
Ὅταν διαβιῇς σὲ ἥρεμο περιβᾶλλον, οἱ φυλάξεις τῶν συνόρων εἶναι περιττές. Ὅταν ὅμως ὄχι, σημαντικές.
Ἔγιναν ἀπανωτὰ λάθη. Ὁλιγωρίες. Ἀνευθυνότητες…
Καιρὸς ὄμως νὰ ἀλλάξουν τὰ πάντα πλέον!
Ἐὰν θὰ πληρώνουμε φόρους γιὰ νὰ συντηρεῖται στρατός, θὰ πρέπῃ αὐτὸς ὁ στρατὸς νὰ εἶναι ἀξιόμαχος καὶ σὲ ἑτοιμότητα.
Ἐὰν ἡ πολιτεία θέλει νὰ λέγεται πολιτεία κι ὄχι πηγαδάκι, τότε κάθε ὑπεύθυνος, ἢ καὶ ἀνεύθυνος, ὀφείλει νὰ ἀναλάβῃ δράσεις.
Ἐν τάξει, δὲν μποροῦμε νὰ ἀπαιτήσουμε νὰ ταὐτιστοῦν ὄλων οἱ ἀπόψεις. Πῶς θὰ γίνόταν ἄλλως τε; Ἀλλὰ τὸ δίκαιον καὶ ἠθικόν εἶναι νὰ παραμείνουν τὰ σύνορα προστατευμένα. Τοὐλάχιστον ἔως ἐκείνης τῆς στιγμῆς ποὺ ὁ κάθε ἀνόητος πάψῃ νὰ ἐποφθαλμιᾶ κάτι ποὺ δὲν τοὺ ἀνήκει.
Συνέχεια →