Ἑβραῖοι στὴν πλατεία Ἐλευθερίας τῆς Θεσσαλονίκης, ὑπομένουν τὰ πάνδεινα ἀπὸ τοὺς ναζί, στὶ 11 Ἰουλίου 1942.
Ὅλοι ἐναντίον ὅλων λοιπόν;
Κάπου διάβασα, πρὸ μερικῶν ἡμερῶν, μίαν ἀνάλυσιν γιὰ τὰ ἀκραῖα κοινωνικὰ φαινόμενα , ποὺ τείνουν νὰ ἐκδηλωθοῦν. Ἀνησυχητικόν, σκέφθηκα. Παραλλήλως διαπιστώνω καθημερινῶς ἐντάσεις, ὀργή, θυμό… Ἀνησυχητικόν, σκέπτομαι, καθημερινῶς.
Γιὰ τὶς Δανιηλῖδες…
Σήμερα ἑορτάζει καὶ ἡ Δανιηλίδα. Ἡ Δανιηλὶς ἤταν Ἀρχόντισσα τῶν Πάτρων ποὺ ἔζησε τὸν 9ο αἰῶνα.
Ἡ κοινωνικὴ ἐλευθερία ἔρχεται μετά…
Πρῶτα, ὅσο κι ἐὰν αὐτὸ ἀκούγεται κάπως …παράλογον, ἐπιβάλλεται νὰ αἰσθανθῇ τὸ ἄτομον ἐλεύθερο μέσα του.
Βαθμὸς δεσμεύσεώς μας στὴν ἀνελευθερία.
Ποῦ τοποθετῶ τόν ἑαυτόν μου; Τί ἀξία τοῦ δίδω; Αἰσθάνομαι κατώτερος; Ἀνώτερος; Ἤ ἐπί τέλους ἴσος πρός τούς γύρω μου; Καί πῶς τό ἐκδηλώνω αὐτό; Μέ τό νά κρύβομαι ἤ μέ τό νά διεκδικῶ μίαν θέσι στήν ζωή;
Γυρεύοντες Πατρίδα…
Ὅλοι αὐτοί, οἱ χαμένοι στὸν κόσμο τους ἀποδομητὲς τῶν πάντων, ἐὰν δὲν εἶναι μισθοδοτούμενα ὄργανα, ἕνα ἀποδεικνύουν διαρκῶς, μὲ τὶς συμπεριφορές τους καὶ τὶς δολιοφθορές τους: γυρεύουν, στὴν πραγματικότητα, μίαν Πατρίδα. Γυρεύουν ἕναν τόπο κι ἕναν σκοπό, ἀλλὰ διαρκῶς διαψεύδονται καὶ καταλήγουν ἀδίκως καὶ ἀσκόπως περιπλανώμενοι.