Περίπου τὸ 1900…
Στὸ Μαρκάτο τῆς Πάτρας, στὴν γωνία Ἑρμοῦ καὶ Ὑψηλάντου, ἕνα συνονθύλευμα ἐνδυματολογικῶν ἀπόψεων… Συνέχεια →

Ἡ ἀληθινὴ ζωὴ εἶναι πάντα μή-πραγματικὴ καὶ μάλιστα ἀδύνατη μέσα στὴν ἐμπειρικὴ ζωή.
Κάτι ἐμφανίζεται ἐδῶ ξαφνικὰ σὰν λάμψη, κάτι φωτίζει πρόσκαιρα τὰ κοινότυπα μονοπάτια της- κάτι ἐνοχλητικὸ κι ἐλκυστικό, ἐπικίνδυνο κι ἐκπληκτικό: ἡ τύχη, ἡ μεγάλη στιγμή, τὸ θαῦμα.
Ἕνας ἐμπλουτισμὸς καὶ μιὰ σύγχισις: δὲν μπορεῖ νὰ διαρκέσῃ, δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ τ’ ἀνεχθοῦμε, δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ ζήσουμε στὰ ἀπρόσιτα ὕψη του – στὰ ὕψη τῆς δικῆς του ζωῆς, τῶν δικῶν τοῦ ἐσχάτων δυνατοτήτων. Πρέπει νὰ ἐπιστρέψουμε στὴν θολότητα καὶ τὴν ἀσάφεια, πρέπει ν’ ἀρνηθοῦμε τὴν ζωὴ γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ζήσουμε.
Συνέχεια →

Αὐτὰ εἶναι τὰ λείψανα τῶν ἕξι στρατιωτῶν μας, ποὺ ἐπέστρεψαν στὴν Πατρίδα, μετὰ ἀπὸ 41 χρόνια.
Ἔχασαν τὴν ζωή τους σὲ ἕναν πόλεμο, ὑπερασπίζοντας τὴν μαρτυρικὴ Κύπρο μας.
Ἕναν πόλεμο ποὺ ἡ ἑλληνικὴ (;) πολιτεία δὲν ἔχει ἀναγνωρίσει ἀκόμη!!!

Συνέχεια →

Μὲ ἀφορμὴ τοὺς ἐπετειακοὺς ἑορτασμοὺς τοῦ 2008, γιὰ τὰ 180 χρόνια ἀπὸ τὴν δημιουργία τοῦ «Ἑλληνικοῦ κράτους», μάθαμε ὅλο τὸ παρασκήνιο τῶν τότε διαβουλεύσεων καὶ τῶν ἀποφάσεων, πρὸ κειμένου νὰ καταστῇ τὸ Ναύπλιο ὡς πρώτη πρωτεύουσα τοῦ νεοίδρυθέντος κρατιδίου. Ἡ ἐμπόλεμος κατάστασις διαρκοῦσε, οἱ «ἐμφύλιοι», σταθερὰ ὑποστηριζόμενοι ἀπὸ τὸ χρῆμα τῶν Rothschild μόλις ξεκινοῦσαν, κράτος, στρατός, πολῖτες δὲν ὑπῆρχαν…
…ἀλλὰ εἴχαμε πρωτεύουσα. Συνέχεια →