Τὸ σημαντικότερον σημεῖον τῆς ζῳῆς μας εἶναι ἐκεῖνο ποὺ τοποθετοῦμε ἑαυτὸν σὲ μία διαδρομή.
Τὴν διαδρομὴ ποὺ θὰ μᾶς καθορίσῃ καὶ τὴν συνολική μας στάσιν.
Αὐτὴν ποὺ ἤ θὰ ἐμπεριέχη τὴν δημιουργικότητα, τὴν ἀλήθεια, τὸ φῶς, ἢ δὲν θὰ τὰ ἐμεριέχη. Συνέχεια →

Στὸν μῦθο τοῦ Πλάτωνος (περὶ τοῦ σπηλαίου) περιγράφεται σαφῶς ἡ κατάστασις ἐντὸς τῆς ὁποίας διαβιεῖ ἡ ἀνθρωπότης. Μία κατάστασις ποὺ ἂν καὶ παρουσιάζεται ὡραιοποιημένη, στοὺς ἐνοικοῦντες, ἐν τούτοις παραμένει μία εἰρκτή, ποὺ γιὰ νὰ τὴν καταργήσουμε ὡς ἄτομα, ὀφείλουμε νὰ ἐξέλθουμε πρὸς τὸ Φῶς, μὲ κάθε τρόπο καὶ  μὲ ὅλα τὰ μέσα. Συνέχεια →

Θὰ παλέψουμε…
Θὰ ἀντέξουμε ὅσο μακρὺς κι ἐὰν εἶναι σὲ χρόνο…
Θὰ συνεχίσουμε, ὅσα ἐμπόδια κι ἐὰν εὑρεθοῦν στὸν δρόμο μας…
Ἀκόμη κι ἐὰν ξεπαστρέψουν ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς περισσοτέρους, πάντα κάποιοι, λίγοι ἴσως, θὰ μείνουν, ὡς μαγιά, γιὰ νὰ συνεχίσουν…
Τώρα ῥίχνουμε τοὺς σπόρους… Τώρα κτίζουμε ἐμᾶς…
Δὲν γίνεται λοιπὸν νὰ μὴ φθάσουμε στὸ ποθούμενον, ποὺ εἶναι ἡ Ἐλευθερία!!! Συνέχεια →

Ἐὰν πραγματικὰ θέλουμε, ἀπὸ καρδιᾶς, νὰ εὕρουμε ἐλευθέρα Πατρίδα καὶ νὰ ἀνακτήσουμε τοὺς βαθμοὺς ἐλευθερίας μας, σιγὰ σιγὰ πρέπει νὰ ἀποδεκτοῦμε τὴν μία καὶ ἀναγκαία πραγματικότητα: Ἐὰν δὲν ξεφύγουμε ἀπὸ τὰ χαλάσματα, δὲν ἔχουμε πιθανότητες νὰ «κτίσουμε» κάτι σταθερὸ καὶ ἀσφαλές. Συνέχεια →

Ἤ θὰ τὸν δημιουργήσουμε…

Ἡ στασιμότης, ἡ παθητικότης καὶ ἡ ἡττοπάθεια ΔΕΝ μᾶς ταιριάζουν.
Ἤ θὰ ἀγωνισθοῦμε, ἐκεῖ ποὺ πρέπει τοῦ κάθε ἑνός, ἤ ἄς  μὴν …κλαῖμε!!!
Ἤ θὰ ἀνακαλύψουμε ἐκ νέου τὴν ζωή, ἤ, συγγνώμη…
…χάσαμε πρὶν τὴν ἔναρξιν τοῦ ἀγῶνος. Συνέχεια →