Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἱστορικὲς ἔρευνες καὶ μελέτες

Οἱ Πέντε Ἐφιάλται.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

 

Οἱ Πέντε Ἐφιᾶλται.Ἀπαγορεύεται ἡ ἀναδημοσίευσις τῶν κειμένων τοῦ κυρίου Μιχαὴλ Ἀλεξανδρῆ δίχως ἀναφορὰ τῆς πηγῆς, τοῦ ὀνόματός του καὶ τοῦ ἐπαγγέλματός του ὡς ἔχει!!!
Παρακαλῶ πολὺ σεβαστεῖτε το…
Εὐχαριστῶ.

Φιλονόη

  1. Ὁ πρῶτος Ἐφιάλτης παρουσιάζεται ἀπὸ τὸν Ὅμηρο ὡς γιὸς τοῦ Ἁλωέως (κατὰ τὸν μῦθο μᾶλλον τοῦ Ποσειδῶνος) καὶ ἀδελφὸς τοῦ Ὤτου. Τὰ δύο ἀδέλφια εἶχαν γιγάντιο σωματικὸ μέγεθος καὶ ὑπερβολικὴ δύναμη. Κρατοῦσαν μέσα σὲ χάλκινο δοχεῖο ἐπὶ δεκατρεῖς μῆνες αἰχμἀλωτο τὸν Ἄρη (Ε 385), τὸν ὁποῖο ἀπελευθέρωσε ὁ Ἑρμῆς, καὶ ἐπεχείρησαν νὰ ἐπιθέσουν (λ 305-319) τὴν Ὄσσα πάνω στὸν Ὄλυμπο, πάνω σ’ αὐτὴ τὸ Πήλιο καὶ ἔτσι νὰ ἀνεβοῦν στὸν Οὐρανό. Τὸ ὄνομα τοῦ Ἐφιάλτη συνδέθηκε μὲ διαταραχὴ τοῦ ὀργανισμοῦ (καὶ μάλιστα τῆς πέψεως) ποὺ συμβαίνει στὸν ὕπνο καὶ συνεπάγεται τρομακτικὰ ὄνειρα καὶ γενικὴ δυσφορία (οἱ ἀρχαῖοι χρησιμοποιοῦσαν καὶ τὴ λέξη πνιγαλίων). Γιὰ τὴ θεραπεία τῆς διαταραχῆς ὁ Διοσκουρίδης προτείνει ὡς Συνέχεια →

Ἡ «γηραιὰ» Εὐρώπη ὅλον καὶ πίπτει ἐκ τῆς ῥάχεως τοῦ ταύρου της…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἡ «γηραιὰ» Εὐρώπη. Ὅλον καὶ πίπτει ἐκ τῆς ῥάχεως τοῦ ταύρου της…
Ἐπὶ αἰώνας ὁ Εὐρωπαῖος «κινεῖται» μεταξὺ τῶν δύο ἄκρων τοῦ «πολιτισμοῦ» του.
Ὅταν στέκεται ὡς μέγας ἐρευνητὴς τῶν φαινομένων καὶ τῶν πραγμάτων, ἰσορρόπως προσέχων καὶ τὸν ἐσώτερον ἑαυτὸν του, παράγει τὸ μέλι τῆς ἀνθρωπότητος.
Αὐτὸ τὸ ὁποῖον αἱ ἄλλαι ἤπειροι, ἀδυνατοῦν νὰ ἰσορροπήσουν, καταπλήσσουσαι ἁπλῶς. Συνέχεια →

Προσωπογραφία Χαριδήμου τοῦ Ὠρείτου καὶ Ἀθηναίου πολίτου.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Προσωπογραφία Χαριδήμου τοῦ Ὠρείτου καὶ Ἀθηναίου πολίτου.

Ἀπαγορεύεται ἡ ἀναδημοσίευσις τῶν κειμένων τοῦ κυρίου Μιχαὴλ Ἀλεξανδρῆ δίχως ἀναφορὰ τῆς πηγῆς, τοῦ ὀνόματός του καὶ τοῦ ἐπαγγέλματός του ὡς ἔχει!!!
Παρακαλῶ πολὺ σεβαστεῖτε το…
Εὐχαριστῶ.

Φιλονόη
Ὁ Χαρίδημος ὑπῆρξε μία ἀντιφατικὴ προσωπικότητα μὲ ὑπέρμετρες φιλοδοξίες, ἂν βέβαια πιστεύουμε, ἔστω κατ’ ἐλάχιστον, ὅσα ἐκθέτει ὁ γνωστὸς ρήτορας καὶ πολιτικὸς Δημοσθένης στὸν λόγο του «κατ’ Ἀριστοκράτους», ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὴ βασικὴ πηγὴ πληροφόρησης, σχετικῆς μὲ τὴν πολιτικὴ καὶ κυρίως τὴ στρατιωτικὴ δράση καὶ τὸν χαρακτήρα τοῦ Χαριδήμου.

