Ἄθλιος καιρὸς στὴ φοβερὴ πατρίδα μου
καὶ λίβας ἀνελέητος σκληρὸς τοῦ Ἰουλίου!
Τὴν πεθαμένη ταξιδεύαμε τὴ μάνα μας
μὲ τὸ βαγόνι τῆς γραμμῆς
κόσμος πολὺς μέσα στὸ διάδρομο καὶ ἡ ἀποθήκη του γεμάτη
μὲ μπαοῦλο, οἰκοσκευές,
καὶ ἀνάμεσά τους, στὰ ψηλά, τὸ φέρετρό της
ἔτσι καθὼς πηγαίναμε παλιὰ κουτί, στῶν συγγενῶν μας,
μὲ κοῦκλες, τὰ παιδιά. Συνέχεια
Βαθιά, τὴ νύκτα τὰ μεσάνυκτα,
μὲ τ᾿ ἀνοιχτὰ φτερὰ τοῦ ὀνείρου,
πετᾷ ἡ ψυχή μου, σκλάβα ἐλεύθερη,
στοὺς μυστικοὺς κόσμους τοῦ Ἀπείρου, Συνέχεια
Ἀφιέρωμα στήν μνήμη τῆς εἰσβολῆς τῶν βαρβάρων στὴν Ἑλληνική Μεγαλόνησο:
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=RLDjZtExcho&w=560&h=420]
[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=iwqHmuAK5fA&w=560&h=420]
Δεν ξέρω τι έρχεται να κάνει ο εξοχότατος κ. Wolfgang Schäuble καλοκαιριάτικα στην Αθήνα. Για τα μπάνια του αποκλείεται να έρχεται. Βλέπετε, εκείνες οι ράμπες που είχε πληρώσει η Γερμανία και οι άλλες πλούσιες χώρες του βορρά, από τα διαρθρωτικά ταμεία, για τους σακάτηδες σαν του λόγου του, δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. Φαγωθήκανε τα λεφτά αλλιώς και δε φτάσανε για την ολοκλήρωση των υπεσχημένων. Οπότε, αν δεν έρχεται για τα μπάνια του, γιατί να μας επισκέπτεται; Ως νικητής; Όπως έκανε ο Αδόλφος Χίτλερ στο Παρίσι, ειπώθηκε κι αυτό! Συμμερίζομαι την σιωπηρή σου αγανάκτηση, καλό μου πληκτρολόγιο.
Το ξίδι, ένα από τα κυριότερα ευφραντικά, αλλά και σπουδαίο συντηρητικό (για συντήρηση προϊόντων κρέατος, ψαριών, καρπών), ήταν γνωστό από την αρχαιότητα, οπότε χρησιμοποιείτο και ως ποτό. Υπήρξε για πολλά χρόνια σε συνδυασμό με νερό το βασικό ποτό των Ρωμαίων στρατιωτών. Κατά τους κλασικούς χρόνους, στην περιοχή της Αττικής ονομαζόταν «Αττικόν ήδυσμα». Συνέχεια
Εκείνη τη νύχτα, η Sue μάλωσε με τη μητέρα της και έφυγε από το σπίτι. Ενώ περιπλανιόταν στους δρόμους, θυμήθηκε ότι δεν είχε καθόλου χρήματα στην τσέπη της, ούτε ένα κέρμα για να τηλεφωνήσει στο σπίτι της.
Περνώντας από ένα κατάστημα που πουλούσε μαγειρεμένα νούντλς, μύρισε το ωραίο άρωμα τους και αμέσως συνειδητοποίησε ότι πεινούσε πολύ. Λαχτάρησε ένα μπολ με χυλοπίτες, αλλά δεν είχε χρήματα!
Ο ιδιοκτήτης του καταστήματος την είδε να στέκεται παραπέρα, χλωμή από την πείνα, και την ρώτησε:
– Γεια σου κοριτσάκι, θα ήθελες να φας ένα μπολ με νούντλς; Συνέχεια
