Ἔχουμε νὰ δοῦμε πάρα πολλά! Μὰ πάρα πάρα πολλά!
Αὐτὸ ποὺ συμβαίνει αὐτὲς τὶς ἡμέρες εἶναι ἕνας «περίεργος» πανικὸς κάποιων γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ ἀποδείξουν πὼς ἀκόμη ὑπάρχουν. Ἀπὸ κάθε πλευρά. Ὀρατὴ κι ἀόρατη.
Πάντως, αὐτὸ τὸ συμβάν, τῶν ἀστυνομικῶν κατὰ …ἀστυνομικῶν, θεωρῶ πὼς ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ σημεῖα καμπῆς. Ὄχι γιατί φάνηκε στοὺς περισσοτέρους ἀπὸ ἐμᾶς ξεκάθαρα ὁ ἐχθρός. Ὄχι… Ἀλλὰ γιατί οἱ φωνὲς πλέον ἀρχίζουν νὰ ἐκφέρονται. Ἔςτῳ καὶ κάτω ἀπὸ αὐτὲς τὶς συνθῆκες.
Ὅταν ὅμως ἕνα παιδὶ ἀρχίζει νὰ ἀρθρώνῃ λόγο, ὁ ὁποῖος δεικνύει τὴν σκέψι ποὺ γεννᾶται καὶ ποὺ θὰ τὸ Συνέχεια

Κάπως ἔτσι εἶναι τά πράγματα. Δυστυχῶς.


