Ἕνα σημαντικὸ στοιχεῖο ποὺ ἔπρεπε, πρὸ πολλοῦ νὰ κατανοήσουμε, εἶναι ἐκεῖνο ποὺ καταδεικνύει τὸν τρόπο ἀποδομήσεως ἑνὸς κόσμου. Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, κάπως μεταφορικῶς, πὼς ὅταν ἕνα οἰκοδόμημα ἀποδομεῖται τότε λίγο λίγο, ὅλα τὰ δομικά του μέρη, διαχωρίζονται καὶ ἀποκολλῶνται ἀπὸ τὸν κεντρικὸ σκελετὸ στηρίξεώς του, μὲ ἀποτέλεσμα, σιγά-σιγά, νὰ τὸ ἀπογυμνώνουν, ἀφαιρῶντας του σταδιακῶς καὶ μέρος τῆς στατικότητός του. Κι ἔτσι τὸ κεντρικὸ οἰκοδόμημα καταλήγει, σιγά-σιγά, νὰ ἀποδομεῖται ὄχι μόνον ἀπὸ τὰ στοιχεία ἐκεῖνα ποὺ βελτιώνουν καὶ συνιστοῦν τὴν ἐξωτερικὴ εἰκόνα του, ἀλλὰ σταδιακῶς κι ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ποὺ συνιστοῦν τὴν ἰδίαν τὴν ἀντοχή του. Συνέχεια →

Οἱ νόμοι τῆς καθημερινότητος εἶναι γιὰ κάποιους τόσο ἀκριβεῖς, ὄσο οἱ νόμοι τοῦ σύμπαντος καὶ τῆς βαρύτητος, ποὺ κάνουν τὸ σήμερα ἀντίγραφο τοῦ χθές.

Συνέχεια →

Ἕνα ἀγαπημένο μου τραγοῦδι, χρόνια τώρα, εἶναι «Ὁ Ἕκτωρ καὶ ἡ Ἀνδρομάχη» (στίχοι Ἰάκωβος Καμπανέλλης, μουσικὴ Μᾶνος Χατζιδάκις, τραγοῦδι Λάκης Παππᾶς, δίσκος Παραμῦθι Χωρὶς Ὄνομα): Συνέχεια →

Εἶναι τόσο μεγάλη ἡ ἀνάγκη σήμερα τοῦ ἀνθρώπου γιὰ νὰ ἀναζητήσῃ νέους δρόμους, ἐναλλακτικούς, καὶ σαφῶς διαφορετικούς, ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ γνώριζε ἔως σήμερα, ποὺ τελικῶς ἡ μόνη μας διέξοδος εἶναι τὸ νὰ στραφοῦμε πρὸς τὴν μοναδικὴ πηγὴ τοῦ φωτός, ποὺ μᾶς δίδει ἐνέργεια. Συνέχεια →

Ἡ σημερινή μας πραγματικότης ἐμπεριέχει τὸ στοιχεῖον τῆς καταῤῥεύσεως σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς καθημερινότητό μας. Ὅλα διαλύονται καὶ ὅλα, τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο, χάνονται μέσα ἀπὸ τὰ χέρια μας. Ἐμεῖς δὲ αἰσθανόμεθα, σὲ ἕναν μεγάλο βαθμό, μουδιασμένοι καὶ οἱ ζωές μας, ποὺ ἀδυνατοῦμε πρὸς ὥρας νὰ προστατεύσουμε ἱκανοποιητικῶς, ἀκολουθοῦ αὐτούς, τοὺς γενικούς, ῥυθμοὺς καταῤῥεύσεως, δίχως νὰ δυνάμεθα νὰ ἐπέμβουμε ἐπὶ τῆς οὐσίας, γιὰ νὰ ἀνακόψουμε ἢ νὰ περιορίσουμε, τὴν συνολικὴ καταστροφή. Συνέχεια →