Θυμόμαστε γιατὶ ἐπιβιώσαμε!.

 

Τὸ παρακάτω εἶναι ἀφιερωμένον σὲ κάθε ἠλίθιον, ἀμόρφωτον, ἀνθέλληνα…
Εἶναι κάποιες σκόρπιες μαρτυρίες ἐπιζησάντων, ποὺ δυστυχῶς γιὰ αὐτούς, μᾶς θυμίζουν τὴν Ὕβριν ποὺ διεπράχθῃ κατὰ τῆς Ἀνθρωπότητος γιὰ μίαν ἀκόμη φορά.
Εἶναι ἡ ἱστορία μας ποὺ ἀρνοῦνται κάποια νεοταξίτικα κτήνη, προσβάλλοντας καὶ τὴν νοημοσύνη μας ἀλλὰ καὶ ὅλη τὴν Ἀνθρωπότητα…

Συνέχεια

Ἡ ἀναγκαιότης τῆς Ὀδυσσειακῆς σκέψεως ὥς ἀέναον μέσον ἐπιβιώσεως.

Γράφει ἡ Εὐστρατία Σουραβλᾶ

Εἶναι πολὺ σημαντικὸ, αὐτές τίς κρίσιμες ὧρες, νὰ ῥίξουμε μιὰ ματιὰ στὴν Βίβλο τῶν Ἑλλήνων, δηλαδὴ στὰ ΟΜΗΡΙΚΑ ΕΠΗ καὶ νὰ διδαχθοῦμε, ἔστω καὶ τὴν τελευταία στιγμή, ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ Ὀδυσσέως.
ΔΗΛΑΔΗ: Νὰ κρατήσουμε τὴν ψυχραιμία μας, νὰ ἐλέγξουμε τὴν παρόρμηση νὰ ἔχουμε τίς αἰσθήσεις μας καὶ τίς κεραίες μᾶς ΑΝΟΙΧΤΕΣ καὶ νὰ μὴ παρασυρθοῦμε ἀπὸ τὴν ὀργὴ καὶ τὸ μένος ποὺ μᾶς διακατέχει, ὥστε νὰ γίνουμε βοῤῥᾶ, στοὺς συγχρόνους «μνηστῆρες». Συνέχεια

Ἡ ἀναγκαιότης τῆς Ὀδυσσεικῆς σκέψεως ὡς ἀέναον μέσον ἐπιβιώσεως.

Εἶναι πολὺ σημαντικό, αὐτὲς τὶς κρίσιμες ὧρες, νὰ ῥίξουμε μία ματιὰ στὴν Βίβλο τῶν Ἑλλήνων, δηλαδὴ στὰ Ὁμηρικὰ Ἔπη καὶ νὰ διδαχδοῦμε, ἔστω καὶ τὴν τελευταία στιγμή, ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ Ὀδυσσέως.

Δηλαδή: Νὰ κρατήσουμε τὴν ψυχραιμία μας, νὰ ἐλέγξουμε τὴν παρόρμηση, νὰ ἔχουμε τὶς αἰσθήσεις μας καὶ τὶς κεραῖες μᾶς ἀνοικτὲς καὶ νὰ μὴν παρασυρθοῦμε ἀπὸ τὴν ὀργὴ καὶ τὸ μένος ποὺ μᾶς διακατέχει, ὥστε νὰ γίνουμε βοῤῥᾶ, στοὺς συγχρόνους «μνηστῆρες».

Ὅταν ὁ Ὀδυσσεὺς φθάνῃ στὴν Ἰθάκη, ἡ μεγίστη ἐπιθυμία τοῦ εἶναι νὰ πάρῃ πίσω τὸν κόσμο του, τὸν κόσμο ποὺ τοῦ ἔκλεψαν.

Συνέχεια

Ζήτω ἡ Ἑλλάς!

Τὸ ὅτι ἡ Χώρα μας τελεῖ ὑπὸ κατοχὴ εἶναι γεγονὸς πασίδηλο!

Αὐτὸ βέβαια δὲν συμβαίνει γιὰ πρώτη φορά. Ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ἕως σήμερα, πολλοὶ λαοὶ ἔχουν κατακτήσει τὴν πατρίδα μας. Ὁλοι τους, ὅμως, ἀργὰ ἢ γρήγορα, ἡττήθησαν καὶ ἀπεχώρησαν ἀπὸ αὐτὴν μὲ σκυμμένο τὸ κεφάλι.

Ὁ τωρινὸς κατακτητὴς τῆς Ἑλλάδος ὀνομάζεται Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσις. Συνέχεια

Χαρμολύπη…

Ὅλα γεννιοῦνται ἀπὸ τὰ ἀντίθετα.
Τὸ φῶς γεννᾶ τὸ σκοτάδι … καὶ τὸ σκοτάδι το φῶς …
Ἡ μέρα γεννᾶ τὴ νύχτα … καὶ ἡ νύχτα τὴ μέρα …
Ἡ χαρὰ ἀκολουθεῖται ἀπὸ τὴ λύπη … καὶ ἡ λύπη ἀπὸ τὴ χαρά …

Ὅλα γεννιοῦνται ἀπὸ τὰ ἀντίθετα… και συνυπάρχουν σὲ μιὰ νέα, ἑνιαία ὀντότητα ποὺ περικλείει καὶ τὰ δύο.
Χαρὰ καὶ λύπη … Χαρμολύπη των ἀρχαίων μας προγόνων…
Κλάμα καὶ γέλιο … Κλαυσίγελως των σοφῶν μας πατεράδων… Συνέχεια