Ἐχθὲς μοῦ ἦλθε ἡ ἰδέα.
Ἀλλὰ δὲν ἤξερα οὔτε τὸ πῶς, οὔτε τὸ ποῦ.
Ἀρχεῖα κατηγορίας: Ζῶ καὶ Δρῶ
Τὸ καψαλισμένο δένδρο τοῦ Καμίνη!
Ἔγινε κι αὐτό!
Βέβαια ὁ Καμίνης δὲν ἐστόλισε ἀκριβῶς δένδρο!
Βλέπετε δὲν περισσεύουν χρήματα ἀφ’ ἑνὸς, καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἐγνώριζε πὼς θὰ τοὺ τὸ κάνουν παρανάλωμα τοῦ πυρός! (Εἶναι ὅπως τότε ποὺ θὰ τὸν ἔκαναν ὀμελέτα!!! Ξέρει νὰ ἀποφεύγῃ τὶς κακοτοπιὲς ὁ «δήμαρχος»!!!)
Ἀχρηστεύουμε τὸν ΤΕΙΡΕΣΙΑ!
Τὸ ζήτημα τῆς παρακολουθήσεως μας μὲ κάθε δυνατὸν τρόπο, ἔχει καταντήσει μάστιγα.
Παραλλήλως «τρέχει» ἡ ὑπόθεσις μὲ τὴν κάρτα πολίτου, εἶτε ἀπὸ τὸ παράθυμο, εἶτε ἀπὸ τὴν πίσω πόρτα.
Καὶ μέσα σὲ ὅλα δορυφόροι καὶ κινητὰ καταγράφουν κάθε μας κίνησι, ἀκόμη καὶ σκέψι.
Ἐδῶ κι ὁ ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ. Πανταχοῦ παρῶν κι αὐτός.
Λιθαράκι ἢ κολόνα τοῦ συστήματος. Καμμία διαφορὰ ἀπὸ τὸν ῥουφιάνο τῆς διπλανῆς πόρτας.
Ἀπὸ τὴν χθεσινὴ ἔναρξι ἐορτῆς στὴν πόλι/τσιφλίκι τοῦ Καμίνη.
Πήγα με τη Μάρω χθες στην έναρξη…
Φοβόμουν τόσο μη δεν έρθει, ελάχιστος ήταν ο κόσμος, η μπάντα έπαιζε και ξανάπαιζε για να γεμίσει τα κενά, η ώρα περνούσε. Βγήκαν και κάτι παρατρεχάμενοι, σκέφτηκα πάει λάκισε η οχιά. Κι όσο έστεκα τόσο φούντωνα. Αλλά ήρθε.. τόλμησε ο θρασύδειλος να βγει μπροστά μας, πάνω σε έδρανο και να μας βγάλει λόγο!!
Πρώτη έσυρε φωνή η Μάρω, μα δεν ήταν φωνή αυτή, αλλά θρήνος, σου σπάραζε την καρδιά. Η δική μου φωνή ήταν σκέτη οργή.
Οὔουουου… Καμίνη!
Οὔοὔοὔοὔοὔ…..
Μόνον γιὰ τὰ παγκάκια ποὺ ξήλωσες ἀξίζεις νὰ σοῦ φωνάζουμε ΠΑΝΤΟΥ καὶ ΠΑΝΤΑ οὔοὔοὔοὔοὔ….
Ξεκίνησαν οἱ ἐγγραφὲς στὸ Ἀνοικτὸν Λαϊκὸν Πανεπιστήμιον!
Αὐτὸ εἶναι μία ἰδιαιτέρως καλὴ κίνησις ἀπὸ τὸν Δῆμο Ἠρακλείου, ποὺ ἀπευθύνεται σὲ κάθε ἕναν, ὁ ὁποῖος ἐπιθυμεῖ νὰ βελτιώσῃ τὶς γνώσεις του καὶ νὰ αὐξήσῃ τὰ ἐφόδιά του.