  1. Ὁ Χαρίδημος σύμφωνα μὲ τὸν ἀνωτέρω λόγο (παρ., 213) γεννήθηκε στὸν Ὠρεό (σ.σ., ἄγνωστο ἀκριβῶς πότε, ἀλλὰ φαίνεται ὅτι ἦταν σύγχρονος τοῦ Δημοσθἐνους). Ἡ μητέρα του, τῆς ὁποίας τὸ ὄνομα παραμένει ἄγνωστο, ἦταν «πολῖτις» τοῦ Ὠρεοῦ, μιᾶς ἀπὸ τὶς τέσσερες σημαντικὲς τότε πόλεις τῆς Εὔβοιας. Ὁ ρήτορας ὄχι μόνο ἀποφεύγει νὰ ἀναφέρει τὸ ὄνομα καὶ τὴν καταγωγὴ τοῦ πατέρα του, ἀλλὰ τὸν θεωρεῖ νόθο, ὅπως ἀκριβῶς οἱ νὀθοι στὸ Κυνόσαργες τῆς Ἀθήνας. Παρεκβατικὰ σημειώνουμε ὅτι ἐκεῖ ὑπῆρχε Συνέχεια →

Μία φρικτὴ ἀπόδειξις τῶν ἐγκλημάτων τοῦ Θεοδοσίου.

ἀπὸ τὸν/τὴν

3

Ἡ ἀνακάλυψις τμήματος τοῦ ὁμαδικοῦ τάφου, ἐντὸς τοῦ ὁποίου κυριολεκτικῶς ἐστίβαξαν τὰ κομματιασμένα 17.000 πτώματα, οἱ στρατιῶτες τοῦ Θεοδοσίου, ποὺ ἀνέλαβαν τὸ ἔργον τῆς ἐκκαθαρίσεως τῶν Θεσσαλονικέων, εἶναι μία δυστυχὴς ἀπόδειξις τοῦ ποιὸς πράγματι ἦταν ὁ Θεοδόσιος.
Σποραδικὲς ἀναφορὲς τῶν ἐγκλημάτων του, ἀπὸ ἐλαχίστους ποὺ ἐτόλμησαν, μέσα στὴν τρομοκρατία ποὺ ἀσκοῦσε ἡ ἀπάνθρωπη ἐξουσία του, μᾶς κατεδείκνυαν πὼς ναί, ἡ σφαγὴ συνέβῃ…
Καὶ τώρα ἡ ἀρχαιολογικὴ σκαπάνη ἔρχεται νὰ ἀποδείξῃ πὼς ἕνα ἀπὸ τὰ φρικτότερα ἐγκλήματα, παγκοσμίως, μὲ αὐτοκρατορικὴ διαταγή, συνέβῃ… δὲν εἶναι μύθος… Συνέχεια →

Ὁ Ὅμηρος τραγουδάει καὶ χορεύει.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ὁ Ὅμηρος τραγουδάει καὶ χορεύει.

Ἀπαγορεύεται ἡ ἀναδημοσίευσις τῶν κειμένων τοῦ κυρίου Μιχαὴλ Ἀλεξανδρῆ δίχως ἀναφορὰ τῆς πηγῆς, τοῦ ὀνόματός του καὶ τοῦ ἐπαγγέλματός του ὡς ἔχει!!!
Παρακαλῶ πολὺ σεβαστεῖτε το…
Εὐχαριστῶ.

Φιλονόη

 

 

Τὸ τραγούδι καὶ ὁ χορὸς εἶναι τόσο παλιὰ ὅσο καὶ ο κόσμος, καὶ δὲν εἶναι διόλου παράξενο ποὺ ὁ Ὅμηρος κάνει πλεῖστες ἀναφορὲς σὲ τραγουδιστές, σὲ τραγούδια καὶ σὲ χοροὺς μὲ ἀξεπέραστο τρόπο ποὺ μόνο ἐκεῖνος γνώριζε. Τὸ τραγούδι ἐκφράζει ἔντονα πάθη ψυχῆς,χαρά, λύπη, πόνο, νοσταλγία, ἔρωτα, ἐνῶ ὁ χορὸς εἶναι ὁλοκληρωμένη ἔκφραση τοῦ ψυχικοῦ κόσμου, διότι συνδυάζει ἁρμονικὰ τὸν λόγο, τὴ μελωδία, τὴ μουσικὴ καὶ τὴν κίνηση.

     Ἡ ἐπίκληση τῆς Μούσας στὸν πρῶτο στίχο τῆς Ἰλιάδος «Μῆνιν ἄειδε θεά» καθιστᾶ σαφῆ τὸν ρόλο τῆς θεᾶς καὶ τοῦ στιχοπλόκου. Ἡ πρώτη ἐγείρει καὶ ἐμπνέει τὴν φαντασία τοῦ δημιουργοῦ καὶ ὁ δημιουργὸς οἰστρηλατούμενος πλέκει μὲ μουσικὸ ρυθμὸ τοὺς στίχους, μὲ τοὺς ὁποίους ἐξυμνεῖ κλέα ἀνδρῶν. Οἱ σημασίες τοῦ ρήματος Συνέχεια →

Κι ἐκεῖνα τὰ συγχωροχάρτια…

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ποὺ εἶχαν πιάσῃ σκοινὶ κορδόνι καὶ πωλοῦσαν πρὸ κειμένου νὰ διασφαλίζουν τὴν νομιμοφροσύνη τῶν δούλων/ὑπηκόων/πιστῶν τους, εἶναι μία αἰσχρὴ περίοδος, ποὺ κράτησε πολλὰ πολλὰ χρόνια, στὴν ἱστορία τῆς ἁγίας ῥωμαϊκῆς (ἀνατολικῆς καὶ δυτικῆς) ἐκκλησίας, μὲ τὴν ἀνοχὴ τοῦ κάθε αὐτοκράτορος… (Γιὰ νὰ μὴν πῶ καὶ μὲ τὴν συνεργασία!!!)

Σέ τί χρησίμευαν;
Τί νά σᾶς πῶ; Συνέχεια →