Εἶναι καιρὸς τώρα ποὺ ἀρχίζουμε νὰ συνειδητοποιοῦμε πὼς εἴτε λόγῳ τῶν τουρκικῶν ἀπειλῶν, εἴτε λόγῳ τῶν ἐποίκων, εἴτε καὶ μόνον λόγῳ τῶν ἐξαγορασμένων καὶ ἀνθελληνικῶν (φερομένων ὡς) κυβερνήσεών μας, ποὺ ἀνοικτὰ καὶ δίχως προσχήματα στρέφονται ἐναντίον μας, ἀπειλούμεθα σοβαρά.
Καί, φυσικά, ἂν τί νὰ κυττάξουμε δίπλα μας, γιὰ νὰ διακρίνουμε «συμμάχους» καὶ νὰ ἐπιτύχουμε, σὲ κάποιον (ὁποιονδήποτε) βαθμό, νὰ συγκροτήσουμε «γραμμὲς ἀμύνης», ἐμεῖς παραμένουμε, ἐν τῷ συνόλῳ μας, ἀδρανεῖς, ἐλπίζοντες πὼς θὰ «ἀφυπνισθοῦν», κάποιαν στιγμή, ὅλα αὐτὰ τὰ σαπροφυτικὰ καθάρματα, ποὺ καταχρηστικῶς κατέχουν θέσεις ἐξουσίας καὶ ποὺ συστηματικῶς μᾶς καταστρέφουν. Μὰ αὐτὰ τὰ σαπροφυτικὰ καθάρματα ὄχι μόνον δὲν «ἀφυπνίζονται» μά, ἀποδεικνύεται διαρκῶς, πὼς ὅσο κυλᾶ ὁ καιρός, τόσο διαπιστώνουμε πὼς διενεργοῦν τὸ τελευταῖο πλιατσικολόγημά τους, ἔως νὰ δοθῇ τὸ …σύνθημα, νὰ καβαλήσουν τὰ ἑλικόπτερα (ποὺ τοὺς ἀναμένουν μὲ ἀναμμένες τὶς μηχανές) καὶ νὰ ἐξαφανισθοῦν ὁριστικῶς. Συνέχεια →