Ἐδῶ καὶ εἰκοσιεπτὰ μῆνες στὴν ζωή μας γίνεται τῆς παλαβῆς.
Ἀποφάσεις λαμβάνονται ἐρήμην μας, ΔΝΤ πηγαίνουν κι ἔρχονται, ἐθνικὲς κυριαρχίες παραμένουν στὰ ἀζήτητα, πολιτικοὶ ἀλλάζουν θέσεις, γραμμὲς καὶ παρατάξεις. Κόμματα τὴν μία λαμβάνουν τὴν ἀπὸ ἐδῶ θέσιν καὶ τὴν ἄλλην τὴν ἀπὸ ἐκεῖ.
Γενικῶς ἡ ζωὴ στὸν τόπο ἔγινε βίος ἀβίωτος.
Ὅλοι κάτι ἔχουν νὰ ποῦν, δίχως ὅμως νὰ μποροῦν νὰ ποῦν κάτι.
Ὅλοι κάτι ἔχουν νὰ προτείνουν, δίχως οἱ προτάσεις τους νὰ ἀγούγονται!
Ὅλοι τὸ καλό μας ἀποζητοῦν, δίχως ὅμως καὶ νὰ τὸ θέλουν.
Στὸ μεταξὺ ἔχει ξεκινήσει ἕνας τρελλὸς χορὸς γιὰ τὴν κούρσα τῆς διαδοχῆς.
Ἀπὸ ἐδῶ οἱ πρώην «πατριῶτες» ποὺ πλέον δὲν εἶναι καὶ τόσο πατριῶτες.
Ἀπὸ ἐκεῖ οἱ πρώην ξεπουλητᾶδες ποὺ πλέον δὲν εἶναι καὶ τόσο ξεπουλητᾶδες.
Καὶ κάπου στὴν μέσι διάφοροι, κομῆτες καὶ μή, ποὺ ἐπίσης ἔχουν μίαν ἀγωνία τεράστια γιὰ τὸ πῶς θὰ μᾶς σώσουν!
Συνέχεια →