Ὅταν τὰ (διόλου κατὰ πῶς φαίνεται) χαϊβάνια ἁλωνίζουν στὴν Θράκη κι ἀφελληνίζουν, καλὸ θὰ ἦταν νὰ ἀναρωτηθοῦν κάποιοι γιὰ τὸ ἐὰν ἔχουμε ἤ ὄχι ἀνάλογα δικαιώματα.
Ὅταν μία χώρα-τέρας, σὰν τὴν Τουρκία, ποὺ βασίζει τὴν ὅποια συνοχή της στὴν καταπίεσι τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, σὲ λουτρὰ αἵματος καὶ σὲ γενοκτονίες, ἀρχίζει νὰ ἐμφανίζῃ συμπτώματα μειονοτήτων, τότε φθάνει στὸ τέλος της.
Συνέχεια




Τὴν εἴδησιν μᾶς φέρνει ὁ φίλος τοῦ ἱστολογίου Νικόλαος, τὸν ὁποῖον φυσικὰ κι εὐχαριστοῦμε, κι ἀφορᾷ στὴν ἀποκατάστασιν τοῦ δικαίου ὑπὲρ τῆς Χαρᾶς Νικοπούλου.