«Ὅλοι μαζὺ μποροῦμε»…
Καὶ ἄλλα τέτοια, πολλά, εὐτράπλεα καὶ γραφικά…
Γράφει ὁ Δημήτριος Μιχαλόπουλος
Τὸ ἀνωτέρω -δῆθεν- ὑπὲρ τῆς «Ἐθνικῆς Ἑνότητος» σύνθημα εἶχε πρωτολανσαρισθῆ, ἐὰν θυμᾶμαι καλά, περὶ τὶς ἀρχὲς τῆς «ἐποχῆς τῶν μνημονίων». Τότε, πράγματι, ἦταν ὁ καιρὸς κατὰ τὸν ὁποῖο οἱ «εἰδήμονες» ἀφ’ἑνὸς «προφήτευαν» πὼς ἡ Ἑλλὰς ἔμελλε ταχύτατα νὰ ξαναπέσῃ στὴν πολὺ δύσκολη ἐποχὴ τῆς δεκαετίας τοῦ 1950 (πῶς τὸ ἤξεραν;) καί, ἀφ’ἑτέρου, πρότειναν τὴν τόνωση τοῦ -κατ’αὐτοὺς μελλοθάνατου- Ἑλληνικοῦ Λαοῦ μέσῳ… διαλέξεων γιὰ τόν… Βενιζέλο καὶ τοὺς ἐπιγόνους του ποὺ εἴχαν καταφέρη «νὰ κάνουνε τὴν μικρή, φτωχὴ καὶ ταπεινωμένη Ἑλλάδα, Μεγάλη Δύναμη τῶν δύο ἠπείρων καὶ τῶν πέντε θαλασσῶν».
Τὸ κόλπο μὲ τὶς διαλέξεις (!) δὲν ἔπιασε, ἐπειδὴ ὄχι μόνο ἤταν, ἀλλὰ καὶ προδήλως φαινόταν κοροϊδία τεραστία. Ὁπότε… τσοῦπ… ἀνεφάνη (ὅπως ἔλεγαν καὶ οἱ παλαιότεροι) τὸ slogan «Ὅλοι μαζὺ μποροῦμε», μέσῳ τοῦ ὁποίου γινόταν ἐπίκλησις στὸν «ἔμφυτο πατριωτισμὸ τῶν Ἑλλήνων», μὲ σκοπό, ἐξυπακούεται, τὴν «ἀποτροπὴ τῶν συμφορῶν ποὺ ἐλλοχεύουν, ὁποτεδήποτε ἐκδηλώνονται τάσεις διχαστικὲς στοὺς κόλπους τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους».
Συνέχεια
Πολλὲς ἐκδοχὲς ἀκούγονται, εἰδικῶς γιὰ τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας, ὅμως οὐδὲ μία ἐξ αὐτῶν ἐμπεριέχει τὴν πλήρη καὶ ἀπόλυτο ἀλήθεια, παρὰ μόνον μικρὸ ἢ μεγάλο τμῆμα της. Προσωπικῶς ἐπιλέγω νὰ κρατῶ κυρίως τὰ ἱστορικῶς αὐταπόδεικτα στοιχεία, γιὰ νὰ μπορῶ νὰ κατανοῶ κάποιους ἐκ τῶν πραγματικῶν μηχανισμῶν (καὶ σχεδιασμῶν), ποὺ ὑφίστανται πίσω ἀπὸ ὅλην αὐτὴν τὴν προπαγάνδα καὶ τὰ μηχανεύματα, γνωρίζοντας, ἐκ τῶν προτέρων, πὼς ἐφ΄ ὄσον δὲν διαθέτω ὅλα τὰ στοιχεία, σαφῶς καὶ μέρος τῶν συμπερασμάτων μου θὰ ἐμπεριέχουν καὶ λάθη. Ὅμως ἀντιλαμβάνομαι σαφῶς πὼς ἡ ἐποχή μας εἶναι τέτοια ποὺ …«δικαιολογεῖ» πλήρως μίαν ἀπόλυτο ἀλλαγὴ σκηνικοῦ στὸν τρόπο καταστολῆς, ἐλέεγχου καὶ χειραγωγήσεως τῶν λαῶν. Κι ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ τὰ «σημάδια» εἶναι ὁρατά, μπορῶ πλέον, σὲ ἔναν βαθμὸ πάντα, νὰ διακρίνω ἀρκετὰ ἀπὸ τὰ ὅσα δὲν ὁμολογῶνται δημοσίως.