Χρόνια τόσα, πόλη – ἀδελφή!Πόλη μὲ τὰ λερὰ δρομάκια! Καὶ μὲ τὸ λερό σου ποτάμι.
Τὸ κίτρινό σου ποτάμι ποὺ παρασύροντας τὶς ἀναμνήσεις, μοῦ ἔδειχνε τὸν βυθό!
Πόλις ἀδελφή
Χρόνια τόσα, πόλη – ἀδελφή!Ἀρχεῖα κατηγορίας: Λόγος
Χρόνια τόσα, πόλη – ἀδελφή!Ἀθανάσιος Διάκος
(ἀπόσπασμα)
Ὅσοι εἶστε ἀκόμα ζωντανοί, ἐλᾶτε ὁλόγυρά μου…
φωνάζει ὁ Διάκος, κ’ ἔρχονται… δὲ μένουν παρὰ δέκα…
ὁ ἥλιος στέκει γιὰ νὰ ἱδῇ. Κάθε στιγμὴ ποὺ φεύγει
τοὺς ἔσφιγγε στενὰ στενὰ στὴν ἀγκαλιά του ὁ Χάρος. Συνέχεια
Πουλάω…
Ἂν εἶναι νὰ σωθῇ ἡ Πατρίδα μου…
Πουλάω τὴν γυναῖκα μου!
Πουλάω τὸ παιδί μου!
Πουλάω τὸν πατέρα μου!
Πουλάω τὴν ἀδελφή μου! Συνέχεια
Ἤθελα νἄμουν τσέλιγκας
Ἤθελα νἄμουν τσέλιγκας
Ἤθελα νἄμουν τσέλιγκας, νἄμουν κ᾿ ἕνας σκουτέρης,
νὰ πάω νὰ ζήσω στὸ μαντρί, στὴν ἐρημιά, στὰ δάσα,
νἄχω κοπάδι πρόβατα, νἄχω κοπάδι γίδια,
κ᾿ ἕνα σωρὸ μαντρόσκυλα, νἄχω καὶ βοσκοτόπια,
τὸ καλοκαίρι στὰ βουνά, καὶ τὸν χειμῶ στοὺς κάμπους. Συνέχεια
Σήμερα ἄσε νὰ τραγουδήσῳ (β)
Πέτρα μου· πέτρα κόκκινη·γερνάει ὁ κόσμος καὶ χωλαίνει·
κι ἐσὺ τὸν κόσμο πιάνεις ἀπ᾿ τὸ χέρι
τοῦ γίνεσαι ὁ σύντροφος,
τοῦ γίνεσαι τὸ ταῖρι,
Σήμερα ἄσε νὰ τραγουδήσω (α)
Ὄνειρό μου χόρεψεσὲ τραγουδάει ὁ τζίτζικας καὶ ὁ γρῦλλος
σὲ σεργιανάει στὰ λιακοτὰ ὁ μέρμιγκας
ρουφᾶ τὴν δροσοπνοὴ σου ἡ σφῆκα.