτε οὐδόλως Ἕλληνα.
Οἱ θαυμαστές του, ἀπὸ τὴν ἄλλην, εἶναι πολλοί, γιὰ νὰ τοὺς ἀγνοήσουμε, καθὼς πολλὰ εἶναι κι ἐκεῖνα τὰ διφορούμενα στοιχεῖα, ποὺ ἀπὸ μίαν ὀπτικὴ θὰ μποροῦσαν νὰ τὸν ἐντάξουν ἁπλῶς στὴν κατηγορία ἐκείνων τῶν πολιτικῶν ποὺ κατὰ καιροὺς κάνουν καὶ κάποια …λαθάκια, ποὺ …«ὅλως συμπτωματικῶς» χρειάζονται γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν σιωνιστικὰ συμφέροντα!!! Συνέχεια
Ἐδῶ καὶ λίγες ἡμέρες ἀν τὶ γιὰ «ἀστυνομικός» ἐκφέρω διαρκῶς τὶς λέξεις νεογενίτσαρος καὶ μπᾶτσος.
Τὸ «νεογενίτσαρος» ὡς αὐτονόητη διαπίστωσιν…
Τὸ «Μπᾶτσος» μὲ ὀργή…
Ἄσχημη λέξις ἡ λέξις «μπᾶτσος», ποὺ γιὰ χρόνια, στὴν καθημερινότητά μου, δὲν ἤθελα νὰ χρησιμοποιήσω.
Ὅμως, λόγῳ τῶν γεγονότων τῶν τελευταίων ἡμερῶν, ἀπεφάσισα νὰ ἀλλάξω τὴν στάσιν μου καὶ τώρα πιά, ὅταν θὰ ἀναφέρομαι στὰ σώματα ἀσφαλείας τῶν ἀστυνομικῶν, θὰ τοὺς ἀποκαλῶ νεογενιτσάρους κι ἐν συντομίᾳ μπάτσους.
Διότι αὐτὸ εἶναι…
Ἐπειδὴ ἀρχίζει ἡ τριήμερη «ἑορταστικὴ ἐπέτειος» τῆς πιὸ μούφα ἱστορίςα (Πολυτεχνεῖο Α.Ε.), ποὺ μᾶς φόρτωσαν στὸν σβέρκο τὰ λαμόγια τοῦ ’73 – ὁρίστε τὶ ἔλεγε τὸ λαλίστατο ΚΚΕ τότε, διὰ τῆς Πανσπουδαστικῆς. (Παράνομος Τύπος τῆς φοιτητικῆς παρατάξεως τοῦ ΑΝΤΙ-ΕΦΕΕ) στὸ παράνομο φυλλάδιο Νο 8 (Ἰανουάριος-Φεβρουάριος 1974).
Συνέχεια
Τὸ αὐστηροῦ κλασικισμοῦ γλυπτὸ ποὺ βλέπουμε στὴν φωτογραφία, εἶναι ἐμπνευσμένο ἀπὸ τὸ ἔργο ζωγραφικῆς τοῦ Δαβίδ, «Λεωνίδας στὶς Θερμοπύλες» (David, Léonidas aux Thermopyles). Τὸ γλυπτὸ Διηνέκης εἶναι ἔργο τοῦ ‘Alfred Le Père, grand prix de Rome, καὶ προσεφέρθη στὴν πόλη ἀπὸ τὸν ἑλληνιστὴ Charles Ernest Beule, ὅταν ἔγινε Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν. Ἀναπαριστᾷ τὸν θάνατο τοῦ Διηνέκη στὶς Θερμοπύλες. (ἀπὸ saumur-jadis ) Συνέχεια
